دنیا پر از رنج است امّا باز هربار دستم را تو می‌گیری بار جهان از شانه می‌افتد هرگاه از در می‌رسی ان…

چه چشم؟ چشم نگو، معنی خماری بودو نیز روی سرش مو نه، آبشاری بودچقدر عاجزم از گفتن هر آنچه که داشتزنی که صاحب اوصاف بی‌شماری بودگذشت از وسط شعرهای تو یک شبهمین برای تو مضمون «ماندگاری» بودچنان به چشم تو آمد که از تو شاعر ساختزنی که وصف قشنگیش، استعاری بودزنی که آمدنش در میان زندگی‌اتدلیل آن که مرا دوستم نداری بود...:)-شیرین

از لحاظ حوصله فیلم اگه تو 10 دقیقه‌ی اول و کتاب اگه تو 10 صفحه‌ی اول‌شون منو نگیره، می‌بندمشون و میام تلگرام.@ChetMokhim

حقيقتا من واقعا بغل رو دوست دارمبغل کوتاه، بغل طولانی، بغل از پشت، بغل از جلو، تو بغل نشستن، خوابیده بغل کردن، خوابیده بغل شدن، كلا ماهیت بغل رو تا ابد دوست دارم 🫠@ChetMokhim

دنیا پر از رنج است امّا بازهربار دستم را تو می‌گیریبار جهان از شانه می‌افتدهرگاه از در می‌رسی انگارسنگینیِ یک عمر بی‌خوابیاز پلک‌های خانه می‌افتد...از دودکش پر می‌زند «تردید»از پنجره قد می‌کشد «امّید»این‌جا اگر آرامِ آرام استاز چشم‌هایت می‌کند تقلید...می‌آیی و بر پلّه، از کفش‌اتآرامشی مردانه می‌افتد!پیراهنی از کوه می‌پوشم؛محکم که می‌گیری در آغوشمهرقدر هم ویران و خاموشماز نو مرا با عشق می‌سازیانگشت‌های مهربانت کهدر زلفِ این ویرانه می‌افتد‌...می‌بوسی‌ام؛ لب‌هام می‌رویَندتا باز هم با لهجه‌ی خورشید،روشن بگویم: «دوستت دارم!»پرچانه‌‌ام از دردها امّامی‌بوسی‌ام آرام و می‌بینمدارد غمم از چانه می‌افتد...از روی «پیشانیم» پاورچینبر «دامنم» سُر می‌خورد هر چین؛تا در کنارت مست می‌رقصم!با تو جوان نه! کودکی شادمآن‌قدر که در دشت‌های دورروحم پیِ پروانه می‌افتد...این روزها شعری‌ست آهنگیناین روزهای «پیش من بنشین!»این روزهای مثلِ نقاشیاین روزهای تا ابد رنگین...این روزها در من، «تو» می‌گردیاین زن اگر از پا نمی‌افتد...-شیرین تابستان ۰۵

نشستی داری کاراتو میکنی، یهو به این فکر میکنی کاش هیچوقت وجود نداشتی، نه اینکه بمیری، کلا از ابتدا وجود نداشتی@ChetMokhim

آقا ما تو بدترین حالمون یجوری تگری زدیم ماشین کسی کثیف نشه@chetmokhim