▪️اریک رومرـــ اگر فقط به من بستگی داشت، به جای اینکه مردم را به فیلمهایم جذب کنم، سعی میکردم…
انتشار: 2026/07/20 17:40 UTCدریافت: 2026/08/01 00:06 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:06 UTC
▪️اریک رومرـــ اگر فقط به من بستگی داشت، به جای اینکه مردم را به فیلمهایم جذب کنم، سعی میکردم آنها را دور کنم. به آنها میگفتم فیلمها از آنچه هستند دشوارترند، چون دوست ندارم مردم را فریب بدهم، دوست دارم فیلمهایم را به کسانی نشان دهم که میتوانند قدرشان را بدانند.تعداد تماشاگران برایم اهمیت ندارد. با این حال، درست است که فیلم یک سرمایهگذاری تجاری است و باید هزینههایش را برگرداند. اما چون فیلمهایم هزینهی زیادی ندارند، فکر نمیکنم به مخاطب بسیار زیادی نیاز داشته باشم، و همیشه فکر کردهام که باید در سالنهایی نهچندان بزرگ نمایش داده شوند. شخصیت صمیمی فیلمهایم با سالن یا مخاطبی که بیش از حد بزرگ باشد، همخوانی ندارد. و فکر نمیکنم برای واکنش جمعی یا گروهی مناسب باشند. بهتر است تماشاگر احساس کند که واکنشی کاملاً شخصی به فیلم دارد.هر واکنشی باید منحصربهفرد، شخصی و متفاوت باشد. به نظرم فیلم وقتی بهتر لذت برده میشود که تماشاگران خیلی به هم نزدیک ننشینند، سالن خیلی شلوغ نباشد، و همدیگر را نشناسند. آنگاه هرکس واکنشی متفاوت دارد. این بهتر از سالنی است که واکنشی یکدست دارد. دوست ندارم یکی از فیلمهایم را در جمع تماشا کنم و اگر همه در یک نقطه بخندند، ناراحت میشوم، چون فیلمم با آن هدف ساخته نشده بود. چیزی ننوشتم تا همه همزمان بخندند. اشکالی ندارد اگر کسی لبخند بزند، اما نباید دقیقاً در همان نقطهی فیلم اتفاق بیفتد. شاید به این دلیل است که فیلمهایم بیشتر شبیه خواندن هستند تا تماشای یک نمایش؛ بیشتر ساخته شدهاند که مانند کتاب خوانده شوند تا مانند چیزی روی صحنه دیده شوند. پس دیدن یک واکنش جمعی مرا ناراحت میکند.🎥 @CinemaParadisooo🎥 @CinemaParadisooo



