@Cinematographiran

سينماتوگراف فيلمهايي كه دوست داريد را نقد ميكند ... نقد فيلمي كه دوست داريد را به ادمين اعلام كنيد

"جوئی" سرباز جوان آمریکایی در آخرین روز جنگ جهانی اول مورد اصابت یک خمپاره قرار می گیرد.او در بیمارستان با وضعیتی بدتر از مرگ بستری می شود.او دستها،پاها،چشمها،گوشها،دهان و بینی خود را از دست داده است.حواس باقیمانده و توانایی تفکرش زندگی او را وارد رویاها و خاطراتی عجیب می کند و...

محصول کشور: آمریکاستارگان: Timothy Bottoms, Marsha Hunt , Kathy Fieldsکارگردان: Dalton Trumboژانر: درام | جنگی

#سینمای_اقتباسی به عنوان یک کارگردان، شما موظف هستید شخصیت های داستانتان را طوری طراحی کنید که در یاد و خاطره بیننده بمانند و با نمایش تیتراژ پایانی فیلم شما تمام نشوند. شما موظفید جوکر خلق کنید. مجبورید فارست گامپ بسازید. ناگزیرید مک مورفی، هانیبال لکتور و گندالف را از توی مغزتان بیرون بکشید و به بیننده تان نشان دهید.در این بین کمتر کسی به خوش شانسی دیوید لین پیدا میشود که نویسنده عظیمی مانند چارلز دیکنز قبلا این کار را برایش کرده باشد!آرزوهای بزرگکارگردان: دیوید لینسال ساخت: ۱۹۴۶اقتباس از رمان آرزو های بزرگ اثر چارلز دیکنزبراستی بعد از شکسپیر چه کسی غیر از دیکنز قدرت خلق چنین شخصیت هایی را دارد؟ شخصیت هایی که وارد کودکی ما شده اند. در رشد ما تاثیر گذاشته اند و برایمان تبدیل به ضرب المثل شده اند؟دیوید لین از بزرگترین امتحان سینمای اقتباسی سر بلند بیرون می آید. او تصویر ها را طوری طراحی کرده و کنار هم میچیند که محال است کسی رمان را بخواند، فیلم را ببیند و بگوید تصویری که من از رمان برای خودم ساخته بودم، چیزی غیر از آنچه در فیلم دیدم بود. گویی لین پشت سر ما ایستاده و رمان را با ما میخواند. صحنه های تاثیر گذاری مانند اولین برخورد پیپ با متهم مگویچ در گورستان، اولین ملاقات پیپ با خانم هاویشام و فضای هولناک دفتر آقای جگرز که دیوار هایش پر از ماسک موکلین اعدام شده ی اوست.آدریان ترنر، منتقد انگلیسی معتقد است که آرزو های بزرگ دیوید لین، یک فیلم وحشت است. به راستی پیر زنی در لباس عروسی، در یک قلعه ی گوتیک که تمام ساعت هایش روی زمانی که نامزدش او را در شب عروسی شان ترک کرده متوقف شده اند، با کیک عروسی نیم خورده توسط موش ها حقیقتا چیز وحشتناکی است. همین برای اثبات مدعای ترنر کافیست. چهار سال بعد، بیلی وایلدر با الهام از همین پیرزن در همین خانه، شاهکاری نوار به نام سانست بولوار را میسازد و سه اسکار میگیرد.در این قلعه، استلای جوان، در حداکثر زیبایی ممکن برای یک دوشیزه ی ۱۷ ساله زندگی میکند. هاویشام او را برای یک هدف تربیت میکند. شکستن قلب مردان. پیپ بی درنگ عاشق او میشود و استلا سعی میکند او را از خود براند، شاید چون حقیقتا دوستش دارد. شاید او بتواند قبول کند که آلت دست هاویشام برای انتقام گرفتن از مردان باشد اما شکستن دل پیپ؟در این میان شخصی پیدا میشود و هزینه های تحصیل پیپ را بر عهده میگیرد. وکیل هاویشام، آقای جگرز مسئولیت این کار را به عهده میگیرد و طبیعتا پیپ تصور میکند این هزینه ها توسط خانم هاویشام پرداخت میشود تا از او یک جنتلمن بسازد که لایق ازدواج با استلا باشد. سوالی که جوابش را دیکنز در پایان بندی ملودرام رمانش میدهد، لیکن لین، تغییراتی جزیی در این قسمت داده تا پاسخگوی نیاز های سانتی مانتال بینندگانش باشد. در نتیجه اینکه شما رمان را خوانده اید، لزوما دلیل نمیشود که میدانید فیلم لین چطور پایان خواهد یافت.از آنجایی که کاراکتر های دیکنز واضح، شفاف و جسورانه طراحی شده اند، تایپ کستینگ روش مناسبی برای نقش آفرینی این شخصیت ها به نظر میرسد. هرچند، در مورد خود پیپ اینطور نیست. پیپ قهرمان کم رنگی است. مثل همه کاراکتر های اصلی داستان های دیکنز، پپیپ هم منبع همه ی کنش های داستان نیست. بلکه بیشتر نظاره گری است بر سایر وقایع و افرادی که به نوعی خود را وارد زندگی او میکنند.ماریتا هانت در نقش خانم هاویشام بخش های ابتدایی فیلم را در دست دارد. او پیر و فرتوت، پیچیده در تور ها و ملحفه های نخ نما و شبیه مجسمه ی وحشتناکی از ملکه ویکتوریاست. منبع انرژی دیگری در فیلم، شخصیت جگرز و دستیارش ومیک است. و تنها انتخاب اشتباه احتمالا انتخاب جان میلز برای نقش پییپ در بزرگسالی است. میلز ۳۸ ساله باید نقش پیپ ۲۰ ساله را بازی کند. زمانی که تصویر از پیپ ۱۶ ساله به پیپ ۲۰ ساله کات میخورد و ما که انتظار داریم پیپ را فقط ۴ سال بزرگتر ببینیم، با مردی میان سال روبرو میشویم.فیلم در دوران اوج سالهای اولیه فیلمسازی لین ساخته شده. فیلم برخورد کوتاه او در سال ۱۹۴۵ با بازی تروور هاوارد و سلیا جانسون که رومنسی غمگین و تاثیر گذار است، یکی از بهترین کلاسیک های انگلستان باقی مانده است. روح خوشدل که اقتباس دیگری از نمایش نامه ای با همین نام از نوئل کووارد است نیز در همین سال ساخته شده. بعد از آرزوهای بزرگ نیز سراغ اقتباس دیگری از دیکنز میرود. الیور توئیست، ۱۹۴۸. او قبل از کارگردانی به مدت ۷ سال تدوینگر بوده و سندی است دال بر اینکه تدوینگران، کارگردانان بهتری از فیلمبرداران میشوند. فیلمبرداران در نگاه به تصویر باقی میمانند درحالی که تدوینگران از اتصال تصاویر داستان میسازند.دیوید لین به گواه اکثریت منتقدین، بزرگترین فیلمساز بریتانیایی زمان خودش است.- تحریریه سینما و تاتر ابزوردفرزاد رحيق @absurdmindsmedia@hastivokhti