• فمینیسم؛ جنگی علیه اسلام۱. زنی که تمام روزش را صرف تربیت فرزندانش می‌کند، «بیکار» و «بی‌ثمر» شمرد…

• فمینیسم؛ جنگی علیه اسلام۱. زنی که تمام روزش را صرف تربیت فرزندانش می‌کند، «بیکار» و «بی‌ثمر» شمرده می‌شود، اما زنی که با «اندازهٔ دور کمرش» استخدام می‌شود، «خودش را محقق کرده» است!۲. قوامت مرد «استبداد» و «طغیان» است، اما اطاعت زنِ کارمند از رئیس مردش «وظیفهٔ کاری» و «ضرورت اداری» است!۳. مردی که همسر دوم بگیرد «خائن» است، اما مردی که دوست‌دختر داشته باشد یا زنا کند، «آزاد است مادامی که به کسی ضرر نرساند»!۴. پایبندی به حجاب شرعیِ ساده و بی‌زرق‌وبرق «افسردگی» است، اما لباس راهبه‌ها «حق دینی» و «نشانهٔ هویت» آنان است!۵. تحریک زن علیه شوهرش «دعوت به آزادی» است، اما دعوت زن به پیروی از الگوی غربی در رفتار و سبک زندگی «روشن‌بینی» است!۶. درخواست زن برای محیط آموزشی یا کاری بدون اختلاط «افراط‌گرایی» و «تحجر» است، اما ستم سیاسی که پدیدهٔ «کنیزان کارخانه‌ها» را ساخت ـ زنانی که تمام روز برای چند سکه کار می‌کنند ـ موضوعی است که عمداً پنهان می‌شود!۷. واداشتن دختران به رعایت پوشش شرعی ـ برای حفظ آنان از فتنه ـ «تعدی به آزادی» است، اما فحشای رسمی (روسپی‌گری) یا نیمه‌رسمی (هنر مبتذل) «مسئله‌ای قابل بحث» است!۸. دعوت به پایبندی احکام شرعی «عقب‌ماندگی» است، اما تسلیم شدن در برابر نظام‌های فکری و ارزشی وارداتی «پیشرفت» است!۹. پایبندی زن به احکام اسلام «انتخاب شخصی» است؛ زن مسلمان می‌تواند انجام دهد یا ترک کند، اما پایبندی به قوانین وضعیِ مخالف شریعت «واجب» است، چون امنیت جامعه به آن وابسته است!نتیجه‌گیریفمینیسم، دینی دیگر است؛ دینی با مرجعیتی جدا از وحی، و با مقدساتی که شریعت آن‌ها را نکوهش کرده است. فمینیسم یک ایدئولوژی است؛ نه مدافع حقوق شرعی زن، بلکه نظامی که زشتی و زیبایی را بر اساس ارزش‌های فاسد و وارداتی تعریف می‌کند.