بۆکانی لانکەی شۆڕش و هونەر ئاوێتەبوونی دەنگی ڕەسەنی ڕەزا بابامێری و ئاوازی حەسەن دەرزیشارستانی بۆکا…
انتشار: 2026/07/10 10:17 UTC
بۆکانی لانکەی شۆڕش و هونەر ئاوێتەبوونی دەنگی ڕەسەنی ڕەزا بابامێری و ئاوازی حەسەن دەرزیشارستانی بۆکان هەمیشە وەک مەڵبەند و بێشکەی پەروەردەکردنی ئەستێرە گەشەکانی ئەدەب و شۆڕش و هونەری کوردی ناسراوە کاتێک باسی ڕەسەنایەتی گۆرانی و مۆسیقای کۆنی ئەم دەڤەرە دەکەین بێگومان ناوی دوو جەمسەری درەوشاوەی وەک هونەرمەند و مامۆستای دەنگ ڕەزا بابامێری و مۆسیقاژەن و ئاوازدانەری گەلەکەمان حەسەن دەرزی دێنە پێشەوە ئەو دوو قەڵەم و دەنگە مەزنەی کە مێژوویەکی پڕ لە شانازییان بۆ مۆسیقای ڕەسەنی کوردی تۆمار کردووەڕەزا بابامێری حەنجەرەیەک لە جنس و ڕەنگی خاکمامۆستا ڕەزا بابامێری خاوەنی دەنگێکی ئەوتۆ بوو کە مرۆڤی دەبردەوە بۆ قووڵایی کلتور و فۆلکلۆری دەوڵەمەندی موکریان دەنگی ئەو تەنیا گۆڕینی وشە نەبوو بۆ ئاواز بەڵکو گوزارشتێکی ڕاستەقینە بوو لە مێژوو ژان، و هیوای نەتەوەیەک کاتێک لە کۆڕی یاراندا بەو دەنگە زوڵاڵ و پڕ لە سۆزەیەوە دەیگوت چەند جارم ووت... گوێگر ڕاستەوخۆ هەستی بە قورسایی و ڕەسەنایەتی مەقام و بەستەی کوردی دەکرد. ئەو پارێزەرێکی دڵسۆزی شوناسی مۆسیقایی بۆکان و کوردستان بووحەسەن دەرزی پەنجە لێهاتووەکانی مۆسیقای کوردیلە لایەکی دیکەوە هونەرمەند حەسەن دەرزی وەک مۆسیقاژەنێکی کارامە و خاوەن ستایل بە لێدانی کەمانچە و ئامادەکردنی ئاوازە ناوازەکانی ڕۆحی دەکرد بە بەر تێکست و مەقامەکاندا حەسەن دەرزی نەک هەر تەن
پستهای تلگرام — بیرت ئہڪہم
کاک ناسر به رزی به رزی❤️👌
روحت شاد حمید حمیدی💔 حمید حمیدی در تاریخ ۱ آذر ۱۳۵۳ در شهر سنندج، محله جورآباد به دنیا آمد. وی در محله چهارباغِ سنندج بزرگ شد. تحصیلات او تا سطح دیپلم رشته فرهنگ و ادب بوده است. علاوه بر موسیقی، او ورزش دو میدانی را نیز دنبال میکرد. فعالیت موسیقی حمید حمیدی در زمینه موسیقی کردی فعالیت داشت و توانست میان مخاطبان در منطقه کردستان و سایر مناطق طرفداران زیادی پیدا کند حمید حمیدی در تاریخ ۱۷ مهر ۱۳۸۴ در سن حدود ۳۰ سالگی درگذشت.وی در شهرستان سنندج به خاک سپرده شده است. میراث اگرچه عمر او کوتاه بود، اما آثارش همچنان در دل مردم منطقهٔ کردستان جای دارد و به عنوان یکی از خوانندگان محبوب کردی به شمار میرود.
امیل سیوران در یکی از گزینگویههایش مینویسد:«ما نه از فقدانِ امید، بلکه از زنده ماندنِ امیدهای واهیمان رنج میبریم.»بزرگترین شکنجهی یک رابطه یا یک مسیرِ شغلی، تمام شدنِ آن نیست؛ بلکه آن «شاید»ِ کوچکی است که تهِ ذهنت نگه میداری.همان بارقهی ضعیفی که میگوید: شاید اوضاع درست شد، شاید تغییر کرد.همین امیدِ مسموم است که تو را در برزخ نگه میدارد، به زنجیر میکشد و اجازه نمیدهد سوگواریات را تمام کنی.تا زمانی که به جسدِ یک رابطه شُک الکتریکی میدهی، هرگز طعمِ رهایی را نخواهی چشید. برای شروعِ دوباره، ابتدا باید شجاعتِ پذیرشِ «مرگِ مطلقِ» گذشته را داشته باشی....
ئەستێرەی گەڵاویژ 😍❤️