💢در کدام دایره زندگی می‌کنید؟⭕️چرا با وجود این همه تلاش، زندگی‌تان تغییر نمی‌کند؟⚪️شاید پاسخ این سؤ…

✅ هر یک از ما باید روش هایی را دنبال کنیم که موافق و در جهت نیازهای بدن ما باشد. "می توانیم از چیزهای ساده شروع کنیم." وقتی احساس خستگی می کنید، باید استراحت کنید. وقتی احساس می کنید باید به توالت بروید، بروید. وقتی متنی را می خوانید و گریه تان می گیرد، گریه کنید. وقتی قسمت هایی از متنی را نمی توانید بخوانید دقت نمائید- این قسمت ها ممکن است اشاره به موضوعاتی داشته باشند که برای شما ناخوشایند است- سعی کنید به واکنش های خود توجه کنید. وقتی در حال مطالعه هستید به حرکات تنفسی خود دقت کنید: آیا حرکات تندتر یا آرام تر می شوند؟ که بستگی به متنی دارد که شما در حال خواندن آن هستید.قلب شما چگونه عمل می کند؛ تند می زند یا کند؟ آیا خواندن مطالبی درباره رحم یا قاعدگی احساسی فیزیکی یا خاطراتی قدیمی را در شما زنده نمی کند؟من اغلب از بیمارانم می خواهم به احساساتی که بدن در هر لحظه از خود نشان می دهد، توجه کنند. ✅ برای شفا دادن جسم باید مجددا وارد جسم شویم و آن را تجربه کنیم.باید به جسم خود به علت خرد ذاتی او اهمیت و اعتبار دهیم. ضمنا نیازی نیست که دقیقا بدانیم چرا فلان اتفاق در بدنمان می افتد تا به آن پاسخ دهیم. نیازی نیست بدانیم چرا قلبتان تپش دارد، یا چرا دوست دارید گریه کنید. درک حوادث پس از تجربه احساسات، خود به خود پیش می آید. ✅ شفا یک فرایند ارگانیک است که هم در بدن و هم در مغز اتفاق می افتد. بنابراین اگر احساس "عدم سلامت" یا "عدم توازن" می کنید، با آن احساس همراهی کنید و به آن اجازه بروز و خودنمایی دهید. پس از تجربه کردن این احساس، چند لحظه با خود خلوت کنید و به آن چه در چند ساعت گذشته یا چند روز پیش اتفاق افتاده، بیندیشید. اگر احساس بیماری می کنید یا نشانگان آن در شما ظاهر شده، توجه کردن به حوادث اخیر ممکن است در مورد آنچه قبل از این نشانگان، ظاهر شده، سرنخی به شما بدهد.📚جسم_زن_جان_زن✏️کریستین_نورتراپ#دانستنیهای_روانشناسی @darbandimoshaver

🌱 وقتی به هر قیمتی دوام می آوریمهیچ‌کس نفهمید چه زمانی خسته شد.نه آن خستگی‌ای که با یک شب خواب خوب برطرف شود؛خستگیِ عمیق‌تری بود،از جنسِ سال‌ها خودت را جمع کردن،سال‌ها حواست به همه بودن،سال‌ها چیزی را نگفتن تا خانه آرام بماند،رنجیدن و وانمود کردن که نرنجیده‌ای،ترسیدن و طوری رفتار کردن که انگار نمی‌ترسی.حتی وقتی خودش دیگر توان نداشت، باز می‌گفت:«عیبی نداره، من انجامش می‌دم.»سال‌ ها  گذشت.و عجیب این بود که هیچ اتفاق بزرگی هم نیفتاد که بتواند به آن اشاره کند و بگوید:«از اینجا بود که شکستم.»🔻 آدم‌ها همیشه با یک حادثه بزرگ فرو نمی‌ریزند.گاهی آدم،در هزاران اتفاق کوچک،ذره‌ذره از خودش دور می‌شود. یک روز متوجه میشود دیگر از چیزهایی که زمانی خوشحالش می‌کردند، خوشحال نمی‌شود .صبح‌ها بیدار می‌شود و زندگی‌ میکند مثل بازیگری که سال‌هاست دیالوگ‌هایش را حفظ کرده اما دیگر نمی‌داند چرا روی صحنه است.گاهی دلش می‌خواهد همه‌چیز را رها کند.نه اینکه بمیرد؛فقط می‌خواهد برای مدتی هیچ‌کس چیزی از او نخواهد.نه همسر.نه فرزند.نه خانواده.نه کار.نه حتی خودش.دلش می‌خواهد یک روز صبح بیدار شود و هیچ مسئولیتی در جهان نداشته باشد.بعد از خودش خجالت می‌کشد و با خودش می‌گوید :من از کی این طور سرد و بی احساس شدم؟و همین‌جا بود که شروع کرد خودش را قضاوت کردن.برای بی‌حوصلگی‌اش.برای خشم‌های کوچکش.برای حسادت‌هایی که دوست نداشت اعتراف کند.برای اینکه گاهی از موفقیت دیگران خوشحال نمی‌شد.برای اینکه گاهی دلش می‌خواست کسی مراقب خودش باشد، نه اینکه همیشه مراقب دیگران باشد.یک روز در اتاق درمان، بعد از سکوتی طولانی گفت:«فکر می‌کنم آدم خوبی نیستم.»پرسیدم:«فکر می‌کنی چند سال است داری تلاش می‌کنی آدم خوبی باشی؟»چشم‌هایش پر اشک شد.برای اولین بار فهمید شاید مشکلش این نبود که آدم خوبی نیست.شاید آن‌قدر طولانی خوب بودن را به قیمت نادیده گرفتن خودش زندگی کرده بود که دیگر جایی برای انسان بودنش نمانده بود.برای آن بخش کوچک و خسته‌ای که گاهی دلش می‌خواست کسی بگوید:«لازم نیست امروز قوی باشی.»و‌ این روایت خیلی از انسانهاست:ما گاهی آن‌قدر به نقش‌هایی که برای بقا ساخته‌ایم وفادار می‌مانیم که فراموش می‌کنیم پشت آن نقش‌ها، یک انسان هم زندگی می‌کند.انسانی که همیشه صبور نیست.همیشه بخشنده نیست.همیشه منطقی نیست.گاهی خسته است.گاهی خودخواه می‌شود.گاهی می‌ترسد.گاهی دلش می‌خواهد همه‌چیز را رها کند.و این‌ها لزوماً نشانه بد بودن او نیستند.شاید فقط نشانه این باشند که دیگر نمی‌تواند تا ابد خودش را انکار کند.آن روز خیلی گریه کرد.گریه‌ سوگواری برای تمام سال‌هایی که زنده بود،اما فرصت نکرده بود زندگی کند. بعضی از ما هم دقیقاً همین‌جاییم.نه شکسته‌ایم،نه سالمیم.نه خوشحالیم،نه کاملاً غمگین.فقط آن‌قدر طولانی دوام آورده‌ایم که دیگر نمی‌دانیم اگر مجبور نباشیم قوی باشیم،چه کسی خواهیم بود.#دانستنیهای_روانشناسی @darbandimoshaver

بدن قبل از اینکه «از پا بیفتد»، مدت‌هاست با ما حرف می‌زند.فقط باید یاد بگیریم صدایش را بشنویم. درد، خستگی، گرفتگی، تپش قلب یا تنش‌های بدنی همیشه چیزی نیستند که باید تا شدید شدنشان صبر کنیم.در رویکرد ذهن و بدن، توجه به بدن یعنی شناختن پیام‌های آن، قبل از اینکه مجبور شود بلندتر صحبت کند.🧠 ذهن را ببین🫁 نفس را احساس کن🤍 بدن را بشناس🌱 و زودتر پاسخ بدهرابطه سالم با بدن، از توجه کردن شروع می‌شود؛ نه از زمانی که دیگر توان ادامه نداریم.#دانستنیهای_روانشناسی @darbandimoshaver

هیچ آگاه شدنی بدون رنج نیست ...رنج که نباید تو را غمگین کند، رنج قرار است تلنگری باشد که بفهمی زندگی ات نیاز به تغییر دارد.آدم وقتی هوشیار می‌شود که زخم بردارد، مگذار رنج درمانده ات کند؛ رنج را تحمل نکن، آن را درک کن.📚 انسان_و_سمبول‌هايش ✏️ كارل_گوستاو_يونگ#دانستنیهای_روانشناسی @darbandimoshaver

💬میگه:بچه‌هایی که تو دعواهای خونه، وسط والدین گیر می‌کردن یاد گرفتن آرامش رو توی کنترل همه چیز پیدا کنن.واسه همینه که الان از یه پیام جواب‌داده‌نشده، بی‌نظمی خونه، یا سکوت یه آدم، روانشون به هم می‌ریزه.اونا از قبل، مدیر بحران شدن.#سلامت_روان#تروما#بحران #خانواده#دانستنیهای_روانشناسی @darbandimoshaver

برای داشتن یک رابطه خوب، نیازی نیست دائم عاقلانه رفتار کنیم( چیزی که امکان‌پذیر نیست). کافی است همه دانش و مهارتی که داریم را به کار بگیریم تا نقش خود را در مشکلات موجود پیدا و آن را تکرار نکنیم. مهم‌تر این که هر چند وقت یک بار بتوانیم به جای بهانه‌تراشی  و دفاع از خود، با روی گشوده اقرار کنیم که گاهی رفتار اشتباهی داشته‌ایم و برای رنجاندن دیگری از او عذرخواهی کنیم.#دانستنیهای_روانشناسی @darbandimoshaver