درویش نامه

میرود از دل صفا و مهر و طاقت نیز همهمچو زندانی مرا ایام و فرصت نیز همنیست دیگر صحبت مردانگی کو راستیراستی گمگشته همراهش صداقت نیز همیاری اندر کس نمیبیند اگر شاعر بدانمن نمیبینم به همراهش مروت نیز همگر مشوش گشته شعرم از عروض و مابقیگشته ویران این سرا و این عمارت نیز همگر چه بردند از نظر یاران مرا کو همرهیتا دهم جان بر سر مهر و رفاقت نیز همشمع ره بودی مرا دردانه ای لیلا صفترفت و همراهش ز کف شد ان هدایت نیز همکاش می امد ز ره بار دگر تا جان دهماز امین خویش خواهد آن امانت نیز هم@darvishname

شمع یک شب اینچنین میگفت با پروانه ایاز چه میگردی به گردم مست یا دیوانه ایسوخت بال زر نگارت از شرر ای بی خبرگوییا نوشیده ای می از لب پیمانه ایبیم جانت نیست گویا از حلاوتهای عشقچشم بگشا ساعت دیگر چونان ویرانه ایگفت با او اینچنین پروانه ای یار عزیزهم مرا جانی و هم بهتر ز هر جانانه اینیست در دل جز هوای سوختن پیش رختآتشی باید فتد از عشق در هر خانه ایهر که شد مست از نگاه دلبر فتان خویشبا جهان گردد چونان غیر و چونان بیگانه ایگر چه سوزد در فراق یار روزان و شبانکی شود مست از می غیر و ز هر خمخانه ای