وقتی جنگ تمام نمیشود؛ ميراث هاینریش بل برای روزهای جنگ✔️ بابکشاکردوات، پایگاه فرهنگ، فلسفه، هنر و…
انتشار: 2026/07/16 09:21 UTCویرایش: 2026/08/01 00:11 UTCدریافت: 2026/08/01 00:11 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:11 UTC
وقتی جنگ تمام نمیشود؛ ميراث هاینریش بل برای روزهای جنگ✔️ بابکشاکردوات، پایگاه فرهنگ، فلسفه، هنر و ادبیات، چالش:جنگ که تمام شد، هاینریش بل به دنبال قهرمانها نرفت. دنبال ژنرالها هم نرفت. او سراغ آدمهایی رفت که در گزارشهای نظامی هیچ نامی از آنها نبود؛ مردی که دیگر نمیتوانست با صدای بسته شدن یک در آرام بماند، زنی که هر صبح کنار دیوار نیمهویران خانهاش میایستاد و کودکی که از میان آجرهای سوخته، مفهوم جهان را از نو یاد میگرفت. در شاهکارش «بیلیارد در ساعت نه و نیم»، جنگ فقط انفجار و خون نیست؛ جنگ، میراثی است که سالها بعد در رفتار آدمها، در سکوت خانوادهها و در حافظه یک ملت زندگی میکند. بل فهمیده بود که فاشیسم همیشه با چکمه وارد نمیشود؛ گاهی با فراموشی وارد میشود.این روزها که ایران نیز روزهای موشک، آژیر، ویرانی و اضطراب را از سر گذرانده است، بازخوانی بل بیش از آنکه ادبی باشد، ضروری است. او از ویرانی ساختمانها نمینوشت؛ از ویرانی انسان مینوشت. در آثارش، دیوارهای فرو ریخته تنها دکور صحنهاند؛ آنچه اهمیت دارد، فرو ریختن اعتماد، اخلاق، خاطره و زبان است. او نشان داد که بزرگترین پیروزی جنگ، زمانی رخ میدهد که مردم به خشونت عادت کنند و نویسندگان نیز به جای ثبت رنج انسان، تنها مشغول روایت مواضع سیاسی شوند. آن لحظه، ادبیات دیگر شاهد تاریخ نیست؛ بخشی از فراموشی تاریخ است.شاید همینجا تفاوت بزرگ بل با بسیاری از نویسندگان امروز ایران آشکار شود. ما بسیار درباره جنگ حرف میزنیم، اما کمتر از انسانِ جنگزده مینویسیم. از موشک میگوییم، اما کمتر از کودکی که دیگر از صدای هواپیما میترسد. از عملیات میگوییم، اما نه از پیرمردی که هر شب خواب خانه ویرانش را میبیند. از پیروزی و شکست میگوییم، اما کمتر کسی میپرسد جنگ با روح مردم چه کرده است. ادبیات امروز، بیش از آنکه در پی کشف زخم باشد، اغلب درگیر تفسیر واقعه است؛ در حالی که بل نشان داد ماندگارترین رمانهای ضدجنگ، آنهایی هستند که تاریخ را از پنجره خانههای ویران روایت میکنند، نه از پشت تریبونها.هاینریش بل هنوز زنده است، چون به ما آموخت نویسنده وظیفه ندارد صدای توپخانه باشد؛ باید صدای انسانی باشد که زیر صدای توپخانه گم شده است. شاید نویسندگان ایرانی نیز اگر بخواهند از جنگ این روزها اثری ماندگار خلق کنند، باید کمتر به صدای سیاست گوش دهند و بیشتر به صدای مادری که نیمهشب از خواب میپرد، کودکی که نقاشیهایش دیگر آسمان آبی ندارد و شهری که حتی پس از خاموش شدن آژیرها، هنوز در حافظه ساکنانش میلرزد. ادبیات بزرگ، از دل همین لرزشها متولد میشود؛ جایی که جنگ تمام شده، اما انسان هنوز نتوانسته از زیر آوار آن بیرون بیاید...t.me/davat1394/18416
پستهای تلگرام — دوات پایگاه خبری_تحلیلی فرهنگی،هنری و ادبی Davat News-Analytical Base Cultural, Artistic, and Literary
علاقمندان برای تهیه مجموعه شعر شناسنامهی اندوه میتوانند به دفتر خانه فرهنگ گیلان مراجعه کنند.
گروه شعر فارسی خانه فرهنگ گیلان:نقد و بررسی مجموعه شعر🔹 شناسنامهی اندوه🔸 مزدک پنجهای🔹سخنرانها: دکتر رضا چراغی _ سحر یحییپور🔸 یکشنبه | ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ | ساعت ۱۸@kfgil
گروه داستان فارسی خانه فرهنگ گیلان:🔹داستانخوانی و نقد 🔸سهشنبه| ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ |ساعت ۱۷:۳۰@kfgil
سکسکهای عاشقانهنویسنده: علیرضا پنجهییانتشارات چشمه، چاپ اول 1403137 صفحه، رقعی، شومیزقیمت: 190.000 تومان#شعر_نو_فارسی#چاپ_اول#انتشارات_چشمه@cheshmehdiswww.cheshmehdis.comwww.instagram.com/cheshmehdis
روز خبرنگار؛ تبریک نداردمزدک پنجهای دوات، پایگاه فرهنگ،فلسفه، هنر و ادبیات، روزشمار:داشتن دو نشریه الکترونیکی، سالها انتشار هفتهنامه «دوات» و همکاری با روزنامهها و مجلات فرهنگی و ادبی باعث نشده است که روزنامهنگاری را فقط از بیرون تماشا کنم. سالهای زیادی خودم را بخشی از این خانواده میدانستم. هنوز هم برای بسیاری از روزنامهنگاران احترام فراوان قائلم؛ آدمهایی حرفهای، شریف، بااستعداد و عاشق کلمه. با این همه، هر بار که پای معیشت به میان میآید، بیاختیار به حرف پدرم فکر میکنم.سال آخر دبیرستان بود و باید رشته دانشگاهیام را انتخاب میکردم. به پدر گفتم دوست دارم معلم ادبیات شوم یا ارتباطات بخوانم. او فقط یک جمله گفت؛ «غم نان را هم ببین.»آن روز شاید حرفش را چندان جدی نگرفتم. چند سال بعد، از هفتهنامه «پگاه» به روزنامه «گیلان امروز» رفتم. برای نخستین بار یادداشتم در ویژهنامه روزنامه «شرق» به سردبیری احمد غلامی منتشر شد. سال ۱۳۸۴ با چند یادداشت منتشرشده در «شرق» موفق شدم جایزه جشنواره مطبوعات ایران را در بخش نقد ادبی به دست آورم و بعدها نیز همکاری حرفهای با نشریات مختلف را ادامه دادم. حتی وقتی کتابهای پژوهشی و تألیفیام منتشر شد، باز هم به همان جمله پدر رسیدم؛ اینکه مسیر ادبیات الزاماً از دانشگاه نمیگذرد. مگر شاملو، فروغ، نصرت رحمانی و بسیاری دیگر، اعتبار ادبی خود را از دانشگاه گرفته بودند؟در تمام این سالها، آرامآرام شاهد کوچک شدن تحریریهها بودم. نشریات کاغذی یکی پس از دیگری از نفس افتادند و مخاطب هر روز از روزنامه فاصله بیشتری گرفت. دکههایی که روزگاری بوی کاغذ تازه میدادند، امروز بیشتر محل فروش تنقلات، سیگار، چای و قهوهاند. اگر نشریهای هم در آنها دیده شود، اغلب مجلههای جدول است؛ شاید مناسب روزگاری که آنقدر حادثه و خبر از سر میگذرانیم که حافظه جمعی هم فرصتی برای ثبت و نگهداری آنها پیدا نمیکند.واقعیت این است که اقتصاد ایران هیچگاه فرصت شکلگیری یک روزنامهنگاری مستقل و برخوردار از امنیت معیشتی را فراهم نکرده است. بسیاری از روزنامهنگاران، با همه عشقشان به این حرفه، ناچار بودهاند میان آرمان و معاش تعادلی دشوار برقرار کنند؛ تعادلی که همیشه هم ممکن نبوده است. به همین دلیل، هر سال که روز خبرنگار از راه میرسد، از خودم میپرسم آیا این روز واقعاً روز تبریک است؟ گاهی احساس میکنم روز خبرنگار، روز تبریک ندارد؛ روزی است برای اندیشیدن به سرنوشت حرفهای که حافظه جامعه را میسازد اما خودش بیش از همه در معرض فراموشی قرار گرفته است.سالها پیش، همراه جمعی از خبرنگاران و روزنامهنگاران مستقل، تصمیم گرفتیم در رشت انجمنی صنفی راهاندازی کنیم. گذشته از دشواریهای اداری، هرچه جلوتر رفتیم بیشتر فهمیدیم فعالیت رسانهای در ایران همواره با شرایطی روبهروست که مدام تغییر میکند و امکان برنامهریزی بلندمدت را از میان میبرد. روزنامهنگاری بیش از آنکه شبیه یک جاده هموار باشد، راه رفتن بر پلی است که هر لحظه ممکن است بخشی از آن جابهجا شود.دیروز از اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی پیامکی دریافت کردم؛ دعوت به صرف صبحانه به مناسبت روز خبرنگار. دعوتی محترمانه بود و حتماً از سر قدردانی، اما در ذهنم این پرسش شکل گرفت که آیا بزرگترین نیاز روزنامهنگار، حضور در یک مراسم نمادین است یا امنیت حرفهای، استقلال، امکان نقد و آسودگی خاطر از آینده؟این روزها بسیاری از ادارهها و سازمانها پیام تبریک منتشر میکنند و از اهمیت رسانه میگویند. کاش در کنار این تبریکها، سهم بیشتری هم برای شنیدن نقدها وجود داشت. رسانه اگر فقط صدای تأیید باشد، دیگر رسالت اصلی خود را از دست میدهد.گاهی به گذشته نگاه میکنم و با خودم میگویم شاید خوششانس بودم که نه معلم ادبیات شدم و نه روزنامهنگاری را شغل اصلی خود انتخاب کردم، هرچند هنوز هر دو را از شریفترین حرفههای دنیا میدانم اما وقتی دوستی را میبینم که هم ادبیات را در دانشگاه خواند و سالها خبرنگار هم بود و امروز برای تأمین معاش ناچار است در فلان اداره کار خدماتی کند یا دوست معلمی که عصرها شغل دومی دارد تا هزینههای زندگی را تأمین کند، میفهمم مسئله فقط عشق به حرفه نیست. شاید روزی برسد که روز خبرنگار واقعاً روز تبریک باشد؛ روزی که خبرنگار، نگران معاش نباشد، استقلالش هزینه نداشته باشد و قلمش تنها در برابر حقیقت احساس مسئولیت کند، نه در برابر دغدغههای هر روزه زندگی.@mazdakpanjeheehttps://t.me/davat1394/18448