‌این آهنگ تا قبل ۷ بهمن خیلی برام معمولی بود اولین بار که به بلوتوث ماشینش وصل شدم، این آهنگ پلی شد…

‌من امشب تو چالش شرکت نکردم ولی اهنگ تک تک بچه هارو پلی کردم و برای داستانشون گریه کردم

‌عجیبه بین این همه آهنگ خوب انگار همه آهنگایی که مارو یاد تجربه های تلخ میندازن مونده برامون

‌بهم گفت لیاقتم بیشتر از اینه و بخاطر اینکه بیشتر از این اذیت نشم رابطمون بهتره تموم میشه ...از اون موقعس هر روز این آهنگه گوش میدم و گریه میکنم و آرزو میکنم کاش ولم نمی‌کرد....

‌این اهنگو وقتی رفیقم فوت شد گوش دادم و از اون موقع به بعد هروقت گوشش میدم یاده اون روزی میوفتم که برای همیشه رفت

‌یادته دفعه اول با این اهنگ همخونی می‌کردی در حالی که دستام تو دستت بود؟یادته اون قسمتی که می‌گفت «کی دستاتو تو مشتش گرفته اون انگشت های همیشه سردتو »دستم رو محکم تر نگه داشتی؟اره من یادمهولی تو قطعا یادت نیست

‌عام خب دیدم چالش همچنان ادامه داره پس بالاخره بعد از دودلی گفتم منم شرکت کنم اونموقع ۱۴-۱۵ ساله بودم و تازه داشتم بیلی گوش میدادم عام خیلی شرایط همه چیز بد بود رابطه ام با مامانم از قبل(از سن خیلی کم ما باهم رابطه خوبی نداشتیم و کلا من رو مادربزرگم بزرگ کرد) خیلی خیلی بدتر شده بود پدرم توی بیمارستان بخاطر اشتباه پزشکا رفت توی کما و تقریبا از اونموقع از دستش دادم با تنها جمله ای که وقتی داشت میرفت بیمارستان که : ماهی رو هروقت از اب بگیری میمیره از همه دور شده بودم و توی دبیرستان هم همش گریه میکردم هرچیزی یهو میتونست باعث بشه اشکام جاری بشه، حتی توی کلاس زبانم هم اینطوری شدم و هیچکس نبود بتونم باهاش صحبت کنم و خب اره این آهنگ همچنان یادم میندازه اونموقع چطوری بود