پیشینۀ گمرک دهلرانگمرک دهلران، در سال ۱۳۰۵ خورشیدی/۱۹۲۶ میلادی، در دورۀ پهلوی اول و بهوسیله آرتور…
انتشار: 2026/08/19 13:11 UTCدریافت: 2026/08/20 00:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/20 00:55 UTC
پیشینۀ گمرک دهلرانگمرک دهلران، در سال ۱۳۰۵ خورشیدی/۱۹۲۶ میلادی، در دورۀ پهلوی اول و بهوسیله آرتور میلسپو، به دلیل موقعیت راهبردی دهلران و رفتوآمد مردم دهلران، درهشهر و آبدانان به عراق، تأسیس شد. گفته شده است که نخستین ریاست آن را، میرزا احمدخان پورسردار، رئیس مالی پشتکوه، بر عهده داشت و پس از او، سروان لطیف شاملوی اردبیلی (شاملوک) مسئولیت گمرک و مرزبانی دهلران را عهدهدار شد. در دورۀ وی، به سبب برقراری امنیت در منطقه و مرزها، گروهی از عشایر عراق، از جمله عشیرۀ ناصرداخل، به ایران مهاجرت و در منطقۀ باستانی بیات ساکن شدند. پس از شاملو، ریاست گمرک به فردی به نام زنگنه واگذار شد.رفتوآمد مردم دهلران به عراق برای تأمین کالاهایی مانند قند، چای، خرما، مواد غذایی و منسوجات از دورۀ قاجار رواج داشت و اوج این تجارت در سالهای ۱۳۱۳ تا ۱۳۳۰ خورشیدی بود. در پی نابودی کشتزارهای مردم بر اثر هجوم ملخ مراکشی و دشواریهای معیشتی، با صدور مجوز گمرکی، رفتوآمد مردم پشتکوه به عراق برای تأمین مایحتاج زندگی تسهیل شد.گمرک دهلران تا سال ۱۳۳۵ خورشیدی به صدور مجوز رفتوآمد مردم به عراق ادامه داد و پس از آن، تعطیل شد. تأسیس گمرک و مرزبانی، رفتوآمد عشایر را به عراق که پیشتر تا حدود زیادی آزاد و سنتی بود، تحت نظارت و قانون دولت قرار داد و بخش مهمی از تاریخ مناسبات مرزی دهلران را شکل داد.از نظر باستانشناختی، ساختمان گمرک یا مرزبانی بر روی تپهای باستانی و متعلق به دوران پیش از تاریخ ساخته شده بود که باستانشناسانی چون نیلی و رایت آن را «تپۀ ژاندارمری» نامیدهاند. در این محوطه، دستکم سه ساختمان چنداتاقه و نسبتاً بزرگ منسوب به دورۀ اوروک شناسایی شده و احتمال داده شده است که یکی از آنها در زیر بقایای ساختمان گمرک قرار داشته باشد.ساختمان گمرک در حدود ۲۵۰ متری شمال چگاسپید (قلا) قرار دارد؛ بنایی دوطبقه با ۱۴ متر طول، ۱۲ متر عرض و حدود ۹ متر ارتفاع که دیوارهای آن، حدود یک متر ضخامت داشت و از خشت خام، آجر پخته، سنگ و گچ ساخته شده بود. ساختمان دو درِب شرقی و جنوبی، تاقچههای هلالی در کنار درها و پلکانی پهن برای ارتباط دو طبقه داشت. این بنا تا سال ۱۳۵۹ خورشیدی پابرجا بود، اما پس از آن، دستخوش دگرگونی شد و تنها خاطرهای، از یکی از مهمترین بناهای تاریخی و اداری دهلران برجای ماند(برگرفته از کتاب تاریخ و تمدن سرزمینهای دهلران و آبدانان، کرم علیرضایی، انتشارات سفیر اردهال، ۱۴۰۳، ص ۱۷۱- ۱۷۳).بادرود به همگان- کرم علیرضایی ( ه . کاسیان)💯 @DehloranCity
