گاهی انسان نمی‌شکند…فقط آرام‌آرام،از درون خاموش می‌شود…و دردناک‌ترین مرگ،همین خاموش شدنِ بی‌صداست…ز…

غروب که می‌شوددریا رنگِ دیگری می‌گیرد،آسمان آرام‌تر می‌شودو آدم ناخواستهبه چیزهایی فکر می‌کندکه سال‌هاست وانمود کرده فراموششان کرده است…#علی_ایلکاــــــــــــــــــــــــــــــ 🔘 @deklamehaye_ali_ilka🔗 instagr.am/deklame.ali.ilka

سال‌ها می‌گذرند،آدم‌ها دور می‌شوند،خیابان‌ها عوض می‌شوند،اما گاهی یک غروب،یک موسیقی،یا حتی بوی باران کافی‌ستتا بفهمی بعضی آدم‌ها نرفته‌اند؛فقط از کنار توبه جایی عمیق‌تر در تو کوچ کرده‌اند…#علی_ایلکاــــــــــــــــــــــــــــــ 🔘 @deklamehaye_ali_ilka🔗 instagr.am/deklame.ali.ilka

من سال‌هاستبا دریا قرار دارم…هر بارکمی از اندوهم رابه موج‌ها می‌سپارم،و هر باردریاسکوتی عمیق‌تربرایم پس می‌فرستد.شایدهمین است معنای رفاقت؛آن‌کهلازم نیست جوابت را بداند،فقطکنارت بماند…همراهی و محبت شما عزیزان🙏❤️#علی_ایلکاــــــــــــــــــــــــــــــ 🔘 @deklamehaye_ali_ilka🔗 instagr.am/deklame.ali.ilka

دریا،تنها جایی‌ستکه سکوتشاز تمام فریادهای جهان بلندتر است.نشسته‌ام روبه‌رویشو به قایقی نگاه می‌کنمکه نه دلِ رفتن داردو نه جرئتِ ماندن…انگار شبیه تمام آدم‌هایی‌ستکه روزیعاشق بودند…#علی_ایلکاــــــــــــــــــــــــــــــ 🔘 @deklamehaye_ali_ilka🔗 instagr.am/deklame.ali.ilka

ماه، امشب پشتِ نخل پنهان نشده؛آمده تا یادآوری کند بعضی زیبایی‌ها،حتی اگر نیمی از وجودشان پشتِ سایه‌ها باشد،باز هم تمامِ آسمان را روشن می‌کنند.نخل، سال‌هاست ریشه در خاک دارد؛ماه، سال‌هاست مسافرِ آسمان است.یکی ماندن را بلد است،دیگری رفتن را…اما هر دو، هر شبدر نقطه‌ای از جهاندوباره به هم می‌رسند.کاش آدم‌ها هممثل ماه و نخل بودند؛دور از هم،اما هرگز بی‌قرارِ فراموشی.بعضی دلتنگی‌هاشبیه همین ماه‌اند؛هرچه دورتر باشند،روشن‌تر در دل می‌مانند.بعضی شب‌ها، ماه فقط در آسمان نیست؛روی شانه‌های نخل می‌نشیندتا یادمان بیاوردفاصله، همیشه جدایی نیست.گاهی تمامِ عشق،همین است که از دور،هنوز برای هم می‌درخشیم…#علی_ایلکاــــــــــــــــــــــــــــــ 🔘 @deklamehaye_ali_ilka🔗 instagr.am/deklame.ali.ilka

آدم‌ها همیشه دو چهره دارند؛یکی برای دیده شدن،و دیگری برای دوام آوردن.لبخند، همیشه نشانه‌ی شادی نیست؛گاهی آخرین سنگری‌ست که اندوه پشت آن پنهان می‌شود.سکوت، همیشه آرامش نیست؛گاهی خسته‌ترین فریادی‌ست که دیگر توانِ شنیده شدن ندارد.و نگاه…گاه هزار حقیقتِ ناگفته را پشت چند دروغِ آرام پنهان می‌کند.نقاب، همیشه از ریا زاده نمی‌شود؛بیشتر اوقات، فرزندِ ترس است…ترس از قضاوت،ترس از نپذیرفته شدن،ترس از اینکه اگر خودِ واقعی‌مان را نشان دهیم،کسی برای ماندن باقی نماند.و با این همه،گاهی همین نقاب، تنها پناهِ آدمی‌ستدر جهانی که صداقت را تحسین می‌کند،اما تابِ دیدنش را ندارد.تلخ‌ترین بخشِ ماجرا اما آنجاستکه انسان، آن‌قدر با نقابش زندگی می‌کندکه روزی دیگر نمی‌تواند به خاطر بیاوردآخرین بار،چهره‌ی واقعیِ خودش رادر کدام آینه جا گذاشته است…⁩#علی_ایلکا ــــــــــــــــــــــــــــــ 🔘 @deklamehaye_ali_ilka🔗 instagr.am/deklame.ali.ilka