"بیدل"یک اتاق کوچک. یک تسبیح که از شدتِ ذکر، رنگ بافته. و مردی که تمامِ جهان را در یک سجاده جمع کرد…

"بیدل"یک اتاق کوچک. یک تسبیح که از شدتِ ذکر، رنگ بافته. و مردی که تمامِ جهان را در یک سجاده جمع کرده بود.‌می‌پرسیدند: «چرا او؟»چون وقتی دنیا با فریاد می‌خواست دیده شود، او با «سکوت» فرمان می‌راند.چون در عصری که همه دنبالِ «بودن» بودند، او سراپیام «نابودن» بود.او نه با تریبون‌ها، که با «سادگیِ» تکان‌دهنده‌اش، قلوب را فتح کرد.‌تصور کنید؛ کسی که جامع‌ترین کتاب‌های تاریخ و فقه را در ذهن داشت، اما در برابر یک مستضعف، تبدیل به کوچک‌ترینِ آدم‌ها می‌شد.رشته‌های پیچیده سیاست جهانی را می‌گسست، اما در برابر اشکِ یک یتیم، دل‌نازک می‌شد.او «علم» بود، اما نه علمی که در کتابخانه‌ها خاک بخورد؛ علمی که در میدانِ جنگ، در جبهه‌های مقاومت، و در لبخندِ پیرزنانِ محروم تجلی می‌یافت.‌او هرگز «ادعا» نکرد.اگر می‌گفت «باید»، یعنی تمامِ جانش را برای آن راه گذاشته بود.عمل، سایه‌به‌سایه دنبالِ کلامش می‌دوید.او رهبری بود که زهد را نه در کلام، که در «سایه» و «لباس» و «سفره‌اش» زندگی می‌کرد.‌و حالا...سکوتی سنگین روی وطن نشسته.گویی تمامِ رنگ‌ها از دنیا رفته و فقط «سیاهیِ» این فقدان مانده است.او رفت... اما بوی اخلاصش هنوز در فضای شهر می‌پیچد.بوی مردی که در اوجِ قدرت، تنها دارایی‌اش «خدا» بود.