‍ ‍ غزل 129 حضرت حافظدکلمه : سیمااسعدیاگرنه باده، غم ِ دل ز یاد ِ ما ببرد@delsoroudeh@delsoroudeh2

ای حریم ِ شانه ات، جغرافیای امن ِ منتکیه گاه ِ بودنم ! آرامش افزایی چقدر ...#سیما_اسعدی #بداهه

شب را شکنَد ، طلوع ِ بی تردیدتمی خواست نبیندَت ، که آخر دیدتای صبح ، چه با وقار و بشکوه ، چو تاجبر تارَک ِ شب ، نهاده ای خورشیدت !#سیما_اسعدی #دلرباعی

نسیم می شدم ای کاش ، در حوالی ِ توو یا بهانه ی لبخند ِ بی ملالی ِ تو و روح ِ عاشقم از جسم ، گرچه بیرون ، همچو سایه ملتمسی بود ، در توالی ِ تو ...#سیما_اسعدی

دریاست جهان و ما حبابیم هنوزدلخوش به صلابت ِ سرابیم هنوزکَرُّ فَر و اقتدارمان ، وَهم ِ خوشی ستدنیا پُر از آفتاب و ، خوابیم هنوز ...#سیما_اسعدی #دلرباعی

شعر می آید دلم را می بَرَدمی بَرَد تا ناکجا ، تا دورهاتا به آنجایی که زیر ِ آفتابرَخت ِ تن ، وا می کنند انگورها ...#سیما_اسعدی @delsoroudeh

شیرازه ی‌ شب بین که به یکباره فروریخت!از هیمنه‌ی صبح ِ لطیفی که بپا‌خاست ...#سیما_اسعدی