به بهانه جام جهانی فوتبال 2026 آمریکا و شرکاء✍: ابوطالب شهسواریخاطره بازی:جام جهانی 1978آرژانتین (…
انتشار: 2026/06/27 16:31 UTC
به بهانه جام جهانی فوتبال 2026 آمریکا و شرکاء✍: ابوطالب شهسواریخاطره بازی:جام جهانی 1978آرژانتین (۱۳۵۷)، تیم فوتبال ایران اوّلین حضورش در جام جهانی را تجربه می کرد.از سال ۱۳۵۴ به فوتبال علاقمند شدم و در تابستان همان سال برای اولین بار برای تماشای فوتبال، پایم به ورزشگاه امجدیه باز شد.بازی پرسپولیس با ذوب آهن اصفهان بود. پرسپولیس بازی را برد و من از آن روز هوادار پرسپولیس شدم.برای تماشای فوتبال رفته بودم نه تیم خاصی، اما از حُسن اتفاق، بازی پرسپولیس بود. نام این تیم و تیم تاج را بارها از رادیو شنیده بودم. استادیوم لبریز از تماشاگرشد، حتی روی دیوارهای ورزشگاه نفر نشسته بود. با محیط ورزشگاه و جایگاه تماشاگران آشنایی نداشتم، از قضا رفتم جایی نشستم که جایگاه هواداران پرشور و آتشین و تیفوسی پرسپولیس بود (روبروی جایگاه). پرچم های قرمز، شعارهای تند و معروف قرمزها علیه رقیب آبی ، تشویق های مهیّج و بی امانِ ستارگان تیم، علیِ پروین، علیِ پروین و سایر بازیکنان، (آن سالها، اوج درخشش علی پروین بود). شور و حرارت هواداران قرمزپوشان، چنان فضا و جَو امجدیه را پر کرده بود که من را در نخستین بار مانند مغناطیس، به سوی خود کشید و قرمز کرد. شاید اگر آن روز تیم تاج (استقلال) بازی داشت، الان آبی بودم. پس از آن، اکثر بازیهای تیم محبوبم را در امجدیه و پس از آن در ورزشگاه آریامهر (آزادی) دنبال می کردم. سال ۱۳۵۶ مقدماتی جام جهانی برگزار شد. آن زمانها، جام جهانی با ۱۶ تیم برگزار می شد و آسیا فقط یک تیم سهمیه داشت. آن دوره، تیم های مطرح و رقیب ایران در آسیا، کره جنوبی، استرالیا، کویت و هنگ کنگ بود. ایران در بازی مقابل کویت در تهران، با تک گلِ غفور جهانی، صدرنشین گروه شد و به عنوان نماینده آسیا، راهی جام جهانی شد. چهار بازی ای که در تهران انجام شد، همراه با تعدادی از دوستانِ ده کائیدی، به ورزشگاه آریامهر می رفتیم، اما بازیهای برگشت را از رادیو گوش می کردیم. ایران در گروه D با هلند، اسکاتلند و پرو همگروه شد. پخش مسقیم بازیهای ایران، مانند جام جهانی 2026، پس از نیمه شب بود. تلویزیون نداشتیم. با اینکه فروشگاهها از تلویزیون های ژاپنی و آمریکاییِ ارزان قیمت پُر بود، اما روحانیون و مذهبیهای سنتی، می گفتند خرید و تماشای تلویزیون حرامست!در این ساعات به علت بسته بودن قهوه خانه ها، امکان تماشای مستقیم بازیها را نداشتیم. آن زمان بخش زیادی از مردم به همان دلیل که اشاره رفت، تلویزیون نداشتند. اما برای تماشای برخی برنامه ها به قهوه خانه ها می رفتند.دوهفته مانده به آغاز جام جهانی، دل به دریا زدم و بی خیال حرف و ملامت اطرافیان، رفتم ساختمان پلاسکو (چهار راه استانبول) یک دستگاه تلویزیون 14 اینج فیلیپس خریدم و آوردم خانه، (خیابان پامنار) اما طنز جالب ماجرا اینجا بود، آنهایی که می گفتند تماشای تلویزیون حرامه، چرا خریدی؟ خودشان زودتر و بیشتر از دیگران می آمدند و پای تماشای این جعبه جادویی می نشستند و نه تنها فوتبال، که سایر فیلمها و شوها را هم تماشا می کردند! اما چندماه پس از آن، انقلاب شد و این حرام هم مثل خیلی چیزهای دیگر به تاریخ پیوست.الغرض، بالاخره خرداد پنجاه و هفتاز راه رسید و تیم فوتبال ایران عازم آرژانتین شد و بعد از مراسم افتتاحیه مسابقات شروع شدند و من هم مثل همه ی نوجوانان و جوانان آن روزگار، بازیها را مشتاقانه تا دم دمای صبح به تماشا می نشستم. تیم ما در نخستین بازی با نتیجه سه بر صفر بازی را به هلند واگذار کرد که برای همه قابل پیش بینی بود. (هلند تا فینال رفت و در فینال در وقتهای اضافه ۱۲۰ دقیقه، با نتیجه ۳-۱ به آرژانتین باخت). بازی دوم ما با تیم اسکاتلند بود . در این مسابقه اعضای تیم ایران خیلی خوب ظاهر شدند و توانستند یک مساوی از حریف بگیرند. در این بازی، گل تیم ایران به اسکاتلند در دقیقه ی شصت و بوسیله ی مرحوم ایرج دانایی فرد به ثمر رسید، گلِ اسکاتلند را هم خودمان، گل به خودی زدیم. بازی سوم ما با پرو بود، این بازی را هم با نتیجه ی چهار بر یک واگذار کردیم . گل تیم ایران را در این بازی، حسن روشن زد که در کنار زنده یاد ناصر خان حجازی و علی پروین، ستاره های درخشان آن روزگار فوتبال ایران بود. و بدین ترتیب پرونده ی اوّلین حضور تیم ملی فوتبال در جام جهانی با دوباخت و یک مساوی بسته شد ولی پرونده ی اشتیاق من به فوتبال بسته نشد و از آن پس، جدّی تر پیگیر فوتبال شدم و همراه با دوستانِ بسیار خوب، تیمِ فوتبال تشکیل دادیم.#شهسواری۱۴۰۵/۳/۲۹#گفتار_نیک

