قصههای این روزهای روستاروستاها فقط با خانه ها و چراغ هایشان شناخته نمیشوند؛ آدمهایشان هستند که ب…
انتشار: 2026/07/10 20:05 UTC
قصههای این روزهای روستاروستاها فقط با خانه ها و چراغ هایشان شناخته نمیشوند؛ آدمهایشان هستند که به آنها هویت میدهند. این روزها جای خالی مهدی در روستا بیشتر حس میشود؛ جوانی پرتلاش ، خوشمشرب و دوستداشتنی که مغازهاش فقط محل خرید نبود، بلکه گوشهای برای دیدار و گفتوگوی اهالی بود...💔فصل برداشت گندم و نخود نزدیک است؛ روزهایی که کشاورزان نتیجه ماهها زحمت خود را میبینند. اما باغهای روستا امسال چندان پررونق نیستند و گردو و زردآلو کمتر از همیشه محصول دادهاند. در همین حال، محصولات باغی روستاهای اطراف مثل هر سال در روستای ما فروخته میشود؛ شاید این اتفاق تلنگری باشد که باغداری خودمان را از روشهای قدیمی جدا کنیم و با دانش و برنامه بیشتری به زمین نگاه کنیم.🌾در کنار اینها، نشانههای امید هم دیده میشود؛ خیرین مشغول ساخت پایگاه اورژانس در نزدیکی روستا هستند و خبرهایی از گسترش طرح هادی به گوش میرسد. خانههای جدید هم یکی پس از دیگری ساخته میشوند، هرچند در کنار این آبادانی، رها شدن نخالههای ساختمانی در طبیعت، چهره دیگری از بیتوجهی ما را نشان میدهد.🏘روزها گرم و شبها خنک است؛ کنار چشمه قلانو هنوز میتوان مردان بازنشستهای را دید که با خاطرات و گفتوگوهایشان بخشی از زندگی قدیمی روستا را زنده نگه داشتهاند.🧑🧑🧒🧒گلهها هم مسیرهای محدودی برای چرا پیدا کردهاند؛ شاید به دلیل کم شدن زمینهای آزاد و شاید به خاطر مسیرهایی که با رفتوآمد تراکتورها و تغییرات جدید تنگتر شدهاند. با کمی پیاده روی دراطراف روستا به راحتی میتوان دید گندم و نخود جای گون ها را گرفته!🐏🐑🐐⛔️گاهی بیتوجهی بعضی از صاحبان سگها باعث شده آرامش زنان و کودکان روستا کمتر شود و پراکندگی زبالهها و آلودگی هم بیشتر به چشم بیاید. سگها مقصر نیستند؛ سگها هم مثل خیلی چیزهای دیگر، اگر بدون مسئولیت رها شوند، از سودمندی به دردسر تبدیل میشوند. شاید باید بعضیها یاد بگیرند داشتن یک موجود زنده، فقط افتخار نیست؛ مسئولیت هم هست.🦮در میان همه این اتفاقها، کسانی مثل آقای کریمی همچنان با دلسوزی کنار مردم هستند و نشان میدهند ارزش آدمها به اثری است که در زندگی دیگران میگذارند.روستا امروز میان خاطره و آینده ایستاده است؛ با ریشههایی در گذشته و چشمهایی رو به فردا. شاید ارزش واقعی یک روستا نه فقط در خانههای تازه و زمینهای آباد، بلکه در میزان دلبستگی آدمهایش به خاکی باشد که از آن آمدهاند. تا وقتی عشق، مسئولیت و خاطره در کنار هم زنده باشند، روستا فقط یک مکان نیست؛ داستانی است که هر نسل میتواند ادامهاش دهد.گودرزی#رسانه_دهکایید@dikaiid
پستهای تلگرام — دهكاييد❤️💚🤍
۲۸ صفر و سُنتِ زیارت✍: ابوطالب شهسواریدر فرهنگ رفتاری مذهبی مناطق روستایی سربند و شازند، روز ۲۸ صفر و ۲۱ ماه رمضان روز زیارت امامزادگان بود؛ روستاهایی که مکانی بنام امامزاده دارند میزبان جماعت بسیاری از روستاهای اطراف بودند. معمولًا مشتری این امامزادگان بیشتر زنان و نوجوانان دختر و پسر بودند که از یکی دو روز قبل برای این سفر تفریحی آماده می شدند. نزدیکترین روستاهای اطراف دهکائید که دارای امامزاده هستند، تپهمولا و کلهجوب بودند. اولِ صبح روز ۲۸ صفر فضای داخل آبادی شور و حالی پیدا میکرد، جُنب و جوشی در هر قلاع و کوچه ای برپا بود؛ نوجوانان دختر و پسر بیش از بزرگسالان شور و شوق این روز و زیارت را داشتند، زیرا هم با مردم روستاهای همجوار آشنا می شدند و هم از مسیر جاده و باهم بودن و تفریح لذت می بردند، خلاصه، هم فال بود و هم تماشا. صبح زود الاغها را جُل می کردند و راهی می شدند؛ کسانی هم که چنین وسیله نقلیهای نداشتند مجبور بودند با پای پیاده طی طریق کنند. رفتن به امامزاده عسکری در تپهمولا راه دور و درازی بود، به همین علت بیشتر کسانی که الاغ داشتند راهی تپه مولا می شدند و پیادهگان مشتری امامزاده عبدالله کلهجوب بودند. خودم مشتری تپهمولا بودم، چون مسیر جاده و منطقه و زوّار آنجا متنوع و مفرحتر از کلهجوب بود. چندین سال با دوستانمان یا با الاغ و یا پیاده به امامزاده عسکری می رفتیم و خاطرات زیادی داریم. برای خانمها و کسانی که نوعروس بودند و سال اول ازدواجشان، الاغها را آذین می بستند و نونوار می کردند؛ معمولًایک قالیچهای تمیز و گل و بُتهای خوشرنگ روی جلِخر می انداختند و یک پسر بچه را هم به عنوان خر هی کن با خودشان همراه می کردند؛ زنان، سواره و پسربچهها پیاده، با چوبی در دست به نام خرروند، وظیفه آنها هی کردن خرها بود؛ بعضی وقتها برای جلو زدن از یکدیگر با هم کَل کَل و رقابت هم می کردند و خرها را تاخت می دادند تا از هم سبقت بگیرند. یادمه سال ۱۳۴۴ من هم یکی از این گروه خر هی کنها بودم و در اختیار یکی از نوعروسان فامیل. زنان بیش از مردان شوق زیارت و عرض حاجات دارند؛ از قدیم اینجور بوده الان هم این جوریست، دلایل روانشناسی دارد که اینجا جای بحثش نیست. مشاهدات و تجربیات سی ساله من در این موضوع این نظریه را تایید می کند.در همان سالها، یکی از زنان همسایه که نوزاد شیرخوار داشت، حدود ساعت ۱۲ ظهر بچه را خواب کرد و به من سفارش نمود هوای بچه من را داشته باش تا بروم امامزاده عبدالله و بیام؛ با پای پیاده دوساعته رفت و برگشت. پرسیدم خوب زود آمدی؟ گفت همه مسیر رفت و برگشت را دویدم تا مبادا بچهام بیدار شود و گریه کند. خدایش بیامرزد و روانش در آرامش. امان از مادر، حس و غریزه مادری عجیب است؛ چجور از دَین مادر میشود پاک شد؟ هرگز. فقط اگر بتوان رضایتش را جلب کرد کافیست. آری، زنان بیش از مردان انگیزه زیارت دارند.ساعات حدود ۹ و ۱۰ صبح اطراف امامزاده عسکری و امام زاده عبدالله غلغلهای بود از جماعت زائر؛ امامزاده عسکری در روستای تپهمولا مشتری بیشتری داشت، از تمام روستاهای دور و نزدیک پیاده و سواره از کوچک و بزرگ آمده بودند. گلهای از الاغهای زائرین هم در کنار رودخانه و بیشهزار و درختان پایین دست امامزاده در حال چَرا و استراحت بودند. شبیه پارکینگ ماشینهای امروزی.اما بعضیها که همت و شوق بیشتری داشتند از دهکائید راهی امامزاده سهل بن علی در روستای بزرگ و بسیار دور آستانه آن زمان می شدند که الان برای خودش شهری شده و صاحب بخشداری و شهرداریست.به قول خانمها مقداری جی جی ویجی هم به عنوان سوغات برای دختران فامیل از چرچیها و فروشندهها که اطراف امازاده بساط کرده بودند خرید می کردند. هنوزم در سفرهای زیارتی و سوغات خریدن، رسوبات آن فرهنگ در بخشهایی از مردم ماندگار شده است و در این روز به آن سنت عمل می کنند و بازار زیارت گرم است و امام زادهها کم و بیش مشتریانی دارند. حالا این مکان واقعاً محل دفن ساداتی بوده یا جعلی و ساختگی است نامعلوم است اما به مرور زمان به امامزاده معروف شده و در اذهان مردم جا پیدا کرده است، برخی دارای شجرهاند، یعنی سلسله تبارنامه آنها معلوم و مشخص است و بسیاری هم فاقد تبارنامهاند و قطعا جعلی و ساختگیاند. اما من شجره امامزاده عبدالله روستای کلهجوب را نزد یکی از محققین به اسم بحرالعلوم که در این موضوع پژوهش می کند با چشم خودم در قم دیدهام و در این موضوع با ایشان مباحثی داشتهام؛ برای خودش منابع و مستنداتی دارد و البته ادعاهایی که قابل بحث و نقد و نظر است. سال گذشته آیتالله شبیر زنجانی بعضی از این شجرهنامهها را فاقد اعتبار دانستند.#ابوطالب_شهسواری#گفتار_نیک۱۴۰۵/۵/۲۰
🏴🚩رحلت جانگداز#خاتم_الانبیاء صلیاللهعلیهوآلهو دومین پیشوای شیعیانامام #حسن_مجتبی علیهالسلام رابه پیشگاه#امام_عصر عجلاللهتعالیفرجهوهمهشیعیانشانتسلیتعرضمینماییم🏴🚩@dikaiid
#صبح زندگی نسبت به کسی که رویای خود را دنبال کند بخشنده است ...#پائولو_کوئلیو@dikaiid
💢 سخنگوی کمیسیون بهداشت و درمان مجلس با هشدار درباره پیامدهای حذف ارز حمایتی دارو اعلام کرد اجرای چنین تصمیمی میتواند فشار سنگینی بر هزینه درمان و دسترسی بیماران به دارو وارد کند.او با استفاده از تعبیر «سال کشتار بیماران» هشدار داده که در صورت حذف ارز دارو و نبود سازوکار جبرانی مؤثر، سال ۱۴۰۶ میتواند با شرایط بسیار دشواری برای بیماران همراه شود. ‼️@dikaiid
روز خبرنگار خبرنگاری حرفهای بسیار خطیر، پرخطر و تیغ دولبه استمیتوان آن را در خدمت کشف حقیقت و اجرای عدالت و به نفع مصالح عمومی درآورد. در آن صورت برای خبرنگار حرفهای پرخطر خواهد بود!میتوان آن را ابزار چاپلوسی، باجخواهی، نوکرصفتی، حقیقتپوشی، گمراهسازی، فریبکاری و بیعدالتی کرد. در آن صورت هم شغلی خطرناک برای جامعه و هم برای خبرنگارخواهد بود!در دنیای ما هر امر و کار ضروری و مفید، نسخهٔ عکس هم دارد!پس عنوان خبرنگاری مهم نیست مهم آن است که چه محتوایی تحت این نام تولید میشود. درست مثل همهٔ حرفههای دیگر در این عالم!روز خبرنگار بر تمامی خبرنگاران حقیقتگو و عدالتجو و دوستان گرامی، برادران گودرزی در رسانه #دهکایید مبارکباد #گفتار_نیک✍️ابوطالب شهسواری