آنکه با غمزه‌‌های گفتارشدرس‌آموزِ صد مدرّس بوددر نفس‌های آخرِ عمرشقلم و کاغذی طلب بنمود چون که می‌خ…

تا روز حشر هر چه بگویم علی کم است قرآن بی علی، ثمرش ابن ملجم است...بر آن کسی که شعار داد «حسبنا کتاب الله» لعنت...

تا روز حشر هر چه بگویم علی کم است قرآن بی علی، ثمرش ابن ملجم است...تا روز حشر هر چه بگویم علی کم است قرآن بی علی، ثمرش ابن ملجم است...

#مناجات همه َش براى خودت، آبرو به ما ندهيد غذا زيادتر از جنبه یِ گدا ندهيد به درد عشق رسيدن، دو سوم قرب است هزار درد که داديد، پس دوا ندهيد ميان درد دَواى مرا قرار بده که زندگى نمی ارزد اگر بلا ندهيد محل گذاشتى و بى محلى ات کرديم ازين به بعد بياييد رو…عجیب و شیرین...توی یک دنیای دیگه‌ست

اشعار آقای لطیفیان واقعا لطافت خاص خودشو دارد...چاکری، اخلاص، ارادت، خاکساری و تواضعش در برابر ممدوح، در اشعارشون کاملا حس میشه...

نشسته ام که برای دلم هوار کنمجواب کرده طبیبم، بگو چه کار کنم؟ اجازه هست بگویم چقدر خسته شدماجازه هست که نفرین به روزگار کنم؟ نگاه کن چقدر رنگ و روی من زرد استچگونه این همه پاییز را بهار کنم؟ برای باختنم هیچ در بساطم نیستولی دوباره هوس کرده ام قمار کنم چقدر ساده مرا گیسویت به بند کشیدخدا نیاورد آن روز را فرار کنم اگر دو چشم تو، یعنی دو تا غزالت راخدا به من بدهد، شیر را شکار کنم من: عاشق تو، تو: معشوق من، بفرماییدازین دو تا به کدامینش افتخار کنم؟ من عاشق تو نبودم که آخر عمریکنار زلف تو تسبیح اختیار کنم! ببین در آب خودت را و حق بده بعداًنمی توانم اگر گریه را مهار کنم ازین به بعد حلالت نمی کنم برویچقدر پنجره را خرج انتظار کنم؟ ببین چگونه گرفتار کرده اید مرابگو چه کار کنم من بگو چه کار کنم؟!نه پای رفتن دارم، نه روی رفتن... آه!خدا نخواست ازین دردسر فرار کنم بزرگ نیستم اما فقط اجازه بدهکه سر فدای شمای بزرگوار کنم...#علی‌اکبر‌لطیفیان

اجازه هست بگویم چقدر خسته شدم؟