تریدر بودن؛ بیشتر از یک شغلترید، شاید یکی از بدنام‌ترین شغل‌های این سال‌ها باشد؛ از یک طرف عده‌ای آ…

کارما؛ مُسکنی برای آدم‌های ترسوواقعاً فکر کردی یک نیروی نامرئی به اسم «کارما» گوشه‌ای از این جهان نشسته و ۲۴ ساعته حواسش به ۹ میلیارد آدمه که ببینه کی به کی ظلم کرده، کی حق کسی رو خورده، کی خیانت کرده، کی دل کسی رو شکسته، بعد پرونده‌ها رو بررسی کنه، شواهد جمع کنه، حکم صادر کنه و آخرش هم بره یقه‌ی طرف رو بگیره و حق تو رو بذاره کف دستت؟ اگر واقعاً چنین سیستمی وجود داشت، دنیا باید خیلی عادلانه‌تر از چیزی می‌بود که امروز می‌بینیم.حالا بدون تعصب، فقط برای چند ثانیه یک فرض ترسناک رو بپذیر. فرض کن هیچ کارمایی در کار نیست. هیچ نیروی بیرونی‌ای وجود نداره که بخواد جواب ظلمی که بهت شده رو بده. هیچ‌کس قرار نیست به خاطر کاری که با تو کرده، الزاماً تاوانش رو بده. شاید حتی کسی که بهت ظلم کرده، سال‌ها بعد زندگی خیلی خوبی هم داشته باشه و تو هیچ‌وقت نبینی که «جوابش رو گرفت».چه حسی پیدا می‌کنی؟احتمالاً ناراحت می‌شی. شاید حتی عصبانی بشی. چون ما دوست داریم باور کنیم جهان بالاخره یک جایی حساب آدم‌ها رو می‌رسه. دوست داریم وقتی خودمون نمی‌تونیم کاری کنیم، یک نیروی بزرگ‌تر وجود داشته باشه که کار رو برای ما انجام بده.و دقیقاً همین‌جاست که «کارما» برای خیلی‌ها تبدیل می‌شه به یک مُسکن.وقتی یکی بهت ظلم می‌کنه و تو قدرت، توان یا حتی جرأت مقابله باهاش رو نداری، خیلی راحت‌تره که به جای روبه‌رو شدن با خشم و ترست، یک آه بکشی و بگی: «ولش کن... کارما جوابشو می‌ده.»این جمله در لحظه آرومت می‌کنه؛ اما یک مشکل بزرگ داره: ممکنه تو رو برای همیشه در جایگاه آدمِ منفعل نگه داره.چون اگر واقعاً هیچ سیستم تضمین‌شده‌ای برای اجرای عدالت وجود نداشته باشه، تو با دو انتخاب روبه‌رو می‌شی؛ یا باید مسئولیت واکنش خودت رو بپذیری، هزینه بدی، بجنگی، ریسک کنی و برای حق خودت کاری انجام بدی، یا باید با خشم و رنج ناشی از ظلمی که دیدی زندگی کنی.برای همینه که خیلی‌ها با شنیدن این حرف فوراً مقاومت می‌کنن و می‌گن: «نه! کارما قطعاً وجود داره.»می‌دونی چرا؟چون پذیرفتن اینکه شاید هیچ کارمایی در کار نباشه، یعنی دیگه نمی‌تونی مسئولیت آرامشت رو به کائنات حواله بدی.اما مسئله اصلاً این نیست که کارما وجود داره یا نه.مسئله اینه که تو به کدوم باور چنگ می‌زنی تا راحت‌تر با واقعیت زندگی کنی؟اگر باور به کارما بهت آرامش می‌ده، باورش کن؛ اما مراقب باش این آرامش، بهایش بی‌عملی و ترس تو نباشه.چون گاهی چیزی که اسمش رو «ایمان» می‌ذاریم، فقط شکل قشنگ‌تری از فرار کردنه. بازنویسی شده از متن یک نویسنده ناشناس!(کارما، خدا یا جهانی دیگر در اینجا یک معنی دارند!)طبیعت شَر را مجازات نمی‌کند، بلکه ضَعیف را مجازات می‌کند!امیرحسین رضائی🦉از مدیریت تا ماجرا@donrezaei

مدتی است در کامیونیتی‌های مرتبط با ترید، بخشی از تجربه‌ها و آموخته‌های ۹ سال فعالیتم را منتشر می‌کنم. خوشبختانه بازخوردهای بسیار خوبی از دوستان گرفته‌ام. از آنجا که این مطالب بیشتر جنبه تخصصی دارد و مخاطب اصلی آن معامله‌گران فعال بازارهای فارکس و کریپتو هستند،…اضافه شد..

در این کانال پادکست، موسیقی و فایل های صوتی که گوش دادم و قابل توصیه هستند را با شما به اشتراک میگذارم!t.me/donrezaei_more

ما برای رسیدن، از زندگی جا می‌مانیم!سهیل علوی رو با طبقه ۱۶ می‌شناسیم؛ کسی که روزگاری در اکوسیستم استارتاپی ایران حرفی برای گفتن داشت و بعد که مهاجرت کرد، با استارتاپ‌های حوزه تک و پروژه‌های مختلف مسیرش را ادامه داد. آدمی که از بیرون، اگر بخواهی با متر موفقیت‌های معمول اندازه‌اش بگیری، احتمالاً باید بگویی خوب جلو آمده. اما چیزی که در گفت‌وگویش با تینا پارسامند برای من جالب بود، دقیقاً جایی است که این تصویر ترک می‌خورد.سهیل در ۳۸ سالگی می‌گوید با وجود تمام کارهایی که کرده، احساس می‌کند زندگی نکرده. می‌گوید از ۱۸ سالگی از روند نرمال زندگی خارج شده و بیست سال است در یک وضعیت موقت مانده؛ انگار منتظر است یک‌سری کارها تمام شود تا بالاخره زندگی شروع شود. حتی زندگی را به آجرهایی تشبیه می‌کند که مدام کنار هم گذاشته، اما چیزی از آنها بالا نرفته است.این بخش برای من به‌شدت آشناست.در جلسات مشاوره‌ای که با مدیران دارم، مخصوصاً آدم‌های ۳۵ تا ۴۵ ساله، بارها همین الگو را می‌بینم. آدم‌هایی که سال‌ها کار کرده‌اند، پول درآورده‌اند، شرکت ساخته‌اند، مهاجرت کرده‌اند، خانه خریده‌اند، جایگاه ساخته‌اند؛ اما هنوز یک حس عجیبی از «کافی نبودن» با خودشان حمل می‌کنند.چون یک مقصد فرضی در ذهنشان ساخته‌اند.«اگر به فلان درآمد برسم، راحت می‌شوم.»«اگر شرکت را به این اندازه برسانم، دیگر استرس ندارم.»«اگر مهاجرت کنم، اگر ازدواج کنم، اگر خانه بخرم، اگر فلان جایگاه را بگیرم.. بعدش زندگی شروع می‌شود.»اما آن «بعدش» تقریباً هیچ‌وقت نمی‌رسد.چون زندگی قرار نیست بعد از رسیدن شروع شود. خودِ مسیر، زندگی است.تینا در جایی از گفت‌وگو به سرعت بالای سهیل اشاره می‌کند؛ اینکه انگار مدام در حال پر کردن فضاهای خالی است. خود سهیل هم می‌گوید گاهی آن‌قدر سریع در مسیرها گاز داده که وقتی به بن‌بست رسیده، فقط دور زده و مسیر بعدی را با همان سرعت رفته است.و این شاید یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات آدم‌های بلندپرواز باشد: تصور می‌کنند اگر سرعت را بیشتر کنند، زودتر به «آن نقطه» می‌رسند.در حالی که چنین نقطه‌ای وجود ندارد.دنیا رندوم‌تر از چیزی است که ما دوست داریم باور کنیم. شانس، زمان‌بندی، آدم‌هایی که اتفاقی سر راه‌مان قرار می‌گیرند، اتفاقاتی که هیچ کنترلی رویشان نداریم و حتی تصمیم‌هایی که با اطلاعات ناقص می‌گیریم، بخش بزرگی از نتیجه را می‌سازند. هیچ تضمینی وجود ندارد که اگر امروز به اندازه کافی زحمت بکشیم، فردا دقیقاً همان چیزی را تحویل بگیریم که تصور کرده‌ایم.پس شاید لازم باشد کمی کمتر پدر خودمان را دربیاوریم تا به جایی برسیم که اصلاً وجود ندارد.باید یاد بگیریم از چیزی که ساخته‌ایم استفاده کنیم، نه اینکه همیشه آن را سکوی پرتاب بعدی بدانیم.قرار نیست یک روز بالاخره همه‌چیز مرتب شود، خیالت راحت شود و بعد زندگی کنی. اگر قرار است زندگی کنی، وقتش همین حالاست. (با تمام سختی‌ها و مشقاتش)امیرحسین رضائی🦉از مدیریت تا ماجرا@donrezaei

چرا اختلافات والدین و فرزندان هرگز پایان نمی‌یابد؟ یکی از موضوعاتی که همیشه ذهنم را درگیر خود دارد روابط میان والدین و فرزندان است. بارها خواستم در این‌باره بنویسم، اما حس می‌کردم اگر صرفاً از زاویه تجربه شخصی وارد شوم، ممکن است نگاه ناقص یا شتاب‌زده‌ای ارائه…رشد، از امنیت آغاز می‌شود نه از رنجیکی از اشتباه‌ترین باورهایی که سال‌ها تکرار شده این است که «سختی آدم می‌سازد». واقعیت این است که سختی، بیش از آنکه انسان بسازد، او را وادار به بقا می‌کند. رشد واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که کودک مجبور نباشد تمام انرژی ذهنش را صرف زنده ماندن، اثبات خود یا فرار از ناامنی کند.به گمان من، بخش بزرگی از موفقیت در زندگی، محصول بزرگ شدن کنار والدینی است که تأمین‌کننده، آرام، پاسخگو و مسئولیت‌پذیرند. والدینی که حضورشان برای فرزند، امنیت می‌سازد نه اضطراب؛ فضایی ایجاد می‌کنند که کودک بتواند شکست بخورد، تجربه کند، اشتباه کند و دوباره برخیزد، بدون اینکه عشق یا ارزشمندی‌اش زیر سؤال برود.در مقابل، کودکی که مدام میان دعوا، تحقیر، بی‌توجهی، تبعیض یا بی‌ثباتی بزرگ می‌شود، بخش قابل‌توجهی از توان ذهنی‌اش را صرف ترمیم زخم‌هایی می‌کند که خودش هرگز در ایجادشان نقشی نداشته است. او به‌جای ساختن آینده، ناچار است گذشته را حمل کند.برای همین، وقتی فردی با وجود چنین گذشته‌ای به آرامش، موفقیت یا رشد می‌رسد، نباید موفقیتش را با کسی مقایسه کرد که از ابتدا روی زمینی هموار قدم برداشته است. این افراد فقط مسیر طولانی‌تری را طی نکرده‌اند؛ آن‌ها هم‌زمان بار سنگین‌تری را هم به دوش کشیده‌اند.به همین دلیل است که بعضی موفقیت‌ها فقط یک دستاورد نیستند؛ یک پیروزی بر سرنوشت‌اند.امیرحسین رضائی🦉از مدیریت تا ماجرا@donrezaei

وقتی مردم فقط در زمان پرداخت هزینه دیده می‌شوندمدت‌هاست درباره نبود شفافیت، درباره تصمیم‌هایی که بدون اطلاع‌رسانی گرفته می‌شوند، درباره هزینه‌هایی که آرام‌آرام و بی‌سروصدا به مردم تحمیل می‌شوند، نوشته می‌شود؛ اما مشکل اینجاست که در اغلب مواقع، هیچ‌کس پاسخگو نیست.ماجرای اینترنت فقط یک نمونه کوچک از یک مسئله بزرگ‌تر است. مسئله فقط یک بسته اینترنت، یک اپراتور یا یک تغییر تعرفه نیست. مسئله، شکل تصمیم‌گیری‌هایی است که در آن‌ها مردم اغلب آخرین کسانی هستند که از تغییرات باخبر می‌شوند؛ اما اولین کسانی هستند که هزینه آن را پرداخت می‌کنند.وقتی یک امتیاز کم می‌شود، یک هزینه اضافه می‌شود، یک قانون تغییر می‌کند یا یک خدمت ضعیف‌تر ارائه می‌شود، معمولاً چیزی که کمترین اهمیت را دارد، توضیح دادن به همان مردمی است که قرار است بار این تصمیم‌ها را به دوش بکشند.این بی‌توجهی به شفافیت، مدت هاست اعتماد عمومی را فرسوده کرده است. مشکل فقط عدد و رقم نیست؛ مشکل این است که مردم احساس می‌کنند در تصمیم‌هایی که مستقیماً روی زندگی‌شان اثر می‌گذارد، هیچ نقشی ندارند و حتی حق دانستن دلیل تغییرات را هم ندارند.وقتی اعتراض‌ها بارها تکرار می‌شوند و پاسخی دریافت نمی‌کنند، وقتی وعده‌ها فراموش می‌شوند و مسئولیت‌پذیری جای خودش را به سکوت می‌دهد، نتیجه چیزی جز عمیق‌تر شدن شکاف میان مردم و ساختارهای تصمیم‌گیر نیست. (البته کار از عمق و فاصله گذشته و دشمنی و خشم زیاد شکل گرفته است)نمی‌دانم این وضعیت و این روند تا چه زمانی قرار است ادامه پیدا کند. شاید کار زیادی از دست ما برنیاید جز همین اعتراض‌های پراکنده، همین ثبت کردن نارضایتی‌ها و همین یادآوری مداوم اینکه مردم حق دارند شفافیت، احترام و پاسخگویی ببینند.اما امیدوارم بزودی این حجم از بی‌اعتمادی، این فسادهای سیستماتیک و این روش‌های فرساینده که مثل قارچ در بخش‌های مختلف رشد کرده‌اند، جای خودشان را به مسئولیت‌پذیری و احترام به مردم بدهند.امیدوارم آن روز را خیلی زود ببینیم.🕊امیرحسین رضائی🦉از مدیریت تا ماجرا@donrezaei