ادامه یادداشت:اختیار، بدون پاسخگویی مشروعیت نمیآورد.هر جا اختیار عمومی وجود دارد، پاسخگویی نیز ب…
انتشار: 2026/07/16 05:08 UTC
ادامه یادداشت:اختیار، بدون پاسخگویی مشروعیت نمیآورد.هر جا اختیار عمومی وجود دارد، پاسخگویی نیز باید وجود داشته باشد.اگر آییننامه شورای بررسی صلاحیت، امکان تشکیل جلسات موردی یا بررسی پروندهها خارج از روند معمول را پیشبینی کرده باشد، جامعه سینمایی حق دارد بداند: این اختیار چند بار اعمال شده است؟بر اساس چه معیارهایی؟ با چه استدلالی؟ و تحت نظارت چه مرجعی؟ شفافیت، تنها انتشار اسامی نیست. شفافیت، امکان ارزیابی فرآیند تصمیمگیری است. زیرا مشروعیت، از اختیار به دست نمیآید؛ از پاسخگویی به دست میآید. سینما، صلاحیت را از فیلم میگیرد. تاریخ سینما، تاریخ فیلمهاست. نه تاریخ شوراها. نه تاریخ آییننامهها. نه تاریخ گواهیها.هیچ فیلمسازی در حافظه سینما، با یک تأییدیه ماندگار نشده است. صلاحیت واقعی، نه پشت میز شورا، بلکه پشت دوربین اثبات میشود. شورا میتواند مسیر را هموار کند. میتواند فرصت ایجاد کند. میتواند کیفیت را ارتقا دهد.اما هرگز نمیتواند جایگزین تجربه، خلاقیت و مسئولیت فیلمسازی شود.در نهایت، این فیلم است که درباره فیلمساز قضاوت میکند؛ نه شورا.جمعبندی | پروژهی «پایان صلاحیتسازی»این یادداشت، مخالفت با ارزیابی حرفهای نیست.اتفاقاً دفاع از ارزیابی حرفهای است.اما هر نظام ارزیابی، پیش از آنکه صلاحیت دیگران را احراز کند، باید صلاحیت خودش را اثبات کند.باید نشان دهد تصمیمهایش چه نتیجهای داشتهاند.باید نشان دهد چند استعداد را به سینمای ایران افزوده است.باید نشان دهد چند فیلم از دل این سازوکار متولد شدهاند.و باید توضیح دهد چرا نهادی که برای حمایت از سینما تأسیس شده، امروز درباره صلاحیت ورود فیلمسازان به سینمای حرفهای تصمیم میگیرد.پرسش این یادداشت، نفی صلاحیت نیست؛ پرسش درباره صلاحیتِ اعطای صلاحیت است.شاید مهمترین پرسش این پرونده، نه درباره ۱۲۹ نام منتشرشده، بلکه درباره نهادی باشد که این ۱۲۹ نام را انتخاب کرده است.زیرا تاریخ سینما، فیلمها را به یاد میآورد؛ نه گواهیها را.t.me/donyayecinema
