آدمی که بیش از حد میدونه، دیگه به هیچ جا تعلق نداره. و این همان نفرینِ آگاهی است.نیچه

با کلمات می‌گویم "تو همیشه در ذهنِ من هستی" اما در شعر می‌گویم " تو در گوشه‌هایِ آرامِ روحِ من ماندی "

کمی دورتر از آدم‌هانزدیک‌تر به آسمان ..

من با کسانی خندیدم که وحشتناک‌ترین چیزها را در مورد من گفته‌اند و فکر می کنند من نمی‌دانم .اوریانا فالاچی

امشبم نبودی...

«به نظر می‌رسد اندوهی که بر روحم نشسته است، به این راحتی‌ها برطرف نخواهد شد و گاه حس می‌کنم با پناه، بوسه یا آغوشی شفا خواهم یافت.»

+ چرا شماره غریبه رو جواب نمیدی؟!_ چون می‌ترسم غریبه نباشه