بسم الله الرحمن الرحیم خدای متعال در قرآن کریم می‌فرماید: (إن الله یأمر بالعدل و الإحسان)و پیامبر ا…

بسم الله الرحمن الرحیم خدای متعال در قرآن کریم می‌فرماید: (إن الله یأمر بالعدل و الإحسان)و پیامبر اکرم (ص) فرمودند: (کلکم راع و کلکم مسئول عن رعیته) بر اساس همین فرمان الهی، امروز سخنی از سر دلسوزی و مطالبه‌گری عرض می‌کنم؛ سخنی که سال‌هاست در سینه مردم نجیب و صبور مریوان مانده است.ای مسئولان!تا کی مردم این شهر باید هزینه وعده‌های بر زمین‌مانده را بپردازند؟ سال‌هاست که کمربندی مریوان نیمه‌تمام مانده است؛ جاده‌ای که تنها چند کیلومتر آسفالت نیست، بلکه شاهراه امنیت، آرامش و حفظ جان انسان‌هاست. هر روزی که ساخت آن به تأخیر می‌افتد، خطر در کمین فرزندان این شهر است.تنها در یک هفته، دو حادثه تلخ در اثر تردد خودروهای سنگین در داخل شهر، کام مردم را تلخ کرد و خانواده‌هایی را داغدار ساخت. آیا این زنگ خطر هنوز برای بیدار شدن وجدان‌ها کافی نیست؟ چند مادر دیگر باید سیاه‌پوش شوند؟ چند کودک دیگر باید در حسرت آغوش پدر یا مادر بماند تا این پروژه به سرانجام برسد؟مگر جان مردم مریوان از جان دیگر مردم این سرزمین کم‌ارزش‌تر است؟اگر عدالت، شعار مسئولان جامعه اسلامی است، نخستین جلوه آن باید حفظ جان مردم باشد.و اما مرز.... مرز، برای مردم مریوان فقط یک نوار جغرافیایی نیست؛ رگ حیات این منطقه است. روزی که بازارچه مرزی راه‌اندازی شد، مردم خوشحال بودند؛ زیرا گفته می‌شد این بازارچه برای کمک به معیشت مرزنشینان و ساماندهی کولبری ایجاد شده است. آن روزها، بسیاری از خانواده‌ها هفته‌ای دو نوبت از این فرصت بهره‌مند می‌شدند و با همان درآمد اندک، اما آبرومند، چرخ زندگی خود را می‌چرخاندند.اما امروز چه شده است؟اکنون به بسیاری از خانواده‌ها ماهانه حدود دو میلیون و پانصد هزار تومان پرداخت می‌شود؛ رقمی که در برابر تورم سنگین امروز، ارزشی بسیار ناچیز دارد و حتی با ارزش واقعی درآمد سال‌های گذشته قابل مقایسه نیست. این مبلغ، با هزینه‌های سرسام‌آور زندگی، چگونه می‌تواند پاسخگوی نیاز یک خانواده مرزنشین باشد؟در مقابل، این پرسش در ذهن مردم شکل گرفته است که چرا سود اصلی این ظرفیت اقتصادی، بیش از گذشته نصیب صاحبان سرمایه و دارندگان امکانات شده است؟ اگر فلسفه ایجاد بازارچه، حمایت از مرزنشینان بود، چرا امروز مرزنشینان احساس می‌کنند سهم آنان هر روز کمتر می‌شود؟این سؤال، سؤال هزاران خانواده‌ای است که سال‌ها بار سختی مرز را بر دوش کشیده‌اند؛ خانواده‌هایی که امنیت این مرز را با صبر و استقامت خود حفظ کرده‌اند.و اکنون، سخن از اجرای طرح منطقه آزاد است. اصل ایجاد منطقه آزاد، اگر به رونق اقتصادی، اشتغال و توسعه منطقه بینجامد، می‌تواند نویدبخش باشد و همه از آن استقبال می‌کنند. اما نگرانی مردم این است که مبادا در مرحله نخست و مراحل بعدی، بهره اصلی آن تنها نصیب کسانی شود که سرمایه‌های کلان و کدهای اقتصادی در اختیار دارند( که ظاهرا همین شد در مرحله وارد کردن خودرهای) و باز هم مردم محروم مرزنشین، سهم اندکی از این سفره داشته باشند.مردم می‌پرسند: آیا برای جوان بیکار مریوانی نیز در این طرح جایگاهی دیده شده است؟آیا برای خانواده‌های محروم مرزنشین نیز سهمی عادلانه در نظر گرفته شده است؟یا باز هم تبصره‌ها و مقرراتی پدید خواهد آمد که نتیجه آن، دور ماندن صاحبان اصلی این حق از منافع آن باشد؟این پرسش‌ها از سر بدبینی نیست؛ بلکه از سر تجربه است.ای مسئولان!مردم مریوان صدقه نمی‌خواهند؛عدالت می خواهند. آنان امنیت در جاده‌ها، اشتغال برای جوانان، سهم عادلانه از ظرفیت‌های مرزی و حفظ کرامت انسانی خود را مطالبه می‌کنند.امروز تاریخ، عملکرد ما را خواهد نوشت، نه وعده‌های ما را. اگر عدالت اجرا شود، مردم قدردان خواهند بود؛ اما اگر حق مردم نادیده گرفته شود، نه وجدان‌های بیدار آرام خواهد گرفت و نه تاریخ از کنار آن به آسانی خواهد گذشت.از همه مسئولان شهرستان می‌خواهیم که با عمل، نه با شعار، ثابت کنند که عدالت همچنان معیار تصمیم‌گیری است؛ کمربندی مریوان را هرچه سریع‌تر به سرانجام برسانند، سازوکار بازارچه مرزی را به نفع مرزنشینان اصلاح کنند و در اجرای منطقه آزاد، منافع مردم محروم این منطقه را بر هر منفعت دیگری مقدم بدارند.خداوند متعال از همه ما درباره حقوق مردم سؤال خواهد کرد؛ (و قفوهم إنهم مسئولون)  و خوشا به حال مسئولی که در آن روز، پاسخش خدمت صادقانه به بندگان خدا باشد.مرزنشینی در روستای خانمه کهن. نقطه صفر مرزی.......🆔 @Doos3Tan 🎯