ما دوام آوردیم، عجیب دوام آوردیم.اما فرق بود میان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدمهای دیگر.فرق بود م…
انتشار: 2026/06/30 08:19 UTC
ما دوام آوردیم، عجیب دوام آوردیم.اما فرق بود میان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدمهای دیگر.فرق بود میان رسیدن ما و رسیدن آدمهای دیگر. که جایی که آنان راه می رفتند، ما میدویدیم، جایی که آن ها میدویدند، ما سینه خیز میرفتیم.آنان برای رشد و رفاه میجنگیدند و ما برای بقا، تمام مردم جهان زندگی میکردند و ما، فقط داشتیم«زنده میماندیم»...#عباس_معروفیزندگی ادامه دارد....
پستهای تلگرام — ترنم احساس🌺🍃
هر بار که برخاستهایمافتادیممشکلپاهای ماستباید پرخاست#محمدعلی_شیوا امروز 17 August روز جهانیمراقبت و قدردانی از پاهاستپاهای عزیزم تشکر تشکر
#نای_و_نوا 🎼🎵🎶🎤🎼🎵🎶بر خود خیمه زنیم،سایهبان آرامشِ ما،ماییم#سهراب_سپهریآواز آفتاب🎤#هایده🎶دوباره دیوونه میشی
به زندگی فکر کن ولی برای زندگی غصه نخور.دیدن حقیقت است ولی درست دیدن، فضلیت.ادب خرجی ندارد ولی همه چیز را میخرد.با شروع هر صبح فکر کن تازه بدنیا آمدهای،مهربان باش و دوست بدار و عاشق باش.شاید فردایی نباشد!شاید فردایی باشد، اما عزیزی نباشد... روزتون بخیر و شادی🌞
فابینگ.pdfفابینگ چیست؟نادیده گرفتن کسی در طی یک تعامل اجتماعی حضوری به خاطر تلفن همراه در ادبیات به عنوان فابینگ شناخته می شود.اصطلاح فابینگ (Phubbing) که از ترکیب دو واژه Phone و Snubbing ساخته شده، به معنای نادیده گرفتن اطرافیان و ترجیح دادن گوشی همراه به تعاملات حضوری است.احتمالا تجربه کردهاید که در حال صحبت با کسی باشید و او مدام به صفحه نمایش گوشیاش نگاه کند. این رفتار به ظاهر کوچک، پیامدهای روانی و اجتماعی قابلتوجهی دارد:۱. کاهش کیفیت روابط: تحقیقات نشان میدهند که فابینگ باعث کاهش رضایت از رابطه، چه در دوستیها و چه در روابط عاطفی میشود. فردی که مورد بیتوجهی قرار میگیرد، احساس میکند برای طرف مقابل اولویت ندارد.۲. پدیده تکنوفِرِنس: این واژه به معنای مداخله تکنولوژی در ارتباطات انسانی است. وقتی گوشی به جای واسطهای برای ارتباط، به سدی بین دو نفر تبدیل میشود، کیفیت شنیدن و درک متقابل بهشدت افت میکند.۳. توهم چندوظیفگی: بسیاری از ما تصور میکنیم که همزمان میتوانیم هم در یک مکالمه جدی باشیم و هم پیامهایمان را چک کنیم. واقعیت این است که مغز ما توانایی تمرکز کامل روی دو موضوع پیچیده را ندارد و در این حالت، بخش بزرگی از محتوای گفتوگو از دست میرود.۴. اضطرابِ از دست دادن (FOMO): ترس از اینکه اگر گوشی را چک نکنیم، خبر یا رویداد مهمی را از دست بدهیم، یکی از محرکهای اصلی این رفتار است.حتی صرفاً وجود گوشی روی میز در هنگام غذا خوردن یا گفتوگو، میتواند حس ناخودآگاهی از حواسپرتی و عدم تمرکز کامل ایجاد کند. برای بهبود کیفیت تعاملات، تمرینِ «حضور کامل» (Mindfulness) و قرار دادن گوشی در حالت بیصدا یا خارج از دسترس در زمان معاشرت با دیگران، میتواند گام موثری باشد. #دکترربیعی
برگ نمای فاببنگ
