✳️ ادامه مطلب فوتبال در سایه دیکتاتوری در برزیل 👆👆👆👆وقتی برزیلی‌ها آرزو می‌کردند تیم ملی فوتبال کشو…

✳️ ادامه مطلب فوتبال در سایه دیکتاتوری در برزیل 👆👆👆👆وقتی برزیلی‌ها آرزو می‌کردند تیم ملی فوتبال کشورشان شکست بخورد؛ فوتبال در سایه دیکتاتوریآرزو برای شکست خوردن تیم ملی فوتبال یک کشور از سوی گروهی از شهروندان آن سرزمین اتفاق تازه‌ای نیست و بیش از نیم قرن قبل، عده‌ای از برزیلی‌ها آرزوی شکست تیمی را داشتند که بعد از ۵۶ سال هنوز به عنوان یکی از بهترین‌ تیم‌های تاریخ فوتبال جهان شناخته می‌شود.در تابستان ۱۹۷۰، زمانی که میلیون‌ها نفر در سراسر جهان محو تماشای یکی از زیباترین تیم‌های تاریخ فوتبال بودند، در خود برزیل گروهی از مردم آرزو می‌کردند تیم ملی کشورشان شکست بخورد.نه به این دلیل که فوتبال را دوست نداشتند. نه به این دلیل که از پله، کارلوس آلبرتو، جرزینیو یا ریولینو متنفر بودند؛ ماجرا به مخالفت بخشی از جامعه برزیل با حکومت نظامی مربوط می‌شد.آنها معتقد بودند هر پیروزی تیم ملی، به تقویت حکومتی کمک می‌کند که مخالفانش را زندانی، شکنجه و سرکوب می‌کند.امروز وقتی نام تیم افسانه‌ای برزیل ۱۹۷۰ به میان می‌آید، ذهن‌ها به سمت گل‌های پله و شاهکار کارلوس آلبرتو در فینال می‌رود. اما پشت آن جام طلایی، جدالی سیاسی جریان داشت که کمتر درباره آن صحبت شده است.فوتبال در سایه دیکتاتوریبرزیل از سال ۱۹۶۴ تحت حکومت نظامیان قرار داشت. در آستانه جام جهانی ۱۹۷۰، ژنرال امیلیو گاراستازو مدیسی بر کشور حکومت می‌کرد؛ دورانی که بعدها بسیاری از مورخان آن را یکی از تاریک‌ترین دوره‌های دیکتاتوری نظامی برزیل توصیف کردند.در همان زمانی که مخالفان بازداشت می‌شدند و سانسور رسانه‌ها شدت گرفته بود، حکومت به خوبی می‌دانست فوتبال بزرگ‌ترین سرمایه عاطفی کشور است.گروهی از مخالفان جپ حکومت معتقد بودند تحریم تیم ملی فوتبال برزیل یک ابزار تبلیغاتی بزرگ را از حکومت نظامیان خواهد گرفتبرزیل دو بار قهرمان جهان شده بود و حالا می‌توانست با سومین قهرمانی، جام ژول ریمه را برای همیشه به خانه ببرد. برای حکومت، این موفقیت علاوه بر اینکه یک موفقیت ورزشی به شمار می‌رفت، می‌توانست به عنوان فرصتی برای نمایش وحدت ملی و مشروعیت سیاسی هم به کار گرفته شود. ترانه‌های میهن‌پرستانه از رادیوها پخش می‌شد، تبلیغات حکومتی همه جا دیده می‌شد و بسیاری از افراد حاضر در ساختار پشتیبانی تیم، ارتباط نزدیکی با ارتش داشتند.چه کسانی خواهان شکست برزیل بودند؟بر اساس روایت‌های تاریخی، هرچند یک کمپین سراسری و سازمان یافته با نام مشخص برای تحریم تیم ملی برزیل وجود نداشت اما در میان بخش‌هایی از مخالفان حکومت نظامی، به‌ویژه دانشجویان، فعالان چپ، روشنفکران، روزنامه‌نگاران منتقد و برخی گروه‌های مخالف که بسیاری از اعضای آنها در زندان، تبعید یا زندگی مخفی به سر می‌بردند، این بحث به شکل جدی مطرح بود که موفقیت تیم ملی به سود دیکتاتوری تمام خواهد شد.برخی از آنها معتقد بودند شکست تیم ملی می‌تواند این پروژه تبلیغاتی را ناکام بگذارد و توجه افکار عمومی را دوباره به سرکوب سیاسی، سانسور و نقض حقوق بشر جلب کند. برای این گروه، مسئله فراتر از فوتبال بود و تصور می‌کردند که موفقیت ورزشی می‌تواند به دوام یک حکومت اقتدارگرا کمک کند.امیلیو گاراستازو مدیسی رئيس جمهور نظامی برزیل تلاش می‌کرد از فوتبال برای ایجاد مشروعیت حکومت خود استفاده کندامیلیو گاراستازو مدیسی رئيس جمهور نظامی برزیل تلاش می‌کرد از فوتبال برای ایجاد مشروعیت حکومت خود استفاده کند در مستند «پله» که نتفلیکس در سال ۲۰۲۱ منتشر کرد، ژوزه تراجانو، روزنامه‌نگار مشهور برزیلی، از احساسی صحبت می‌کند که امروز برای بسیاری از فوتبال‌دوستان غیرقابل تصور است.او می‌گوید هنگام اعزام به جام جهانی مکزیک، امیدوار بود برزیل قهرمان نشود. او در آن مستند روایت می‌کند که مانند برخی دیگر از مخالفان حکومت تصور می‌کرد اگر برزیل قهرمان نشود، یکی از مهم‌ترین ابزارهای تبلیغاتی حکومت از بین خواهد رفت.اما اتفاقی افتاد که خودش هم انتظارش را نداشت. سال‌ها بعد تراجانو گفت وقتی مسابقات شروع شد، همه محاسبات سیاسی‌اش فرو ریخت.او در آن مستند می‌گوید که مخالف دیکتاتوری بود و حتی برای حمایت نکردن از تیم ملی به مکزیک رفت، اما وقتی بازی‌ها آغاز شد دیگر نتوانست در برابر هیجان فوتبال مقاومت کند و پشت تیم کشورش ایستاد.پله؛ قهرمان یا همدست؟در مرکز این ماجرا یک نفر قرار داشت: پله. بازیکنی که بسیاری از اهالی فوتبال، او را بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ این رشته ورزشی می‌دانند.ستاره فوتبال جهان نه یک سیاستمدار بود و نه یک فعال سیاسی. اما همین بی‌طرفی او بعدها به یکی از بحث‌برانگیزترین بخش‌های میراثش تبدیل شد.