صرفا برای تامین هزینه تمدید سرور سایت و تنها به مدت 24 ساعتامکان خرید دانلودی برای برخی از محصولات…

*کافیست خودتان را درون موقعیت تصور کنید...* تصور کنید با انسانی دیگر در موقعیتی دشوار برای عبور از صخره ای خطرناک همسفر هستید که هر آن امکان سقوط در آن برای هر دو شما است به علاوه هر حرکتی از سوی شما میتواند شانس بقا یا سقوط طرف مقابلتان را افزایش دهد. در این حالت اگر نفر مقابلتان دستش را برای کمک به سمت شما دراز کرد چه میکنید؟آیا پیش خودتان نمیگویید این همانی بود که تا دیروز تا حرفی میزدم بر رویم اسلحه می کشید و با زور صدای مخالف اش را خفه می کرد؟اگر امروز نجاتش دادید ولی بعد تغییری نکرد و آنرا تنها به لطف خدای خودش جا زد چه؟و یا اگر تنها از حضور شما در این موقعیت به عنوان سپری انسانی برای حفظ جان خود استفاده کرد چه؟یا اینکه صرفا به خاطر انسانیت خودتان آن لحظه به هیچ چیز جز نجات جان یک انسان نمی اندیشید؟پرندگانی در آسمان در حال پرواز هستندپرندگانی که به قول هیچکاک نشانه ای از بلایای طبیعی هستند که ما انسان ها آنها را طبیعی در نظر گرفته و از نعمات زنده بودمنان روی زمین غافل شده ایم و حالا طبیعت انتقام خود را با *زلزله * از ما میگیرد. زلزله هایی که به قول ژان ژاک روسو ناشی از خروج ما از وضع طبیعی اند. این پرندگان به قول دافنه دوموریه همان تصویر هواپیما های بمب اندازی هستند که توسط خود بشر ساخته شده و حالا وسیله ای برای انتقام آن از یکدیگر شده تا طی جنگ جهانی دوم بر روی شهر ها بمب رها کنند. اما در مواجهه با این پرندگان جفت شما انسان های روی صخره که حالا در این موقعیت مشترک هستید چه میکنید؟در نمایشنامه نویسی ژانری است با عنوان سیتواسیونیست یا همان موقعیت گرایی که از سارتر و گی دوبور جامعه را به مثابه جامعه نمایش تصویر میساختند که در آن هریک از انسان ها در درون موقعیتی که قر ار دارداز خود عاملیت اجتماعی نشان میدهد.انسان ها در موقعیت های اجتماعی تعریف می شوند. در این حالت ها است که در معرض آزمون «کرگدن» شدگی ، «مسخ» شدگی و یا «کوری» قرار میگیرند.ما از شانس تمرین برای آمادگی قرار گرفتن در این موقعیت ها برخورداریم تا از قبل تصور آنرا بکنیم که چه بکنیم و ادبیات تنها راه اتصال ما به به این موقعیت های تخیلی قبلا تجربه شده است تا ما را برای امروزمان آماده کند.بسیاری از ما به دلایلی که همه میدانیم تا قبل از جنگ 40 روزه ترجیح میدادیم سکوت کنیم چون اولا وضعیت مجهول بود و دوما هنوز در درون موقعیت مربوطه قرار نگرفته بودیم تا اظهار نظری عقلانی کنیم. جغد مینروا سعی میکند تا در پس از حوادث تاریخ تحلیل دیالکتیکی خود را در شبانگاه تاریخ بعد از وقوع حوادت ارائه دهد. تحلیلی جامعه شناسانه که از بررسی تمامی فرمول های پیشین تجربه شده در تاریخ نشئت میگیرد.این بار هم در آستانه جنگ بعدی هستیم که یعنی مجددا آغاز سکوت و تنها مشاهده عینی صفحات جدیدی از تاریخ معاصر کشورمان که در پیش چشم ما در حال اجرا است. این آخرین پست تحلیلی من در مقطع فعلی است و امیدوارم ملت ایران در آرامش و امنیت بتوانند این مرحله را هم پشت سر بگذرانند.مجتبی اصغریمحقق اقتصاد مسکن، نمایشنامه نویس و مدیر شبکه اجتماعی مهندسان صنعت ساختمان 808@Civil808_Admin

سال ها پیش بعد آشنایی با مرحوم مهندس معین فر از طریق ایشان با انجمنی از مهندسان ساختمان(اسم نمی آورم) آشنا شدم که ظاهرا بعد تاسیس توسط ایشان(در قبل از انقلاب) خود ایشان در آن فعالیتی نداشتند و سال ها بود که اسم ثبت شده این انجمن خاک خورده بود و تنها توسط تعدادی از پروفسورهای عزیز به محفلی خانوادگی برای دورهمی های آخر هفته اشان تبدیل شده بود.خلاصه بعد چند فعالیت همایش و دوره و این ها که برای این انجمن با اطلاع رسانی در Civil808 برگزار کردم قدری این محفل گرم شد و چند تا جوان هم به پاتوق این آقایان اضافه شد. اما از آنجا که عزیزان پیشکسوت ما تاب تحمل این حجم از جوان گرایی را نداشتند و آن را تهدیدی برای محفل خانوادگی خود میدانستند از جلسه مجمع عمومی خود با هم قرار گذاشتند که همه با هم متحد شوند و نگذارند که فلانی(یعنی بنده) در هیئت مدیره انجمن نفوذ کنم! غافل از اینکه بنده اصلا هیچوقت حتی کاندیدا هم نشده بودم و ابراز تمایلی هم برای این قبیل کارها نداشتم.خلاصهاین را گفتم که الان برای یک عده ای روشن شود که چرا این لحظات حساس از چپ مقاومتی و این ها حرفی زدمدیروز که از مرحوم مصدق نوشتم برای این بود خود زمانی یار رفیق قدیمی او یعنی مرحوم معین فر و سایر هم اندیشان آنها بوده ام اما همین دیروز یکی پیغامی فرستاد برایم با نام جبهه ملی استان تهران و این حرف ها که یعنی آقا این مصدق را ما قبلا صاحابش شدیم شما لازم نکرده بیای این سمت.همچنین دیروز در گروه مرحوم رئیس دانا (که در زمینه اقتصاد مسکن یکی از محققین پیشکسوت به شمار می آیند) در تلگرام هم متن خود را همزمان با ده ها گروه و کانال دیگر بازنشر کردم که آنجا هم اتفاقا یکی از قدیمی های اکثریت با لحنی دشنام گونه پیام فرستاد که بله ما هستیم و خلاصه مرگ بر استعمارگر و ...خلاصه بگم این مساله جدید نیست. در جمهوری اسلامی برای اینکه این قبیل اسم های خطرناک تهدیدی وجودی برای رژیم حاکم به وجود نیاورد سال ها است که با نفوذ در هیئت مدیره های این قبیل محافل عملا آنها را اخته کرده اند و ملی گرایی و چپ گرایی را همچون اصلاح طلبی واژه هایی ساختند که در این سرزمین برایشان مالکیت بی خطر ساختند.بنابراین من با افتخار میگویم اهل هیچگونه از این گروه ها نبوده و نیستم و اساسا دیدگاهم در بسیاری جهات با این افراد در تناقض است.بله مثل همان انجمن مهندسان ساختمانی که حدودا 14 سال پیش تجربه ای با آن دوستان داشتم این بار تنها به این بسنده میکنم که اگر ما سیب زمینی نیستیم و جز پاتوق کردن محافل امان قرار است از این بار اطلاعات و تجربه امان روزی در عمل استفاده کنیم آن روز همین امروز است.مجتبی اصغری@Civil808_Admin

بحران سوئز--تنگه هرمز از تجربه تاریخی علیه سکوت امروز چپ مقاومتیبحران امروز از جهاتی دقیقا مشابه الگوی قبلی تاریخی خود در بحران سوئز در سال 1956 میباشدبحرانی که بر سر تصاحب مالکیت و بستن تنگه (کانال سوئز) رخ داد.منتها میدانیم که کانال سوئز با تنگه هرمز تفاوت ها دارد.اما آنچه اهمیت دارد امروز به آن دقت کنیم مواضع روشنکفران در آن زمان نسبت به این بحران و انقلابی که در پی آن با دخالت شوروی برای سرکوب آن در مجارستان رخ داد است.این رویداد به اولین شکاف بین روشنفکران در کل دنیا نسبت به مواضع شوروی از بعد از جنگ جهانی دوم تبدیل شد و از این نظر دقت به جزئیات آن برای فهم تاریخی امروزمان بسیار مهم است.نبایست مواضع ضد امپریالیستی را با مواضع دخالت نیروی خارجی برای سرکوب یک انقلاب مردمی (سال 1956 در مجارستان و امروز در ایران) اشتباه گرفت.آنهایی که امروز دم از واژه پوسیده چپ مقاومتی میزنند و در زیر امنیت رژیم، خود را قایم کرده اند و تنها با لفظ توده خاطره بازی میکنند و به سر سایرین می زنند که ما در حال مبارزه با امپریالیسم هستیم توجه کنند که دقیقا در حال ارتکاب همان اشتباهی هستند که سال 1956 برخی در حمایت از توتالیریسم استالین خشونت دخالت او در سرنوشت مردم مجارستان را با نام مبارزه با امپریالیسم توجیه میکردند.خیر زمان این نوع ژست گرفتن های بی خطر گذشته است. زمان آزمون است. اینکه چه کتاب هایی در قفسه خانه ات داری و چه ها نوشته ای معیار نیست اینکه امروز در این لحظه حساس چه تصمیمی اتخاذ میکنی مهم است.دست از این واژه احمقانه چپ مقاومتی بر دارید و به سرنوشت یک ملت زجر کشیده توجه کنید.چپ توده ای که 47 است بزدلانه چشم و گوش خود را بسته است و به سنگ اندازی در مقابل میل و اراده ملت ادامه میدهد و از نقد در سینما گرفته تا تعیین تکلیف اجازه نشر کتاب ها و هر نوع محصول فرهنگی تنها به وسیله ای برای سرکوب و دشنام گویی به هر صدای مخالف درون کشور متفاوت از خود تبدیل شده است تا یک تنه پز آنرا بدهد که بله در حال مبارزه با امپریالیسم هستیم!خیر.مبارزه با امپریالیسم راه و اصول خودش را دارد نه اینکه اینجوری وحشی بازی در بیاوریم و کل جهان را با هم متحد کنیم علیه ما.اصلا این چه تصور احمقانه ایست که فکر کردید اینجوری میشود با امپریالیسم مبارزه کرد.خیر این بستن تنگه هرمز ربطی به امپریالیسم ندارد تنها به پوتین ربط دارد که حالا بتواند جبران جنگ خودش را اینجا با هزینه ملت ایران بر سر آمریکا و متخدانش در بیاورد و این دسته افراد هم شده اند سیاهی لشکر سرباز پوتین در داخل خاک ایران که حالا با ظاهر میهن پرستی این اراجیف را با نام چپ مقاومتی بیرون بدهند.آلبر کامو یک سال بعد از سرکوب خونین قیام مردم مجارستان، در پیامی به نشست نویسندگان مجار در لندن نوشت:«رژیم‌های توتالیتر متحدانی بهتر از فراموشی و‌ خستگی ندارند. پس دستور کار ما بدیهی است: حافظه و پایداری.»مجتبی اصغری@Civil808_Admin

خاک این سرزمین بدجور جون میده برای عزلت نشینی!در روزهایی به سر میبریم که میبایست از درون تاریخ کشور خودمان به زور به دنبال معدود الگوهای مرتبط با این روزها بگردیم تا بلکه راه چاره ای برای خروج از بن بست سیاسی الان کشورمان پیدا کنیماتفاقا بین محمد سامتینگ های تاریخ خودمان یکیشون ولی یکی بود که اومد یک کارهایی هم بکند که عزلت نشین اش کردند.امروز که یک عده افراطی جنگ طلب در سیاست کشور به نوکر حرف گوش کن پوتین در ایران تبدیل شده اند و یکشبه مسیر مسالمت آمیز توافق نامه را به سمت بستن تنگه هرمز که تنها به نفع روسیه است هدایت کرده اند، وقت تغییر فرا رسیده است تا هرچه زودتر جلوی خرابی های بیشتر گرفته شود.وقتی امروز هر دو سمت چپ مذهبی و راست افراطی در بوق جنگ طلبی کرده اند لازم است به دنبال راه سومی بگردیم تا بلکه امروز با سکولاریزه کردن فردای ایران راه را به سمت صلح و تمدن باز کنیموقتی دهه 40 جلال آل احمد و ملکی از راه سوم حرف میزدند هنوز کسی فکر این هیولای ایدئولوژیک رژیم فعلی در ذهنش نبود در حالیکه سرنوشت احمدآباد در بیخ گوششان بود و از آن بی تفاوت گذشتنداما امروز که 47 سال از این تجربه راه سوم تخیلی آن زمان می گذرد وقت تدوین نسخه جدید این راه سوم فرا رسیده استراه سومی بدون دخالت هر نوع ایدئولوژی مذهبی جنگ طلبانه و آزاد برای همه،حتی همین اقلیت های بی خاصیت امروز تا بتوانند در درون مجلس اش صندلی اقلیتی داشته باشند و به هارت و پورت بی خطر خود اینبار خلع سلاح شده به شکل متمدنانه تری ادامه دهند.اما حالا این محمد سامتینگ امروزی امان الان کجاست؟چه حبس در درون زندان رژیمچه زندان خودساخته خانه خودچه تبعید خارج از وطنهرکجا که هست این عزلت نشین های امروزی همان مصدق های فردای این سرزمین هستند. مهم نیست چه تجربه شکست هایی داشته اند، ما سال ها است که انتظارات خود را بر مبنای واقعیت تاریخی جغرافیایی این سرزمین پایین آورده ام، قطعا نمیشود یکشبه اروپا شد.اینجا خاورمیانه لعنتی است. اول از همه بایست تاریخ شکست های خود را مرور کنیم و مثل ژاپن بعد از جنگ جهانی دوم بپذیریم که شکست خورده ایم.بله شرمندگی ملی جزئی از این شکست استقطعا موشک پراکنی به کشورهای قبلا دوست افتخاری ندارداین یک جنون استو بایست هر چه سریعتر جلوی ادامه این جنون گرفته شود.بایست تغییر کردهمه ما با هم در این تغییر سهم داریمفعلا فقط کافیست درب زندان های محمد سامتینگ های آینده را باز کنیم تا از احمدآباد هایشان به پشت میز کارشان برگردند و تا دیر نشده مملکت را از ادامه این جنگ احمقانه نجات دهند.مجتبی اصغری@Civil808_Admin

بلبل و گل رز سرخ: (یادداشت موقت به مناسبت عاشورا تاسوعای امسال)داستان Nightingales and the rose را لابد به خاطر دارید.اصل آن از اشعار حافظ است اما اسکار وایلد در داستان کوتاهی در سال 1888 به زیبایی آنرا بازسرایی میکند.خلاصه اش این است:پسرکی کارگر عاشق دختری می شود و در رقابت با پسر ثروتمند دیگر، برای دلربایی از دختر به دنبال چیدن گل رز سرخی می رود. در این راه بلبل به او کمک میکند اما به دلیل خارهای به جا مانده از بوته گل، بدنش زخمی می شود اما به هر زحمتی که شده گل رز را به دست پسر کارگر می رساند. پسر گل را به دختر می دهد اما میبیند که قبل او دختر دل خود را به دست پسر ثروتمند میدهد چراکه ثروت او از هر گل رز سرخی برایش جذاب تر بوده است. پسر کارگر که این واقعیت تلخ را نمیپذیرد با عصبانیت گل رز سرخ را به زمین پرت میکند و بی اعتنا به زخمی که بلبل برای چیدن این گل رز با تحمل تمام خارهای بوته درخت تحمل کرده است از کنار آن می گذرد. پسرک می رود و بلبل نیمه شب از زخم به جا مانده جان می دهد.طی یکسال گذشته ملت ما با دوره های 60 روزه متعددی روبرو بوده است. دوره های برزخ گونه اصطلاحا Limbo که در آن همه چیز تنها در ظاهر متوقف شده است تا بلکه راهی جز جنگ برای برون رفت از بن بست پیدا شود.ما نیز در این 60 روز سکوت میکنیم تا ببینیم نتیجه مذاکرات چه می شود و بلکه راهی برای برون رفت از این تنگنای اقتصادی پیش راه مردم ایران گذاشته شوداما همچنین این سکوت به معنای فراموشی نیستفراموشی تمامی ستم هایی که به گروهی از هم وطنانمان طی دهه های اخیر وارد شده استفراموشی رنج آزادسازی حجاب دخترانمان-رفع تبعیض اقلیت های مذهبی-رفع نابرابری و فقر و بیکاری و سر دادن فریاد مشکلات اقتصاد مسکن و...و البته فراموشی رنج زخم بلبلانی که در مسیر چیدن گل رز سرخ جان دادند در شرایطی که امروز پسر ثروتمند با کیسه های ذرت و گندم صادراتی اش دل معشوق را میرباید و ما اصلا نمیدانیم شخص اول مملکت زنده است یا نه، شاید این پسر ثروتمند است که اینبار موقتا بنا به جبر ماتریالیسم در حال دلربایی است.اما آیا این ماه عسل بعد این 60 روز هم ادامه خواهد داشت؟در وضعیتی که در آن فعلا هنوز هیچ تغییر و اصلاحی در کل سیستم چه از بدنه حاکمیتی، نظامی آن و چه دولتی نمیبینیم لازم است حداقل در این روز عزیز صدای کشته شدگان عاشورا تاسوعای اخیرمان باشیم تا به این مناسبت بگوییم:خیر ما یادمان نرفته است و اگر هنوز فرصتی برای اصلاح میدهیم برای آن است به راهی جز جنگیدن می اندیشیم.یادشان زنده ۱۸ و ۱۹ دی 1404مجتبی اصغری@Civil808_Adminمطلب مرتبط: یادداشت یازدهم: چه کسانی بهای غرامت جنگ اخیر را میپردازند؟t.me/Civil808_Admin/61%D9%84%DB%8C%D9%86%… گروه Civil808 در تلگرام:t.me/+828ibcgZ6FQ5ZTFk