◼️The New Yorker (August 3, 2026)🔳 شماره‌ی سومِ اوت هفته‌نامه‌ی وزینِ نیویورکرکسانی که به ترجمه‌ی ا…

There are always some human beings who live to be a hundred. More do so today than ever before, but there have always been some. I have known three quite well, two of them public figures: the politician Emmanuel Shinwell and the musical philanthropist Robert Mayer. (Robert knew Brahms, who was a friend of his family and stayed with them in Mannheim.)همیشه بوده‌اند انسان‌هایی که تا صدسالگی عمر کرده‌اند و شمار این افراد امروزه بیشتر از هر زمان دیگری در گذشته است، ولی در این که همیشه چنین انسان‌های درازعمری بوده‌اند شکی نداریم. حداقل من یکی سه نفر از این آدم‌ها را خوب می‌شناسم، دو نفرشان از چهره‌های شناخته‌شده‌اند: اِمانوئل شین‌وِلِ سیاستمدار و رابرت می‌یرِ انسان‌دوست و حامی موسیقی. (رابرتْ یوهانس برامسِ موسیقیدان را می‌شناخت که دوست خانوادگی‌شان بود و با آنها در مانهایمِ آلمان زندگی می‌کرد.)When Robert was born there must have been individuals who were then a hundred years old, whom a person could have met and got to know in the same way as I got to know him (or as he got to know Brahms, who died when Robert was seventeen).هنگامی که رابرت به دنیا آمد حتماً انسان‌های دیگری در آن زمان بوده‌اند که صد‌سال از عمرشان می‌گذشته است و می‌شده است ملاقاتشان کرد و با آنها آشنا شد درست همانگونه که من رابرت را دیدم و شناختم (یا همان‌طور که رابرتْ برامس را شناخت و زمانی از دنیا رفت که رابرت هفده‌سال داشت).When those others were born, there must have been yet other such individuals. And so on: one could go further and further back, putting the lives of nameable human beings together, end to end, without any gaps in between. It comes as a shock to realize that the whole of civilization has occurred within the successive lifetimes of sixty people— which is the number of friends I squeeze into my living room when I have a drinks party.زمانی که این صد‌ساله‌ها به دنیا آمده‌اند حتماً صد‌ساله‌های دیگری هنگام تولدشان می‌زیسته‌اند و این جریان همیشه بوده است، جوری که می‌شود همین‌طور به گذشته‌های دورتر و دورتر رفت و عمر این صد‌ساله‌ها را بی‌هیچ فاصله‌ای پشت‌به‌پشت هم قطار کرد. اینجاست که حیرت‌زده می‌شویم وقتی بفهمیم کل تمدن در طول عمرِ به‌هم‌پیوسته‌ی فقط شصت نفر از چنان صدساله‌هایی رخ داده است، یعنی جمعیتی که می‌توانم برای ضیافتی در اتاق نشیمنم به‌زور جا بدهم.Twenty people take us back to Jesus, twenty- one to Julius Caesar. Even a paltry ten take us back before 1066 and the Norman Conquest. As for the Renaissance, it is only half a dozen people a way.(Bryan Magee/ Ultimate Questions/2016)بیست نفر از این افراد ما را به روزگار عیسی مسیح می‌رسانند و با بیست و یک نفر به دوران ژولیوس سزار می‌رسیم. حتی با ده نفر ناقابل می‌رویم به قبل از نبرد معروف سال ۱۰۶۶ و هجوم نورمان‌ها. با این حساب، دوران رنسانس فقط شش نفر با ما فاصله دارد.- ترجمه‌ی این بخش‌ها: عبدالرضا شهبازی@Englishnutsbolts

🔳🔳 فصل‌نامه‌ی New Philosopher نشریه‌ی فلسفی مستقلی است که از سال ۲۰۱۳ در استرالیا منتشر می‌شود.هر شماره از این نشریه - که در ماه‌های فوریه، مه، اوت و نوامبرِ هر سال به‌چاپ می‌رسد - حدود ۱۳۰ صفحه دارد و بدون تبلیغات است.مطالب این نشریه (که لزوماً فلسفه‌ی آکادمیک  نیست) به موضوعاتی مانند زندگی و خوشبختی، اخلاق، جامعه و فرهنگ، فناوری، محیط‌زیست، علم و مسائل بنیادین زندگی انسانی از منظری فلسفی می‌پردازد. هر شماره از این فصل‌نامه نیز معمولاً حول یک موضوع محوری شکل می‌گیرد، مثلاً فضا، آب‌و‌هوا، ادراک، ثروت، حقیقت، هوش و از این دست. مخاطب این نشریه بیشتر فرد کتاب‌خوان و علاقه‌مند به مباحث فلسفی است که لزوماً تحصیلات دانشگاهی در رشته‌ی فلسفه ندارد. بنابراین از نظر دشواری، بیشتر فلسفه‌ی عمومیِ جدی و نسبتاً سطح‌بالا است تا فلسفه‌ی تخصصی دانشگاهی.◾️فایل پی‌دی‌اف بالا شماره‌ی تابستان (اوت) ۲۰۲۶ از این نشریه است و موضوع محوری آن نیز حافظه است.- عبدالرضا شهبازی@Englishnutsbolts

🔳شماره‌ی هفدهم اوت هفته‌نامه‌ی وزینِ نیویورکرکسانی که به ترجمه‌ی ادبی از انگلیسی به فارسی علاقه‌مندند، لازم است خواندن این نشریه را جزو واجبات خود قرار دهند.▪️قبلاً این هفته‌نامه را به اختصار معرفی کرده‌ام (اینجا). - عبدالرضا شهبازی@Englishnutsbolts