آنجا که ایران نام داردمسعود امیرزادهشگفتا سرزمینی که خزر را بر شانه‌های سبزش نشانده و خلیج فارس را…

آنجا که ایران نام داردمسعود امیرزادهشگفتا سرزمینی که خزر را بر شانه‌های سبزش نشانده و خلیج فارس را چون گوهری نیلگون در آغوش گرفته است؛ سرزمینی که از البرز تا زاگرس، از هیرکانی تا حرا، از کویر تا دریا، رشته‌ای از یک جان است. هزاران رنگ و روایت را در خود جای داده، اما همواره یک نام داشته است؛ ایران.ایران را نه با مرزهای جغرافیا، که با پیوند دل‌های مردمانش باید شناخت. اینجا کرد و لر و ترک و بلوچ و عرب و فارس، نام‌های جداگانه یک حقیقت واحدند؛ شاخه‌های یک درخت که ریشه‌هایش در ژرفای تاریخی مشترک تنیده شده است. تنوع، نه مرز جدایی، که زیبایی این سرزمین است.این روزها که آتش جنگی خانمانسوز بر آسمان بوشهر، بندرعباس، خوزستان، چابهار و دیگر گوشه‌های این سرزمین سایه افکنده است، دیگر شمال و جنوب معنایی ندارد. دیگر نمی‌توان گفت این اندوه، اندوه مردمان جنوب است یا این نگرانی، سهم مردمان شمال. آتش، وقتی بر خانه‌ای از ایران می‌افتد، گرمایش تا دورترین نقطه این سرزمین احساس می‌شود.ایران، نقشه‌ای رنگ‌شده بر کاغذ نیست؛ پیکری زنده است. اگر زخمی بر بندرعباس بنشیند، دل تبریز نیز می‌لرزد. اگر چابهار در التهاب باشد، تهران نیز آرام نمی‌ماند. اگر خوزستان غبار اندوه بر چهره داشته باشد، مشهد و شیراز و رشت نیز سهمی از آن اندوه دارند. در این سرزمین، فاصله‌ها با همدلی اندازه‌گیری می‌شوند، نه با کیلومتر.در روزگار آرامش، شاید از تفاوت اقلیم‌ها، زبان‌ها و فرهنگ‌ها سخن بگوییم؛ از کوه و کویر، از جنگل و دریا، از هیرکانی و زاگرس، از کارون و زاینده‌رود. اما روزگار سختی، حقیقت دیگری را آشکار می‌کند؛ اینکه همه این‌ها، جلوه‌های گوناگون یک جان‌اند. هیچ رودی بی‌ارتباط با رود دیگر نیست، همان‌گونه که هیچ شهری جدا از سرنوشت شهر دیگر نیست.این سرزمین، میراث هزاران سال ماندگاری تمدنی است؛ سرزمینی که بارها از آتش گذشته، اما از خاکسترش دوباره برخاسته است. راز ماندگاری ایران، نه فقط در استواری کوه‌هایش و نه در پهنای دشت‌هایش، بلکه در دل‌هایی است که هرگاه زخمی بر آن نشست، همه مرهم یکدیگر شدند.امروز نیز ایران دلنگران و کلافه جنوب قهرمان خویش است. یادآور اینکه هیچ رنجی، رنج دیگری نیست و هیچ زخمی، تنها بر پیکر یک شهر نمی‌نشیند. هر آنچه بر این سرزمین می‌گذرد، بر همه ما می‌گذرد.ایران، قشم و بوموسی و چابهار است؛ بهبهان و قشم و اهواز است؛ بوشهر بندرعباس و کرمانشاه است. ایران، هیرکانی و زاگرس و البرز است؛ کارون و ارس و زاینده‌رود و هامون است. ایران، مجموعه‌ای از نام‌ها نیست؛ یک نام است که همه این نام‌ها را در خود جای داده است.و چه خوش گفته‌اند که وطن، تنها خاک نیست؛ خاطره، امید، رنج و عشق مشترک مردمانی است که سرنوشتشان به یکدیگر گره خورده است.آنجا که ایران نام دارد، هیچ‌کس همسایه نیست؛ همه، اهل یک خانه‌ایم.t.me/didehbaanzistboom