🔴 گاهی آدم در سالهای آخرِ پختگی، دیگر خستهتر از آن است که نقش بازی کند، دل دیگر تابِ مهمانیهای ب…
انتشار: 2026/07/25 18:58 UTC
🔴 گاهی آدم در سالهای آخرِ پختگی، دیگر خستهتر از آن است که نقش بازی کند، دل دیگر تابِ مهمانیهای بیروح، معاشرتهای از سر اجبار و نگاههایی را ندارد که همیشه دنبال چیزی برای قضاوت کردن میگردند.آدم میرسد به جایی که میخواهد فقط نفس بکشد؛ بیدفاع، بیتوضیح، بینیاز از اثبات خویش.در این سن، دیگر خودت را به در و دیوار دنیا نمیکوبی تا پذیرفته شوی.میفهمی انسان مجموعهایست ازشکستهایی که دوام آورده، از زخمهایی که هنوز میسوزند، و از رؤیاهایی که با همهچیز، باز خاموش نشدهاند.اگر کسی دوستت بدارد، نعمتیست زیباو اگر نه، دیگر ویران نمیشوی.یاد گرفتهای ستونِ خودت باشی؛ آرام، کمادعا و محکم کمکم با تن خستهات صلح میکنی؛ برای هویت و شخصیت خود به کار روزانه برای رسیدن به اهدافت ادامه دهی .با موهایی که سپیدیشان شبیه برفِ آرام روی جانت نشسته،با دردهایی که هرکدام یادگارِ سالی از زندگیاند و با دستهایی که گرچه خستهاند، هنوز بلدند نوازش کنند، عشق بورزند و گرمای انسان بودن را نگه دارند.دیگر لازم نیست کامل باشی تا ارزش دوست داشته شدن داشته باشی.در این سالها، آزادی معنای دیگری پیدا میکند؛آزادیِ «نه» گفتن، بیترس از رنجاندن کسی.ازادیِ سکوت، کتاب خواندن، تنها ماندن و از هیاهوی جهان فاصله گرفتن و در دلِ همهی این خواستنهای شخصی، آرزویی بزرگتر قد میکشد:در این سن، تنهایی دیگر هیولا نیست.میتوانی آرام در خیابانی خلوت قدم بزنی و از سکوت نترسی.آدمهای واقعی میمانند، و آنهایی که رفتند، دیگر قلبت را از جا نمیکنند.حتی اگر هیچکس تماشایت نکند، باز در خانه برای خودت آواز میخوانی، فیلم میبینی، به خاطرهای دور لبخند میزنی و گاهی بیدلیل به آسمان خیره میشوی؛انگار تازه فهمیدهای زندگی، همین لحظههای کوچکِ بیادعا بوده است.دیگر شتابی در کار نیست.فهمیدهای زندگی میدان مسابقه نبود؛راهی بود که بسیاری از زیباییهایش را در دویدنهای بیوقفه جا گذاشتی و حالا، وقتی بخش بزرگی از راه را آمدهای،دلت میخواهد باقیِ عمر را آهستهتر زندگی کنی؛چایت را آرام بنوشی،غروبها را طولانیتر تماشا کنی و مزهی تلخیها و شیرینیهای مانده را بیعجله،جرعهجرعهبا تمام جان حس کنی.نشانی های #من و #سهیلا ☺️
پستهای تلگرام — عشق و معنا
گوگوشقلندر
پروست میگوید حافظه دو نوع است.نوع اول، تلاش روزمرهی ما برای به یاد آوردن این است که عینک مطالعهمان را کجا گذاشتهایم.و نوع دیگری هم هست؛ هجوم عمیقِ دلتنگی که از اعماق قلب سر برمیآورد؛ناخواسته، در لحظههایی ناگهانی،به دلایلی که خودمان هم از آنها بیخبریم.در اینجا بخشی از نامهای را میخوانیم که پروست در سال ۱۹۱۳ نوشته است:فکر میکنیم دیگر فراموش کردهایم و دوست نداریم،اما دلیلش این است که دیگر آنها را به یاد نمیآوریم؛ناگهانچشممان به یک دستکش قدیمی میافتدو میزنیم زیر گریه...#آن_کارسونکه تان@konjedenjefarhang
میگردی ...بین فلسفه میگردی ...لابهلای ادبیات میگردی، درون سينما میگردی، ميان موسيقى میگردی، بلکه فيلسوفى تو را يافته باشد، اديبی تو را نوشته باشد، فيلمسازى تو را ساخته باشد و موسیقیدانی تو را نواخته باشد ...آدمی تشنه جرعهای درک شدن است،میخواهد خودش را بخواند و ببیند و بشنود ...#وحید_عیسوی@khialatesarzadeh
فلسفه اخلاق هرمنوتیکیخوب و بد را نمیتوان اینگونه تشخیص داد که شما بنشینید با دلائل فلسفی بیان کنید که معنای خوب چیست، معنای بدچیست. شما معنای خوب و بد را در روند تحولات اجتماعی و قاطی شدن با تحولات اجتماعی و درگیر شدن با تحولات اجتماعی می توانید بفهمید. هر جایک قانونی هنوز معنا دارد، مفهوم دارد، وقتی آن قانون را اجرا میکنی ، درک میکنی، تجربه میکنی که اثر دارد، آنجا قانون درست است، درک میکنی که اجرای آن قانون معنا برایت تولید میکند، آنجا قانون درست است. هر جا که قانون داری اما هر چه عمل میکنی فرمالیته شده، هیچ معنایی به شما نمیدهد، صرفاً یک دستور است، آنجا قانون وجود ندارد.آیا این دستور اخلاقی در زندگی برایت معنا بخش است؟ افقی برایت باز میکند؟ داری تجربه میکنی که در یک دوراهی توانستی تصمیم درستی بگیری یا در سطح تحولات اجتماعی، واقعا این دستور اخلاقی، تولید معنا میکند؟اخلاق از اینجا بیرون میآید؛ معنا داری، ارزشداری. هر دو اینها در عمل پیدا میشود، پراتیکی است. این هم تاریخی است، یعنی هیچ کس نمیتواند از اول معین کند، که این معنا خواهد داشت یا معنا نخواهد داشت. باید درگیر بشوی و ببینی آیا معنا پیدا کرد یا خیر.محمد مجتهد شبستری@Tafakkor
في تَقلُّبِ الأحْوالِ عُلِمَ جواهِرُ الرِّجالِ ، و الأيّامُ تُوضِحُ لكَ السَّرائرَ الكامِنَةَ حضرت #على_ابن_ابی_طالب : در دگرگونيهاى احوال و زمانه است كه گوهر مردان شناخته مى شود، و روزگار نيّت هاى پنهان را براى تو آشكار مى سازد.
چون حق یکی است و راه یکی است ، سخن دو چون باشد ؟ اما به صورت مخالف می نماید و به معنی یکی است و تفرقه در صورت است جمعیت همه در معنی است... و همچنین احوال این عالم نیز چون در نگری همه بندگی ی حق می کنند .#مولانا_جلال #فیه_ما_فیه