این تیم هیچگاه ملی نبوده است!تیم ملی فوتبال ایران با گلی که اتریش در ثانیههای آخر به الجزایر زد از…
انتشار: 2026/06/28 17:36 UTCدریافت: 2026/08/15 02:26 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 02:26 UTC
این تیم هیچگاه ملی نبوده است!تیم ملی فوتبال ایران با گلی که اتریش در ثانیههای آخر به الجزایر زد از صعود به دور حذفی جام جهانی بازماند. در دقایق اول وقت اضافه الجزایر گل زد تا مجریان تلویزیون دولتی نمایشگرانه به هوا بپرند. اما اتریش در ثانیههای پایانی گل مساوی را زد تا چهرهها درهم شود. ۱. حذف تیم ملی به خاطر اینکه موجب ناراحتی گروه کثیری از مردمان مملکت شد، میتوانست مایهٔ تأسف باشد. اما وقتی حوادث، رفتارها و گفتارهای پس از صعود احتمالی را تصور کردم، احساس رضایتی بر دلم نشست. میدانستم در صورت صعود بارانی از جملات تهی (مثل هنر نزد ایرانیان...) باریدن خواهد گرفت. بر این بیفزایید ماهیت کارکردی چنین تیمی را. تیم ملی نمادی بوده در خدمت هژمونی یک قوم و عادی نشاندادن انکار تنوع فرهنگی.۲. این تیم، به معنایی بخش بزرگی از مردمان را نمایندگی نمیکند، البته نه صرفا به آن معنایی که اپوزیسیون خارجنشین مراد میکند. طیفهای از خارجنشینان میگویند تیم ملی حامل ایدئولوژی جمهوری اسلامی است، پس تیم آنها نیست. اما مسئله عمیقتر از این است. چند سال پیش که تیم ملی را ستارگان پارسی لقب دادند، معلوم شد قوم نامرئیِ پنهان در پشت واژۀ ایران اشتهای سیریناپذیر دارد. تا جایی که نه در سرکوب فرهنگ، هویت، سنت و زبان دیگر اقوام و ملیتها حدومرزی میشناسد، و نه در تصاحب نمادهای ملی. در چنین وضعیتی باخت تیم ملی خواه-ناخواه به سرمایه شادیبخش بزرگی از مردمان کشور تبدیل میشود؛ مردمانی که هویتشان به حاشیه رانده شده است.۳. پس از هر پیروزی تیمهای ملی، به ویژه در مقابل عربها، معمولا شاهد لافزنی در بارۀ هوش، ذکاوت، غیرت و شجاعت نژاد آریایی بودهایم. این رهیافت همچون بیماری مسری خیلی از چیزها را آلوده است: رسانۀ دولتی، تریبونهای مخالفانِ اقتدارطلب، شبکههای اجتماعی و حکومتیانِ شفیتکرده به ناسیونالیسم تبارگرا. این آلودگی ألبته تنها ذهن شوونیستهای وطنی (با اسم رمز ایرانگرایان) را تسخیر نکرده، بلکه دامنۀ سرایتاش از راست میانه تا چپ مقاومتی، از اصلاحطلب حکومتی تا اپوزیسیون سکولار را در بر گرفته است. ۴. نکتهٔ آخر اینکه در هر موفقیت کوچکِ ورزشی فورا پای شرف و غیرت را به میان میکشند؛ شرف و غیرتی که معلوم نیست که چرا در میان اینهمه مللِ دنیا تنها به انحصار یک نژاد موهوم درآمده است. حال آنکه پیروزی در ورزش فوتبال منوط به داشتن شرف و غیرت انحصاری نیست، به عوامل ورزشی مربوط است. ادگار دوگا از استفان مالارمه پرسیده بود: «به رغم آنکه ذهنم پر از اندیشههاست اما نمیتوانم شعر بگویم. تو چطور شعر میسرایی؟» مالارمه هم در جواب گفته بود «دوست من دوگا! شعر را با کلمات میسرایند و نه با اندیشهها.» حالا این دوستان باید ملتفت شده باشند که فوتبال را با مهارت، برنامهریزی، سرمایهگذاری، مربیان زبردست، زیرساختهای لازم و مدیران پاکدست بازی میکنند و نه با شرف و شعار و تملق و ادعاهای نژادپرستانه.
![Eyvaz Taha | ایواز طاها: انتشار اینترنتی کتاب:دوشونجهمیزین قراماتیکاسی[تئزهای آسیبشناختی دربارۀ خطاهای فکری، پیشداوریها و مغالطات منطقی]آدرس](https://cdn4.telesco.pe/file/ubuVHoaUEnssLaNNMeXxxJZkAIWvCHhc8CHxvgEdEbt0Hf5mYbSM9ItD8f6bXktwBelDTQjlfStp7XXz0jpuoHHIMBSw9z_umCR5Mu_fk-KsSCSt4iF5Zvd9OjJHbjpTR7npmRjWg-RqwWIBIiEBXKdq_a2bxHWoqbyOJS77Q8FsOsMhKAkRe9tP0T0gjIt3IARKt1LfEJ1-3wJwBYhhBwgn9t_0OlAN24IbY1s9V2wbQEvUUgh_v7yXdaGk2PQ4F6PKA4NRo1owjyQtlRAOdwp7-FaR4jG709d8-v_AWahyLyUEz4EmzUMfuL97LlhB1hoI3qxSzb5njXmgCuwC5Q.jpg)

