#مهم⛔️اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، درباره ایران:«اکنون وارد مرحله نهایی می‌شویم...⚜در سال ۱۹…

#مهم⛔️اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، درباره ایران:«اکنون وارد مرحله نهایی می‌شویم...⚜در سال ۱۹۴۳، نیروهای متفقین در کنفرانس تهران گرد هم آمدند تا مسیر یک اقدام بی‌سابقه را ترسیم کنند. در حالی که روزولت و چرچیل درباره کارزاری که در نهایت به پیاده‌سازی نیروها در نرماندی منجر شد تصمیم‌گیری می‌کردند، از خود می‌پرسیدند چه کاری می‌توان انجام داد تا «بیشترین فشار ممکن را بر دشمن وارد کرد.»⚜تاریخ بار دیگر این پرسش را به تهران بازگردانده است.⚜و اکنون زمان آن رسیده که با تمام توان و عزم آمریکا به این پرسش پاسخ دهیم.⚜دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، و قدرت عظیم نیروهای مسلح ما، توانمندی‌های نظامی ایران را به‌طور قابل‌توجهی تضعیف کرده و برنامه هسته‌ای این کشور را نیز آسیب زده‌اند.⚜اکنون وارد مرحله نهایی می‌شویم.با طلوع آفتاب، D-Day اقتصادی آغاز خواهد شد؛ بزرگ‌ترین عملیات مالی‌ای که تاکنون علیه یک دشمن به کار گرفته شده است.⚜جمهوری اسلامی ایران طی ۴۷ سال گذشته نیرویی مخرب در جهان بوده است.⚜در داخل ایران نیز یک حکومت فاسد، کشوری را که می‌توانست یکی از قدرتمندترین اقتصادهای جهان باشد به ویرانی کشانده و مردم کارآفرین آن را تحت سرکوب قرار داده است.⚜رئیس‌جمهور ترامپ اقتصاد ایران را تا نقطه‌ای تضعیف کرده که ریال هرگز تا این اندازه ضعیف نبوده و تورم نیز به‌ندرت تا چنین سطوحی رسیده است.⚜اکنون آخرین پناهگاه این حکومت، در خودفریبی ملت‌های هراسانی قرار دارد که همچنان باور دارند با مماشات در برابر تجاوزگری می‌توان به صلحی پایدار دست یافت.»⭕️تحلیل | کنفرانس خبری بسنت و دور تازه فشار علیه ایرانکنفرانس خبری اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، دوشنبه ساعت ۱۴:۰۰ به وقت شرق آمریکا برگزار می‌شود. او از روز پنجشنبه در حال زمینه‌سازی برای این اعلام بوده است.دولت آمریکا از سخت‌ترین تحریم‌های تاریخ و یک فشار دوگانه شامل محاصره و تحریم‌های اقتصادی سخن گفته و قرار است دوشنبه سرانجام فهرست واقعی تحریم‌ها منتشر شود. یادداشت روز یکشنبه فایننشال تایمز نیز از تعبیر «D-Day اقتصادی» استفاده کرد؛ تعبیری که نشان می‌دهد دولت آمریکا می‌خواهد این اقدام با چه چارچوبی در رسانه‌ها پوشش داده شود.با این حال، باید از همین ابتدا گفت که بخش مربوط به محاصره اقتصادی و دریایی ماه‌هاست در جریان است و آثار آن نیز در حال نمایان شدن است. رویترز روز جمعه گزارش داد که پیشنهادهای نفت ایران به خریداران چینی به‌شدت کاهش یافته و حجم معاملات نیز بسیار پایین‌تر از میانگین سال ۲۰۲۵ بوده است. بنابراین، بهتر است اعلامیه دوشنبه را آغاز یک روند کاملاً جدید تلقی نکنیم.موضوع اصلی که باید زیر نظر داشت، فهرست تحریم‌های جدید وزارت خزانه‌داری آمریکا است؛ به‌ویژه اینکه آیا نام شرکت‌ها یا مؤسسات چینی نیز در این فهرست قرار خواهد گرفت یا خیر. چین بیش از ۸۰ درصد نفت خام دریابرد ایران را خریداری می‌کند و همین مسئله اهمیت موضوع را دوچندان می‌کند.بسنت از پکن خواسته است با سیاست آمریکا همراه شود، اما تاکنون با دقت از بیان اینکه آیا چین دوشنبه هدف تحریم‌ها خواهد بود یا نه، خودداری کرده است. به نظر می‌رسد این ابهام لزوماً ناشی از بی‌نظمی نیست، بلکه بخشی از راهبرد است. اگر وزارت خزانه‌داری آمریکا پالایشگاه‌ها یا بانک‌های چینی را هدف قرار دهد، احتمالاً تا روز چهارشنبه بخش عمده پوشش رسانه‌ای به رویارویی آمریکا و چین با محوریت ایران اختصاص خواهد یافت و چارچوب «فشار علیه ایران» دیگر به‌تنهایی کارآمد نخواهد بود. اگر هم نامی از چین در فهرست نباشد، تهران ممکن است کل بسته تحریمی را صرفاً یک اقدام تبلیغاتی تلقی کند؛ برداشتی که البته نمی‌توان آن را کاملاً بی‌اساس دانست.عباس عراقچی روز یکشنبه این اقدامات را نشانه درماندگی و استیصال توصیف کرد؛ موضعی قابل پیش‌بینی که نباید بیش از حد بر آن تمرکز کرد.در همین حال، سفر عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، به ایران موضوع مهم دیگری است. وزارت خارجه ایران تأیید کرده که او روز دوشنبه وارد تهران خواهد شد و دو منبع دولتی پاکستان نیز سفر او را به رویترز تأیید کرده‌اند.بر اساس اطلاعات یکی از این منابع، موضوعاتی مانند تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، هشدارهای ترامپ، وضعیت پس از توافق پاکستان، ترکیه و عربستان سعودی و همچنین پرونده حوثی‌ها در دستور کار قرار دارد. با این حال، این جزئیات از سوی طرف ایرانی اعلام نشده و باید با احتیاط به آن نگاه کرد.نکته‌ای که در بسیاری از گزارش‌ها کمتر به آن توجه شده این است که منیر صرفاً فرمانده ارتش پاکستان نیست. او از دسامبر، هم‌زمان رئیس ستاد ارتش و فرمانده نیروهای دفاعی پاکستان بوده است. همچنین قانون نیروهای دفاعی در ۲۰ اوت از مجلس ملی پاکستان عبور کرد و اختیارات بی‌سابقه‌ای را بر هر سه شاخه نیروهای مسلح در این سمت متمرکز کرد؛ آن هم تنها سه روز پیش از سفر او به تهران.برداشت رایج این است که بسنت نماینده مسیر تشدید فشار و منیر نماینده مسیر خروج از بحران است. اما این تحلیل چندان قانع‌کننده به نظر نمی‌رسد.عراقچی صراحتاً گفته است که ایران و آمریکا در حال مذاکره نیستند و تا زمانی که واشنگتن به نقض توافق موقت ادامه دهد، مذاکره‌ای نیز انجام نخواهد شد. تفاهم‌نامه نیز در ۱۷ اوت منقضی شد و هیچ‌کس از تمدید آن خبر نداده است. بنابراین، کانال فعالی وجود ندارد که منیر صرفاً بخواهد آن را باز نگه دارد؛ او در واقع تلاش می‌کند مسیری را دوباره ایجاد کند که عملاً از بین رفته است، آن هم در روزی که طرف مقابل در حال تشدید فشار است.منیر همچنین با یک مشکل دیگر وارد این روند می‌شود. محسن رضایی روز شنبه گفت هر کشوری که به جنگ اقتصادی آمریکا علیه ایران بپیوندد، از نگاه ایران به‌عنوان دشمن تلقی خواهد شد. پاکستان نیز تنها ۱۶ روز پس از توافق مکه در موقعیتی قرار گرفته که می‌تواند مستقیماً تحت تأثیر چنین موضعی قرار گیرد. بنابراین، منیر ممکن است در یک جلسه هم‌زمان در نقش میانجی و طرفی که نسبت به آن هشدار داده شده ظاهر شود. اینکه چنین وضعیتی چگونه پیش خواهد رفت، مشخص نیست و هرگونه پیش‌بینی قطعی درباره نتیجه آن باید با تردید نگریسته شود.مسیر سوم که در بسیاری از پوشش‌های خبری تقریباً نادیده گرفته شده، موضع عبداللهی است. او روز جمعه اعلام کرد ایران در برابر تهدیدهای جدید، پاسخ‌هایی «کوبنده و ویرانگر» خواهد داد و از حوزه‌های زمینی، دریایی، هوایی، پدافند هوایی و سایبری نام برد.این اظهارات را لزوماً نباید به‌عنوان هشدار مستقیم درباره حمله نظامی تفسیر کرد. برداشت محتاطانه‌تر این است که تهران نمی‌خواهد تحریم‌های اقتصادی به‌عنوان رویدادی جدا از تقابل نظامی تعریف شوند؛ تمایزی که واشنگتن ظاهراً مایل به ایجاد آن است، اما ایران آن را نمی‌پذیرد.در نهایت، فهرست تحریم‌های OFAC در بعدازظهر دوشنبه مهم‌ترین موضوع برای پیگیری خواهد بود. بخش عمده تحولات و واکنش‌های بعدی، به نام‌ها و نهادهایی بستگی دارد که در این فهرست قرار خواهند گرفت.