آخرین ناظر جهانفصل صفر: وقتی ستاره‌ها خاموش شدندهیچ‌کس متوجه نشد که اولین ستاره چه زمانی خاموش شد.ا…

آخرین ناظر جهانفصل صفر: وقتی ستاره‌ها خاموش شدندهیچ‌کس متوجه نشد که اولین ستاره چه زمانی خاموش شد.اخترشناسان آن را یک خطای اندازه‌گیری دانستند؛ نوسانی در آشکارسازهای فروسرخ، اختلالی در تلسکوپ‌های مداری یا شاید ابری میان‌ستاره‌ای که برای چند ساعت نور آن را پوشانده بود. اما چند هفته بعد، ستاره‌ای دیگر نیز بی‌هیچ انفجار، بی‌هیچ ابر گازی و بی‌هیچ نشانه‌ای از مرگ طبیعی، از آسمان ناپدید شد. گویی هرگز وجود نداشته است.سپس این اتفاق دوباره تکرار شد.و دوباره.در کمتر از یک سال، نقشه آسمان شب که هزاران سال بدون تغییر اساسی باقی مانده بود، دیگر شبیه هیچ نقشه‌ای نبود که بشر می‌شناخت.در مرکز رصدخانه بین‌المللی آتاکاما، دکتر آرمان کیانی ساعت‌ها روبه‌روی نمایشگرهای عظیمی می‌ایستاد که نقشه سه‌بعدی جهان قابل مشاهده را نشان می‌دادند. اما چیزی که بیش از خاموش شدن ستاره‌ها ذهنش را آزار می‌داد، رفتار عجیب قوانین فیزیک بود. عددی که تا دیروز ثابت پلانک نامیده می‌شد، دیگر در تمام آزمایشگاه‌های جهان مقدار یکسانی نداشت. سرعت واپاشی برخی ذرات تغییر کرده بود و معادلاتی که قرن‌ها دقیق عمل می‌کردند، اکنون در فاصله چند کیلومتری نتایج متفاوتی می‌دادند.انگار خود جهان داشت حافظه‌اش را از دست می‌داد.هیچ نظریه‌ای پاسخگو نبود.نه نسبیت.نه مکانیک کوانتومی.نه حتی نظریه‌های گرانش کوانتومی.تا اینکه یک شب، درست در لحظه‌ای که آرمان آخرین داده‌های تلسکوپ را بررسی می‌کرد، تمام نمایشگرها هم‌زمان خاموش شدند. نه برق قطع شده بود و نه رایانه‌ها از کار افتاده بودند؛ فقط تصویر جهان ناپدید شده بود.وقتی نمایشگرها دوباره روشن شدند، تنها یک جمله روی همه آن‌ها دیده می‌شد؛ جمله‌ای که هیچ انسانی آن را تایپ نکرده بود:«هفت ناظر باقی مانده‌اند.»اتاق کنترل در سکوت فرو رفت. متخصصان امنیت سایبری تصور کردند که با حمله‌ای جهانی روبه‌رو شده‌اند. اما بررسی‌ها نشان داد هیچ ارتباطی با اینترنت برقرار نشده است. پیام از جایی نیامده بود.گویی خود نمایشگرها آن را از دل واقعیت استخراج کرده بودند.سه روز بعد، همان پیام دوباره ظاهر شد.این بار فقط دو کلمه تغییر کرده بود.«شش ناظر باقی مانده‌اند.»همان شب، یکی از برجسته‌ترین فیزیکدانان جهان در خواب جان سپرد؛ پزشکی قانونی هیچ علت مرگی پیدا نکرد. اما عجیب‌تر از مرگ او، اتفاقی بود که چند ساعت بعد رخ داد. یکی از بنیادی‌ترین برهم‌کنش‌های هسته‌ای که تمام مدل‌های فیزیکی بر آن استوار بودند، دیگر وجود نداشت. آزمایش‌هایی که ده‌ها سال با نتایج یکسان تکرار شده بودند، ناگهان خروجی متفاوتی تولید کردند؛ انگار آن قانون هرگز بخشی از طبیعت نبوده است.آرمان نخستین کسی بود که میان این دو رویداد ارتباط برقرار کرد.او فرضیه‌ای دیوانه‌وار مطرح کرد؛ فرضیه‌ای که حتی جرئت بیانش را در مجامع علمی نداشت:شاید جهان با قوانین فیزیک اداره نمی‌شود.شاید قوانین فیزیک، فقط اثر حضور موجوداتی هستند که جهان را مشاهده می‌کنند.چند هفته بعد، در اعماق غاری یخی در جنوبگان، سیگنالی کشف شد که هیچ شباهتی به امواج رادیویی یا گرانشی نداشت. آرمان به همراه گروه کوچکی از دانشمندان برای بررسی آن اعزام شد. در انتهای غار، مکعبی سیاه‌رنگ قرار داشت؛ جسمی کاملاً صاف که نه بازتابی داشت و نه دمایی. گویی بخشی از فضای اطرافش از قوانین معمول پیروی نمی‌کرد.وقتی آرمان دستش را روی سطح آن گذاشت، صدایی در ذهنش پیچید؛ نه با زبان، نه با واژه، بلکه با مفهومی که مستقیماً در آگاهی‌اش شکل گرفت.«تو آخرین نفر نیستی... اما به‌زودی خواهی بود.»آرمان وحشت‌زده دستش را عقب کشید، اما دیگر دیر شده بود.مکعب فعال شده بود.در برابر چشمانش، میلیون‌ها کهکشان همچون ذرات غبار در تاریکی شناور شدند و سپس یکی‌یکی خاموش گشتند؛ نه بر اثر انفجار، بلکه مانند چراغ‌هایی که برقشان قطع شده باشد. پشت سر این تصویر، موجوداتی دیده می‌شدند که نه شکل داشتند و نه جنس؛ تنها حضور بودند. هر بار که یکی از آن‌ها محو می‌شد، بخشی از هندسه جهان فرو می‌ریخت. بعد صدای ناشناس دوباره گفت:«جهان از ماده ساخته نشده است. از مشاهده ساخته شده است.»تصاویر ادامه یافتند. میلیون‌ها سال تاریخ کیهان در چند ثانیه از برابر ذهن او گذشت، تا اینکه تنها یک نقطه نورانی باقی ماند؛ نقطه‌ای که آرام‌آرام به چهره خودش تبدیل شد.و همان صدا، این بار با اندوهی عمیق، زمزمه کرد:«وقتی آخرین ناظر چشم‌هایش را ببندد، جهان نخواهد مُرد... جهان هرگز وجود نداشته است.»