🐬@faramatniعزیزان بسیاری از من می پرسند در این شرایط بلاتکلیفی پر از اضطراب و استرس که نه انگیزه ای…
انتشار: 2026/08/04 03:56 UTCدریافت: 2026/08/04 19:22 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/04 19:22 UTC
🐬@faramatniعزیزان بسیاری از من می پرسند در این شرایط بلاتکلیفی پر از اضطراب و استرس که نه انگیزه ای برای ادامه دادن مانده و نه اراده ای برای آغاز کردن، چکار کنیم؟ من یک جواب کلی برای همه عزیزان ندارم چون نحوه تصمیم گیری و اقدام مناسب برای مواجهه با شرایط موجود، فرد به فرد ، کیس به کیس و خانواده به خانواده فرق می کند. اما به طور خلاصه و بصورت اعم می توان چند مورد را بیان نمود:۱- مهاجرت: با توجه به فقدان یک چشم انداز روشن (حداقل در آینده نزدیک) و روند حرکت جامعه به سمت انسداد کامل سیاسی و اقتصادی، بی تردید مهاجرت یکی از گزینه هاست. ( البته برای کسانی که امکان مهاجرت دارند و مهمتر از آن امکان داشتن سرپناهی امن و کاری مطمئن و متناسب با مرتبه اجتماعی و اقتصادی) و صد البته با ارزیابی امکان رشد مناسب تحصیلی ، ورزشی و هنری فرزندان.۲- کوچ یا بازگشت: شاید برای عده ای عجیب باشد اما حقیقت این است که کوچ به یک شهر یا روستای کوچک یا بازگشت به سرزمین پدری در این شرایط حقیقتا یک گزینه خوب است برای کسانی که امکانش را دارند. واقعیت این است که با شرایطی که در پیش روست ، بازگشت به دامان طبیعت و سرمایه گذاری و کار بر روی زمین، باغ یا مزرعه اگرچه رمانتیک به نظر می رسد ، اما برای کاهش استرس ، دوری از کانون جنگ و امکان گریز از بلاتکلیفی می تواند گزینه ای مطلوب باشد. ۳- کاهش ارتباطات، تعاملات و تبادلات به کف حد ضرور: در شرایط بلاتکلیفی که همه چیز در ناپایدارترین حالت خودشه، بهترین راه کنار گذاشتن خبرهای استرس زا ، آدمهای استرس زا و تبادلات استرس زاست. پیشنهاد من این این است که برای مدتی وقت تان را علاوه بر طبیعت و گل و گیاه ، فقط به آدمهایی اختصاص دهید که مامن و منبع آرامشند و بودنشان ، حالتان را خوب می کند. ۴- می دانم در شرایط بلاتکلیفی و جنگ و صلح های سینوسی سخت است ، اما یکی از بهترین کارها در شرایط فعلی تماشای فیلم (بخصوص فیلمهای کمدی) و کارتون، مطالعه کتاب و گوش دادن به موسیقی های آرامش بخش به ویژه موسیقی طبیعت است، در کنار پرداختن به حداقل های زندگی. ( واقعا حداقل های زندگی).۵- و درنهایت: حقیقت این است که من و شما نه باعث و بانی وضع موجود بوده ایم و نه قدرت و اختیار و انتخابی برای رهایی از این وضعیت داریم. پس در چنین شرایطی بهتر آن است که به جای توجه های استرس زا به فراز و نشیب های خبری هرروزه، تا می توانید شبکه ای از آدمهای زلال در پیرامونتان ایجاد کنید و با این آدمهای زلال وقت بگذارید برای کارهایی که شادمانی درونی و تاب آوری تان را در این شرایط افزایش می دهند (از تورهای طبیعت گردی گرفته تا تماشای جمعی فیلم و سریال تا باغبانی و گپ و گفت های حال خوب کن و خیلی کارهای آرامش بخش دیگر). اهمیتش در یافتن همان آدمهای زلال است.به قول خیام عزیز:تا دست به اتفاق بر هم نزنیمپایی ز نشاط بر سر غم نزنیمخیزیم و دمی زنیم پیش از دمِ صبحکاین صبح بسی دمد که ما دَم نزنیم!خیام اگر ز باده مستی خوش باشبا ماهرخی اگر نشستی خوش باشچون عاقبت کار جهان نیستی اَستانگار که نیستی چو هستی خوش باش.و حرف آخر را ارجاع می دهم به رندی حافظ عزیز که جان کلام مرا در این شرایط به زیباترین شکل ممکن می گوید:نقد عمرت ببرد غصهٔ دنیا به گزافگر شب و روز در این قصهٔ مشکل باشیگر چه راهیست پر از بیم، ز ما تا بر دوسترفتن آسان بود ار واقف منزل باشیمن نگویم که کنون با که نشین و چه بنوشکه تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی#انوش🐬@faramatni
