رویترز | نفت به‌دلیل نگرانی از عرضه در خاورمیانه در پی بن‌بست جنگ آمریکا و ایران افزایش یافتنفت در…

عراقچی: اصرار بر ادامه سیاست‌های شکست‌خورده، تنها شکست‌های بیشتری به بار خواهد آوردتهدید به «شروع عملیات اقتصادی» علیه ایران، در واقع برای انحراف افکار عمومی آمریکا از بحران‌های مالی داخلی است: یعنی بدهی‌های بی‌سابقه و افزایش سرسام‌آور بهره‌های بانکی در آمریکا.تروریسم اقتصادی آمریکا، اقتصاد جهانی و حاکمیت ملی کشورها در سراسر جهان را تهدید می‌کند.@farazdaily

رویترز | تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز در پی بن‌بست آمریکا و ایران بدون تغییر ماندداده‌های کپلر نشان می‌دهد در پی تداوم بن‌بست مذاکرات پایان جنگ میان تهران و واشنگتن، تردد کشتی‌های کالا‌بر از تنگه هرمز در روز چهارشنبه روی عدد ۹ ثابت ماند.هم‌زمان ترافیک شناورها در تنگه باب‌المندب نیز با کاهشی محسوس، از ۳۲ به ۲۷ مورد رسید؛ آماری که البته شامل کشتی‌های خاموش نیست. /فرازHormuz shipping unchanged amid US-Iran stalemate, data showsSource: Reuters@farazdaily

سی‌‌ان‌ان | ترامپ از آغاز «عملیات اقتصادی ویرانگر» علیه ایران خبر داددونالد ترامپ ضمن هشدار به نهادهای بین‌المللی درباره ارائه شریان حیاتی به تهران، تأکید کرد قاچاق نفت، انتقال پول، صرافی‌ها و شرکت‌های صوری باید فوراً متوقف شوند.رئیس‌جمهوری آمریکا بر تحریم‌های سخت‌گیرانه‌ تأکید کرد. /فرازTrump says he's launching “crushing economic operation” against IranSource: CNN@farazdaily

وزیر علوم: به آسیب‌دیدگان جنگ سهمیه‌ کنکور اختصاص می‌یابدبرای افرادی که در جریان جنگ منازلشان تخریب شده یا آواره شده‌اند، تمهیداتی برای اختصاص سهمیه در آزمون سراسری پیش‌بینی شده است که پس از تصویب، امکان اعمال آن برای مشمولان فراهم خواهد شد/ایسنا@farazdaily

سی‌‌ان‌ان | ۱۲ مورد از عجیب‌ترین لحظات ترامپ در جنگ با ایران ۱.تغییر نظر رهبران۲.ادعای پی در پی توافق۳.وعده نهایی‌شدن جنگ۴.دریافت عوارض از تنگه هرمز۵.ایجاد اتحاد در خلیج‌فارس۶.بیش از ۳۰بار اعلام جنگ تمام‌شده۷.حق ایران در داشتن صنایع موشکی۸.بازسازی ایران و ساختن یک ایران جدید۹.در دست داشتن کنترل آسمان ایران۱۰.مالکیت بر تنگه هرمز۱۱.تنگه هرمز در قلمرو آمریکا۱۲.تهدید عمان به بمباراناین مجموعه اظهارات متناقض ترامپ در طول ۱۷۲ روز جنگ، متحدان منطقه‌ای را کاملاً سردرگم کرده است. /فراز12 of Trump’s most bizarre moments on the Iran warSource: CNN@farazdaily

فرازان | جهان‌رنجوری؛ وقتی درد دنیا روی شانه‌های ما سنگینی می‌کنداین روزها وقتی تیتر اخبار را بالا و پایین می‌کنیم یا به اوضاع کرۀ زمین می‌اندیشیم، موجی از اندوه، یأس، خشم و بی‌اعتمادی همزمان به سراغمان می‌آید؛ حالتی درهم‌تنیده که شاید دقیق‌ترین واژه برای توصیف آن، اصطلاح آلمانی «وِلتْشْمِرتس» یا همان «جهان‌رنجوری» باشد.این تعبیر را نخستین بار یوهان پاول ریشتر، نویسندۀ آلمانی، در سال ۱۸۳۲ ابداع کرد.جهان‌رنجوری برخلاف اندوه شخصی یا بداقبالی‌های فردی، رنجی برآمده از بدبیاری کل جهان است؛ حس مبهم و عمیقی که وقتی روبه‌روی جهانی می‌ایستیم که هیچ‌چیزش سر جای خود نیست، قلبمان را چنگ می‌زند.اندیشمندان تعاریف مختلفی از این پدیده ارائه داده‌اند. هاینه، شاعر نامدار قرن نوزدهم، آن را تأملی وجودی بر فانی‌بودن زندگی بر زمین می‌دانست.فرهنگ لغت کمبریج آن را احساس اندوه و نومیدی نسبت به وضعیت جهان تعریف کرده و مریام-وبستر آن را افسردگی ناشی از مقایسه جهان واقعی با وضعیتی آرمانی می‌خواند.همین تعاریف متنوع این پرسش را پیش می‌کشند که آیا جهان‌رنجوری زایادۀ بدبینی است یا آرمان‌گرایی؟ آیا از نیهیلیسم سرچشمه می‌گیرد یا دلسوزی بیش از حد برای پیرامون؟بارزترین عامل برانگیخته شدن این حس، مواجهه با رنج همنوعان است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند تماشای رنج دیگران، حتی بدون تماس مستقیم و صرفاً از طریق پیگیری اخبار و شبکه‌های اجتماعی، آسیب‌های روان‌شناختی عمیقی به همراه دارد.در گذشته، دایرۀ دغدغه‌های انسان به خانواده و شهر محل سکونتش محدود بود؛ اما امروزه به لطف فناوری، مهاجرت و ابعاد جهانی‌شده‌ی هویت، مرزهای همدلی ما درنوردیده شده است. ما حالا این توان را داریم که برای تمام جهان غصه بخوریم.از سوی دیگر، افول ایمان مذهبی نقش مهمی در شکل‌گیری این وضعیت داشته است.به گفتۀ مایلز گراوث، روان‌درمانگر اگزیستانسیالیست، ایدهٔ جهان‌رنجوری در دوره‌ای ریشه دواند که باورهای سنتی و مذهبی، که رنج را بخشی گریزناپذیر از تقدیر می‌دانستند، رنگ باختند.با جایگزینی علم و عقل مدرن، دردها و بی‌عدالتی‌ها دیگر شروری ناگزیر به شمار نیامدند، بلکه اموری غیرضروری و درنتیجه تحمل‌ناپذیر تلقی شدند.در این میان، نظریۀ فرضیات فروپاشیده توضیح می‌دهد که چگونه برخوردهای حتی مجازی با فجایعی چون قحطی و جنگ، بنیادی‌ترین باورهای ما را خرد کرده و به اضطراب وجودی یا حتی بدبینی مفرط منجر می‌شود.شاید به همین دلیل است که زیستن در عصر ارتباطات، بیش از هر زمان دیگری به هنر تحملِ بار سنگین جهان تبدیل شده است؛ گویی ما محکومیم به دیدن، دانستن و از درون فروریختن، پیش از آنکه مرهمی برای این «جهان‌رنجوری» همگانی پیدا کنیم.این مطلب برگرفته از گزارشی با عنوان «Is the State of the World Causing You Pain» نوشتۀ تیم برینکهوف در وب‌سایت نوتیلوس بود/فراز@farazdaily