فراگشت | جنگ؛ پرستار بیرحم تمدنجنگ پدیدهای استثنایی در رویه عادی امور نیست، بلکه گاهی حکم وقفهای…
انتشار: 2026/08/21 11:00 UTCدریافت: 2026/08/21 22:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/21 22:50 UTC
فراگشت | جنگ؛ پرستار بیرحم تمدنجنگ پدیدهای استثنایی در رویه عادی امور نیست، بلکه گاهی حکم وقفهای را دارد که آدمهای روزمرهزده را مجذوب خود میکند.فوریت و قاطعیت نهفته در جنگ، نیروهایی را در وجود ما بیدار میکند که بهدنبال دستاوردهای بزرگ در زمان کوتاه هستند و به همین دلیل است که جنگ میتواند به «عادت» تبدیل شود؛ تا جایی که دیگر زشتی و خشونت آن را نمیبینیم و به حضور همیشگیاش خو میکنیم.اینجا دقیقاً همان نقطهای است که جنگ نقش «پرستار بیرحم» را به عهده میگیرد.دیوید برامویچ استاد برجستهی ادبیات انگلیسی در دانشگاه ییل (Yale University) و منتقد فرهنگی و سیاسی اهل آمریکا؛ با اشاره به فرضیههای تاریخی یادآور میشود که اگر تمدن را عمدتاً پیشرفت نظامی بدانیم، جنگ نهتنها راه گریزی ندارد، بلکه «سرآغاز تمدن پیشرفت نظامی» است؛ یعنی تمدن برای بقا و انسجام خود، به این پرستار خشن نیاز پیدا کرده است.برامویچ در تبارشناسی این روحیهی خشونتجو میگوید ما «وارث تیپ ستیزهجو هستیم، چون جنگ، پرستار بیرحم است که همبستگی و انسجام را به جوامع میآموزد.»جنگ از ما چیزی میسازد که به چیزی متعهد شویم؛ و در کمال تعجب، دوستی عمیقی میان شهروندان با پدیدهای از سوی جهان شکل میگیرد که ارتباط و پیوند اجتماعی آنها را تقویت میکند.اما تراژدی در عصر جدید به اوج خود رسیده است؛ جایی که جنگ از میدانهای رزم سنتی به صفحهی نمایشگرها کوچ کرده است.با آمدن «پهپادهای اولشخص» (FPV)، اپراتور در فاصلهی هزاران کیلومتری با فشردن یک دکمه طعم «تسلط بر فرد دیگر» را میچشد و تماشای لحظهی نابودی انسانها به یک سرگرمی و نمایش خانگی پرمخاطب تبدیل میشود. تمدن مدرن در این تناقض عمیق گیر افتاده است: در ظاهر مدافع صلح است، اما در باطن، چرخدندههای انسجام و حیات خود را با سوخت جنگ و تماشای رنج دیگران به گردش درمیآورد.آنچه خواندید خلاصهای بود از مقاله The War Habit نوشته دیوید برامویچ، منتشر شده در ۱۱ آگوست ۲۰۲۵ در پوینت. /فراز@farazdaily



