تراریخته، توهم توطئه و سوءتفاهمی به نام DNA هر وقت صحبت از محصولات تراریخته (GMO) می‌شود، چند جمله…

تراریخته، توهم توطئه و سوءتفاهمی به نام DNA هر وقت صحبت از محصولات تراریخته (GMO) می‌شود، چند جمله تکراری هم از راه می‌رسند: ❌ «دارن DNA مردم رو تغییر میدن!» ❌ «برای کنترل جمعیت ساخته شده!» ❌ «چند سال دیگه همه مریض میشن!» اما قبل از هر چیز باید یک سؤال ساده…#نظر تممیلی مجید م.سواستفاده از این اصطلاحات گاهی تا جایی پیش رفت که برخی در حال ترویج این موضوع بودند که برنامه کشورهای غربی این است که با مهندسی ژنتیک، ژن‌های بی‌غیرتی را از خوک به بدن مسلمانان انتقال دهند و به غیرت مسلمانی آسیب وارد کنند؛ یعنی نه فقط در این سطح که ژنها و DNA با خوردن و از طریق غذا، ژنوم و ژنتیک ما را تغییر می‌دهند... همان مسیری که توانسته است میلیون‌ها انسان را در این حد تحمیق کند که هنوز ریشه بیماری را به سردی و گرمی غذاها و برهم خوردن تعادل طبایع و مزاج‌ها جستجو کنند، به همین راحتی این قلب و دروغ را به اسم اصل و کشف به خورد مشتریان زرنشناس‌ش می‌دهد. ولی اگر کسی واقعا از دید علمی به چگونگی امکان یا ناممکنی این موضوع کنجکاو است باید گفت که خیر DNA موجودات دیگری که می‌خوریم هر چند وارد بدن ما می‌شود ولی وارد DNA  ما نمی‌شود و ژن‌های ما را تغییر نمی‌دهد. چون در دستگاه گوارش همه ملکول‌ها و اجزای غذا مثل چربی و پروتئین توسط آنزیم های اختصاصی هضم می‌شوند و DNA هم از این قانون مستثنی نیست و توسط آنزیم DNase به اجزای کوچکتر و ملکول‌های سازنده خودش تجزیه می‌شود. پس بله DNA گاو و گوشت وارد بدن ما می‌شود، اما تجزیه شده و قطعات آن جذب بدن می‌شوند؛ بدن از این قطعات برای ساخت مولکول‌های خودش استفاده می‌کند. البته گاهی قطعات کوچکی از DNA غذایی می‌توانند به‌طور موقت از روده عبور کرده و به صورت آزاد یا cell free DNA وارد خون شوند اما بیشتر این قطعات به سرعت تجزیه و حذف می‌شوند و شواهدی برای ادغام معنی‌دار آن‌ها در ژنوم انسان وجود ندارد. برای روشن شدن موضوع از دیده بیوشیمایی و ساختاری اگر DNA را بررسی کنیم، DNA از نوکلئوتید تشکیل شده است یعنی تعداد زیادی ملکول نوکلئوتید (به عنوان اجزای سازنده یا مونومر یا تک‌پار) به هم متصل می‌شوند و درشت ملکولی (یا پلی‌مر یا بسپار) به اسم DNA می‌سازند. خود نوکلئوتیدها هم از قند و باز آلی و گروه فسفات تشکیل شده اند و این ها هم خود از اتم‌های کربن اکسیژن فسفر و هیدوروژن و نیتروژن تشکیل شده اند؛ حالا پس از صرف غذا همه این DNA غذا، چه گوشت گاو و ماهی باشد چه سبزی و میوه، وارد بدن ما می‌شود ولی در مراحل گوارش به اجزای خودش تجزیه می‌شود و بدن بعدها از آن اجزا و اتم‌ها و ملکولهای حاصل از هضم غذا به عنوان مواد خام برای ساخت DNA  و ژنها و نوکلئوتیدها و قندهای خودش به شکل و ساختار و الگویی که مختص خودش است استفاده می‌کند. پس حالا قاعدتا باید درک کنیم که بله DNA و اجزای سازنده موجودات دیگر وارد بدن ما می‌شوند ولی در اطلاعات و الگوی ژنی و ژنومی و DNA ما هیچ دخل و تصرفی ندارند در واقع آنچه که ما اتم و ملکول و اجزای بدن داریم از غذاها و یا حتی از سنگها و اشیای موجود در طبیعت گرفته‌ایم و این در واقع به طور کامل در تمام طبیعت جاری و ساری است.یادآوری این موضوع مرا به یاد یک مسئله کلاسیک در فیزیک و احتمالات انداخت که از آن به اسم ​مسئله مولکول‌های آب سزار (Caesar's Water Molecules) نام می‌برند؛ این مسئله از ما می‌پرسد که: آیا ممکن است در لیوان آبی که شما همین حالا می‌نوشید، یا در هوایی که تنفس می‌کنید، مولکولی وجود داشته باشد که دقیقاً از بدن ژولیوس سزار عبور کرده باشد؟پاسخ در کمال ناباوری مثبت و حتی نزدیک به صددرصد است؛ همه می‌دانیم که اتم ها و مولکول‌ها به قدری ریز هستند که تعداد آن‌ها در یک حجم کوچک، نجومی است. مثلا در یک لیوان آن ۸ ضرب در ۱۰ به توان ۲۳ عدد H2O وجود دارد؛ خوب این اب هیچ وقت از بین نمی‌رود و با تبخیر و گردش در طبیعت بین موجودات زنده و غیرزنده تبادل می‌شود؛ حالا اگر جناب سزار در زمان مرگ ۵۰ لیتر اب در بدن داشته حامل 1.7 ضرب در ۱۰ به توان ۲۷ ملکول آب بوده است، حالا آب کل کره زمین ۴.۶ در ۱۰ به توان ۴۶ ملکول آب است؛ پس اگر مولکول‌های سزار کاملاً در آب‌های زمین پخش شوند، سهم آن‌ها در هر لیوان آب امروزی به طور متوسط چند ده تا چند صد مولکول خواهد بود. این البته نه محدود به آب و نه محدود به سزار است و تمام اتم‌های بدن ما از کربن و اکسیژن تا هیدوروژن و نیتروژن، احتمالا در بدن سایر موجودات زنده و حتی غیرزنده بوده اند؛ اما نکته اینجاست که هویت ما یا سایر موجودات در نوع اتم‌ها نیست؛ چون تقریبا آن‌ها بین همه مشترک هستند بلکه آنچه "من" را من می‌کند الگو یا اطلاعات‌ها یا به عبارتی سازمان‌یافتگی ماده، الگو، ساختار عصبی، اطلاعات زیستی  و دیگر الگوهاست. پس به احتمال بسیار زیاد برخی از اتم‌ها یا مولکول‌هایی که اکنون در بدن ما هستند، در گذشته از بدن موجودات بی‌شمار دیگر، از جمله انسان‌های باستانی و جانوران مختلف، عبور کرده‌اند. و باز هم به احتمال زیاد شاید بتوان ادعا کرد که ملکولی که مغز من را ساخته سالها پیش جزیی از مدفوع انسانی در عصر پارینه سنگی بوده یا از مثانه شتری گذشته است.@FarazTed