زندگی در سال ۱۷۷۶ چگونه بود؟ روایت موزه اسمیتسونین از خارش، درد و تهوع مداوم مردم آن روزگار وقتی به…
انتشار: 2026/07/06 22:08 UTC
زندگی در سال ۱۷۷۶ چگونه بود؟ روایت موزه اسمیتسونین از خارش، درد و تهوع مداوم مردم آن روزگار وقتی به انقلابیون سال ۱۷۷۶ و دوران استقلال آمریکا فکر میکنیم، شخصیتهایی شیک با کلاههای سه گوش و لباسهای تمیز در ذهنمان نقش میبندد. اما بررسی ابزارهای پزشکی و اسناد تاریخی در موزه ملی تاریخ آمریکا نشان میدهد که تجربه حسی زندگی در آن دوران بسیار متفاوت بوده است. مردم آن روزگار، چه غنی و چه فقیر، در طول زندگی خود با خارش دائمی پوست، دردهای بدنی و حالت تهوع مداوم همزیستی میکردند. بهداشت در آن دوران معنای امروزی را نداشت. شستشو اغلب در رودخانهها و بیشتر برای تجدید قوا انجام میشد تا تمیزی. لباسهای پشمی و کتان زبر، بدون گندزدایی مکرر پوشیده میشدند و بستر مناسبی برای شپش، ساس و بیماریهای قارچی پوست مانند کچلی و گال بودند. در نتیجه، خارش دائمی پوست و زخمهای دیرعلاج، بخشی عادی از زندگی روزمره بود. از سوی دیگر، نبودِ امکانات نگهداری غذا به این معنی بود که مردم مکرراً شیر ترششده و گوشت نیمهفاسد مصرف میکردند که حاصل آن سوءهاضمه مزمن و اسهال بود.در سال ۱۷۷۶ هنوز نظریه میکروبی بیماریها کشف نشده بود. پزشکان معتقد بودند بدن از چهار مایع اصلی (خون، بلغم، صفرا و سودا) تشکیل شده و بیماری ناشی از برهم خوردن تعادل این اخلاط است. به همین دلیل، رایجترین درمان برای هر بیماری، تخلیه این مایعات بود. پزشکان با استفاده از ابزارهای تیز فلزی اقدام به رگزنی و خونگیریهای شدید میکردند. جراحان دستهای خونآلود خود را در آب آلوده میشستند و با پیشبندهای کثیف خود خشک میکردند، بدون اینکه بدانند خود عامل انتقال عفونتهای مرگبار هستند. حتی ابزارهای پزشکی آن دوران نیز زبر و خشن بودند. از ارههای استخوانبری گرفته تا اسکالپلها، سنگین و بدون ظرافت ساخته میشدند و جالب اینکه تفاوت چندانی میان ابزار جراحی انسان و ابزار دامپزشکی اسبها و گوسفندان وجود نداشت. در غیاب داروی بیهوشی، بیماران پیش از جراحیهای وحشتناک تنها به نوشیدن الکل یا تریاک متوسل میشدند.به دلیل رژیم غذایی فاقد ویتامین سی، بیماری اسکوربوت خفیف، خونریزی لثه و لق شدن دندانها بسیار شایع بود. وقتی دندانی خراب یا عفونی میشد، ابزاری به نام کلید دندان به کار میرفت. این ابزار فلزی که ظاهری شبیه به کلیدهای بزرگ داشت، دور دندان چفت میشد و با یک چرخش ناگهانی و اهرم کردن روی لثه، دندان را به همراه ریشه و گاهی بخشی از استخوان فک بیرون میکشید؛ فرآیندی فوقالعاده دردناک که تنها چند ثانیه طول میکشید اما لثه را به شدت مجروح میکرد. بررسی این اشیاء تاریخی به ما یادآوری میکند که گذشته انسان تا چه حد با رنج بدنی عجین بوده است. این ابزارها به ما کمک میکنند تا ارزش واقعی پیشرفتهای پزشکی مدرن را درک کنیم و بدانیم که پشتوانهی آزادیها و اندیشههای بزرگی که از آن دوران به ما ارث رسیده، کالبدهایی رنجور اما تسلیمناپذیر بودهاند.[منبع]@Science_Focusاین فیلم سینمایی را ببینیدt.me/FarazTed/45713
