کوچ غریبانهی حسین بنیآدم✍ محمد گودرزی (ا. فرهیخته)در غم ما روزها بیگاه شدروزها با سوزها همراه ش…
انتشار: 2026/06/29 08:01 UTC
کوچ غریبانهی حسین بنیآدم✍ محمد گودرزی (ا. فرهیخته)در غم ما روزها بیگاه شدروزها با سوزها همراه شدروزها گر رفت گو رو باک نیستتو بمان ای آنکه جز تو پاک نیست!دوشنبه اول تیر ماه جاری، خبر تأسفانگیز درگذشت حسین بنیآدم، کتابدار، کتابشناس و فهرستنگار برجسته منتشر شد. این خبر ناگوار را نخستین بار وبسایت مرکز دائرهالمعارف بزرگ اسلامی همراه با پیام تسلیت دکتر کاظم موسوی بجنوردی، رئیس مرکز، منتشر ساخت و «ایسنا» با تیتر دردآور «درگذشت حسین بنیآدم در سکوت خبری» آن را بازنشر کرد. پس از آن خبر در شمار زیادی از سایتهای خبری انعکاس یافت اما بازتاب چندانی نداشت؛ گویی که از همان آغازِ آفرینش، خاموشی و فراموشی را فرجامِ ناگزیر «اهل علم و ادب» این سرزمین رقم زدهاند!حسین بنیآدم در یکم خرداد ۱۳۱۸ در محلهی قدیمی سوزنی (سعدی) در بروجرد، محلهای که بسیاری از خویشانش یعنی رازانیها در آن سکونت داشتند، به دنیا آمد. پس از به پایان بردن تحصیلات، با توصیهی دکتر ابوتراب رازانی که در آن سالها ریاست اداره کل نگارش وزارت فرهنگ را بر عهده داشت، استخدام شد و خدمات فرهنگیاش را آغاز کرد. حسین از ابتدای نوجوانی و جوانی مورد توجه خاص دکتر رازانی قرار داشت و هم با مشورت او بود که نام خانوادگی «بنیآدم» را برگزید. در سال ۱۳۴۶ از وزارت آموزش و پرورش به دانشگاه تهران منتقل شد و در زمانی که هنوز ساختمان فعلی کتابخانه مرکزی ساخته نشده بود، در اتاقی در مسجد دانشگاه کار فهرستنویسی فارسی و عربی کتابخانه را دنبال کرد. در سال ۱۳۵۴ رئیس اداره خدمات اسنادی کتابخانه شد و در سال ۱۳۵۸ بازنشسته گردید. در همین سالها در راهاندازی و تجهیز ساختمان جدید کتابخانه مرکزی همکاری بسیار نزدیک و مؤثری با ایرج افشار داشت و آثار مهمی را در زمینة کتابشناسی منتشر کرد. از بهمن ١٣۶۶ به عنوان «مدیر بخش فهرستنویسی کتابهای عربی» به همکاری با مرکز دائرهالمعارف بزرگ اسلامی پرداخت که تا نیمهی دههی ۱۳۷۰ ادامه یافت. حسین بنیآدم را در ردیف تأثیرگذاران فن و هنر کتابشناسی در ایران دانستهاند که در کنار خدمات بیشمارش در این زمینه، قصد داشت با سامان دادن به مجموعه یادداشتها و فیشهای ارزشمندی که در طول سالهای زندگی فراهم آورده بود و در فیشدانهای چوبی با نهایت دقت نگهداری میکرد، اثری بیبدیل در فهرستنویسی تدوین کند: «ناسخالفهارس» یعنی فهرستی که بقیه¬ی فهرستها را باطل میسازد! امید که با همت بازماندگانش این اثر منتشر شود. بنیآدم سالهای پایانی عمر را در خانهاش در کرج سپری کرد و سرانجام در روز دوشنبه ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ درگذشت. پیکرش را در «بهشت سکینه» در کرج به خاک سپردند. یادش گرامی باد کانال تلگرامی ویروگرد، یادگار ماندگارنشانی:@virugerd
پستهای تلگرام — فرهاد داودوندی بروجرد
💥بیش از 52.000.000.000 ریال( 5 میلیارد و 200 میلیون تومان) کمک به هلال احمر بروجرد🌹«شصت و نهمین» سری کمک های مجمع خیرین فرهاد داودوندی به جمعیت هلال احمر بروجرد🌻همکاری مشترک بین مجمع خیرین فرهاد داودوندی و هلال احمر بروجرد سالهاست باعث شده تعداد بسیار زیادی از افراد کم برخوردار و بیمار مشکلات شأن رفع گردد، هلال احمر بروجرد در قبال کمک های مجمع خیرین فرهاد داودوندی کمک های بسیار قابل توجه و انساندوستانهای به خانواده های تحت پوشش ما ارائه میکند🌻تاکنون طی 69 سری، بیش از 5 میلیارد و 200 میلیون تومان از طریق مجمع خیرین فرهاد داودوندی به هلال احمر بروجرد لوازم اهدا کرده ام27 مرداد 1405❤️افتخار میکنم که عضو بسیار فعال داوطلبان «جمعیت جهانی هلال احمر» در بروجرد و لرستان هستم❤️@farhad90news
❤️اُمیدِ خَلْق بَرآوَر چُنانْکه بِتْوانیبه حُکْمِ آن که تو را هَم اُمیدِ مَغْفِرَتَسْتکه گَر زِ پایْ دَرآیی، بِدانی این مَعْنیکه دَسْتْگیریِ دَرْمانْدگان چه مَصْلَحَتَسْت@farhad90news
💥کودک بروجردی از خدا خواست برایش یک دوچرخه بفرستد!🌹کودکی که در خواب از خدا «مرغ و برنج و گوشت و دوچرخه» میخواست؛ رؤیایش بلافاصله واقعی شد✍فرهاد داودوندی مادرش پیام داد:آقای داودوندی «پسرم آرزو دارد شبها خوابِ مرغ و برنج ببیند… و از خدا خواسته یک دوچرخه برایش بفرستد.»همین چند کلمه کافی بود تا دل آدم بلرزد…کودکی کمسنوسال، که از داشتن پدر محروم است، با آرزوهایی که برای خیلی از ما ساده و معمولیاند؛ اما برای او، شاید بزرگترین رویاهای زندگی بودند.به لطف خدای مهربان و از طریق کمکهای مجمع خیرین فرهاد داودوندی، کمتر از نیم ساعت طول کشید تا این آرزوها رنگ واقعیت بگیرند؛مرغ و گوشت و برنج برای سفره مادر و پسر، و یک دوچرخه برای قلب کوچکی که مدتها چشمانتظارش بود…وقتی دوچرخه را دید، باورش نمیشد.مگر میشود برق شوق را در چشمان یک کودک دید و دل آدم نلرزد؟مادرش گفت:«پسرم، از دایی فرهاد تشکر کن.»نگاهی عمیق و معصومانه به چشمانم انداخت و گفت:«آقای دایی فرهاد، دستت درد نکنه…»همین چند کلمه برای من از هزاران تشکر باارزشتر بود.بعد سوار دوچرخه شد، رکاب زد و همراه مادرش راه افتاد…و من ماندم و تصویری که شاید هیچوقت از ذهنم پاک نشود؛کودکی که تا چند دقیقه قبل از خدا آرزوی یک دوچرخه را داشت و حالا با چشمانی پر از شوق، رکابزنان به سمت خانه میرفت.گاهی برای نشان دادن بزرگی یک کار،لازم نیست اتفاق عجیبی بیفتد…گاهی فقط کافی است آرزوی یک کودک بیپدر را برآورده کنی.شاید برای ما یک دوچرخه باشد،اما برای او…یک دنیا امید بود....@farhad90news
