تصویر👆رهآورد سفر عمرهحجاب چهرهٔ جان🍃 کعبه را میتوان نمادی از اختفای الهی دانست. خانهای که جز دل…
انتشار: 2026/07/06 01:40 UTC
تصویر👆رهآورد سفر عمرهحجاب چهرهٔ جان🍃 کعبه را میتوان نمادی از اختفای الهی دانست. خانهای که جز دل باورمندان کسی در آن سکونت ندارد. صاحب خانه را باید در جای دیگری بیابی و نه در این خانه. جالب است که تعبیر قرآن از این خانه «بیت الحرام» است، «بیتی» ( و بیتک) هم آمده است اما نه «بیت الله». شاید این خانه برای این است که یاریت کند تا «پاسبان حرم دل» شوی، تا شاید آن یار غایب از نظر نه بر خانه، که بر دلت وارد شود.این اختفای الهی برای ما که از فاصلهای دور به زیارت خانه آمدیم دوچندان شد. همانگونه که در تصاویر میبینید با حصاری دور خانه را پوشانده بودند تا به کارهای مرمت و نگهداری آن برسند. چون نزدیک ایام حج بود مسجدالحرام از معمول خلوتتر بود اما خانهٔ کعبه که به نسبت حجابی است، خود حجابی دیگر بر تن کرده بود.هر چند با خود بگویی که فرقی نمیکند و ما برای دیدن صاحبخانه آمدهایم و نه خانه، باز هم نمیتوانی شوق نزدیک شدن به خانه و لمس آن و دیدن حجرالاسود را پنهان کنی. یکی میگوید تا فردا حصار را برمیدارند، دیگری میگوید تا یک هفتهٔ دیگر، و گاه میشنوی تا چند ماه دیگر.🍃 این نیاز روانی انسان به داشتن چیزی ملموس در مسیر عبادت و معنویت حس غریبی است. انگار که به قول حافظ همین «تختهبند تن» بودن انسان نمیگذارد که او یکسره نگاهی آسمانی داشته باشد، و نگاه آسمانیش باز هم ریشه در همین زمین و دمخور مظاهر زمینی و قابل لمس است. در خاطرم میآید که حتی در آیین بودا که با خدایی نامتشخص حس زمینی گونهٔ خدای متشخص را محو میکند، باز هم با تسبیح و مجسمه و چرخ و پرچم دعا همین نیاز به حس فیزیکی و لمس را پاسخ میدهند. به یاد فیلم «سکوت» اسکورسیزی میافتم جایی که کشیش مبلغ در ژاپن به همکارش میگوید که ژاپنیهایی که مسیحی میشوند بشدت علاقه دارند که اشیایی را به عنوان عمل عبادی در دست گرفته و همراه داشته باشند.🍂 القصه همین معما که آیا این حصار پلاستیکی بی مایه تا ما اینجا هستیم برداشته خواهد شد تا تمام کعبه را ببینیم و آن را لمس کنیم، خود به زیبایی رازآمیز بودن تمام این تجربه میافزود. خواهم آورد که این معما چگونه پایان یافت.#عمره@farhadshafti