بررسی وضعیت شاهراه‌های مواصلاتی یزد و پروژه‌های نهضت ملی مسکن در پایتخت تکمیل کریدورهای ترانزیتی و…

پیامی از ندوشنمردم ندوشن اعتراض دارند به اینکه همیشه ساعت ۷نیم شب که میشود برق را قطع میکنند تا ساعت ۹شب هرجای هم بگوییم فایده نداره، نمیدونم چرا روز قطع نمیکنند و باید هرشب شب قطع کنند، مردم اینجا گناه ندارن توی تاریکی همیشه باشنددر رابطه با قطعی برق منطقه ندوشنلطفا یک فکری بردارید.خیلی بدموقع قطع میشه.برای سالمندان مشکلات عدیده ای پیش میاد.اگر ممکنه مثل سایر شهرستانها که در روز قطعی برق دارن اینجا هم روز قطع بشه تا به مشکلات کمتری برخورد کنیم.لطفا پیام بنده رو به گوش مسئولین محترم برسانید ✅توفان یزد@Toofaneyazd

آنچه از جوهره‌ی ادبیاتِ ایران استنباط می‌شود، در درجه‌ی اوّل درسِ آزادگی است:رهایی از تعصّبخرافهزبونیبنده‌ی دِرَم بودن تزویر و تلبیس.#از_رودکی_تا_بهار @dr_eslaminodoushan

پیامی از ندوشن خطاب به استاندار و مدیرکل صمت یزدندوشن،مظلوم ترین شهر معدنی استان یزدبیش از ۸۰ معدن فعال وغیر فعال دربخش ندوشن به ثبت رسیده که ۳۲ تای آنها مشغول به کار می باشند.تعدادی از این معادن با برداشت های غیرقانونی واحداث جاده های مختلف،صدمه جبران ناپذیری به مراتع این بخش با رویش گونه های مختلف وخاص گیاهی زده اند.همچنین بسیاری از گونه های گیاهی را نابود یا دراثر آمد وشدِ کامیونها وتریلرها با بارهای اضافی ازرویش مجدد باز مانده اند.اما سوالی که ذهن مردم محروم این دیار رادرگیرکرده این است که دربرابر تاراج بهترین کانی های فلزی وغیر فلزی زیرزمینی شهرودیارشان ونابودی زیرساخت های جاده ای وغیر جاده ای آلودگیهای زیست محیطی،شیوع انواع بیماریهای لاعلاج وعلاج پذیری که به واسطه همین معادن دراین بخش جان می گیرد ویا برای درمان بسیار هزینه ساز است ،این بهره برداران چه کرده اند؟ چه قدم مثبتی برای جبران خسارتهای وارده برداشته اند؟.جناب استاندار محترم! آیا خبر دارید اصلی ترین جاده مورد استفاده مردم، جاده ندوشن به فولاد آلیاژی،به دلیل عرض کم و غیراستاندارد بودن چه تعداد کودک را بی سرپرست کرده؟شما خبردارید این جاده چونان پیست مسابقات تریلی رانی ماشینهای سنگین معادن است ومردم ندوشن دراین جاده امنیت ندارند.جناب آقای بابایی همانطوریکه احتمالا مطلعید بافت تاریخیِ زنده ندوشن یکی از بافت های ارزشمند در کشوراست وحدود ۴۰ اثر آن درفهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است وامروزه به علت نبود بودجه جهت تعمیر و مرمت، سالانه بخشی از آنها فرو می ریزد.جناب دکتر بابایی،اطلاع ۰داریداکثر مردم ندوشن با کشاورزی ودامپروری خانگی امورات خود را می گذرانندولی به علت کاهش بازدهی قناتهایش به دلیل کمبود بودجه با چه مشکلاتی دست وپنجه نرم می کنند؟ و امامدیرکل محترم جهاد کشاورزی، پرونده دامداری منطقه ندوشن که روزگاری قطب دامداری استان یزد بود یک نظری بیندازیدآمار حدود ۳۰۰ هزار راس را بخوانیدوامروزوضعیت این صنعت مولدوضروری درندوشن که به دلیل استخراج بی رویه معادن وتنگ شدن جا برای دام ها ونابود شدن بخش زیادی از خوراک روزانه آنها تا نابودیش راه زیادی نمانده است.جناب صادقیان مدیرکل محترم صمت استان لطفا پاسخ دهید۱-آیا معادن نباید طبق قانون، درصدی از سود خالص درآمدشان را برای جبران خسارتهایی که واردکردند در منطقه ای که معدن درآن قراردارد هزینه کنند؟ از ۲۰ سال پیش تا کنون حتی یک ریال دراین رابطه هزینه کردند؟۲-به نظر شما اگر این یک درصد پرداخت می شد منطقه ندوشن نیازی به بودجه دولتی داشت؟مسلما نه،وندوشن شهری با امکانات رفاهی،ورزشی ومدرن بود که بافت تاریخی منحصر به فردش می توانست یکی از مراکز توریستی استان باشد. ۳- مگر نباید طبق قانون بهره برداران معادن به مسولیتهای اجتماعی خود پایبند باشند و به آن عمل کنند،شما موردی سراغ دارید که درمنطقه ندوشن به آن عمل کرده باشند.واما ۱۵ درصد حقوق دولتی معادن،ای کاش فقط ۵ درصدش را به منطقه میدادید. تا مردم منطقه ندوشن هم عدالت معدنی را مزمزه کرده باشند. آقای صادقیان سوالی دارم کدامین دین وآیینی کدامین مکتب ومسلکی وکدامین قانون وعرفی اجازه می دهد تعدادی افراد،حالا به هردلیلی بیایند ذخایر زیرزمینی و رو زمینی مردم ببرندو ره آوردشان آلودگیهای زیست محیطی، تخریب زیر ساخت های جاده ای ،انواع بیماری های لاعلاج وعلاج پذیر باشدوهیچ هزینه ای هم پرداخت نکنند.والله درشهر هرت هم چنین قانونی وجود نداشته وندارد. جناب استاندار عزیز با این اندک دردودل مردم ندوشن ایا به نظر شما ندوشن مظلوم ترین شهر معدنی استان نیست؟ایا وقت آن نرسیده که دستوردهید مسولین ذیربط به وظیفه قانونی خود عمل کرده وحق ضایع شده مردم بخش ندوشن از بهره برداران گرفته به آنان داده شود.آیا سزاوار است معدود افرادی از خوب حادثه یکشبه به ثروت ومکنتی باور نکردنی برسند که دیگر خدا را بنده نباشندو عده ای از مردم برای رسیدن آنها به نان ونوای درخواب ندیده اشان، رنج بیماری مختلف را به جان بخرند وحتی قربانی شوند؟بالاخره صبوری ونجابت مردمِ مظلوم ترین شهرمعدنی استان هم حدی دارد،امیدوارم بعضی از بهره برداران بی تفاوت آویزه گوششان کنند.سید مهدی موسوی ندوشن✅توفان یزد@Toofaneyazd

📚 اطلاعیه تحویل کتاب «داستان دبستان»با سپاس فراوان از استقبال گرم و ارزشمند مردم فرهنگ‌دوست ندوشن از کتاب «داستان دبستان»، به اطلاع عزیزانی که پیش‌تر نسبت به تهیه کتاب اقدام کرده‌اند می‌رساند:کتاب‌های خریداری‌شده آماده تحویل است و می‌توانید برای دریافت نسخه خود در زمان و مکان زیر مراجعه فرمایید:📅 جمعه، ۳۰ مردادماه ۱۴۰۵🕘 ساعت ۹ تا ۱۲📍 دفتر مؤسسه عام‌المنفعه اندیشه روشنندوشن ،بلوار حضرت ابوالفضل(ع)، ساختمان شهرداری قدیمهمچنین عزیزانی که تاکنون موفق به تهیه کتاب نشده‌اند، می‌توانند در همین بازه زمانی برای اطلاع از موجودی و تهیه نسخه‌های باقی‌مانده به دفتر مؤسسه مراجعه کنند.🌿 از همراهی و اعتماد شما برای ثبت و ماندگار کردن خاطرات و روایت‌های ارزشمند «داستان دبستان» صمیمانه سپاسگزاریم.مؤسسه عام‌المنفعه اندیشه روشن@farhangenodoushan

بسم الله الرحمن الرحیم ۲۶ مرداد ماه سال ۱۳۶۹ روز بازگشت آزادگان غیور به ایران اسلامی موهبتی است وصف ناپذیر که شادی دلهای بسیاری را به همراه آورد و غرور و فخر ملی مان را افزود این روز بزرگ یادآور بازگشت غرور آفرین مردانی است که پس از تحمل سالها شکنجه و دوری از عزیزان به شرف افتخار آزادگی نائل شدند، صبوری خانواده این عزیزان در دوران اسارت بسیار مایه افتخار و مباهات بود. اینجانب این روز بزرگ را به محضر مقام معظم رهبری حفظه الله، آزادگان سرافراز و اسوه های مقاومت و شیران بیشه شجاعت و رشادت که یادگاران ارزشمند سالهای سخت و غرورآفرین می باشند و خانواده های محترمشان تبریک و تهنیت عرض می نمایم و سلامتی و توفیق این عزیزان را از درگاه ایزد متعال خواستارم و برای آن دسته از عزیزانی که آسمانی شدند همنشینی با سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین ع آرزومندم.ارادتمند شما خادم الشهداء احمد نقیبی ندوشن@farhangenodoushan

گوشه ای از خاطرات آزاده ی سرافراز ندوشناتوبوس های عراقی برای انتقال اسرا به مرز اردوگاه آمدند. جعفری از آزادگان سرافراز ندوشن به بیان خاطره ای از دوران اسارتش می پردازد…به گزارش پایگاه فرهنگی – خبری فرهنگ ندوشن ؛ بمانعلی جعفری از آزادگان در گفتگو با خبرنگار بسیج از ندوشن به بیان خاطره ای از دوران اسارتش می پردازد، جعفری ندوشن گفت:در یکی از روزهای گرم تابستان سال ۱۳۶۹ طبق معمول در محوطه اردوگاه تکریت در حال قدم زدن بودیم که ناگهان رادیوی عراق برنامه های عادی خود را قطع کرد و اطلاعیه ای پخش کرد که در آن این جمله خودنمایی: « ایهاالسیدان العزیزان لقد تحققت ماذا تریدان » (خطاب به رهبر معظم انقلاب ورئیس جمهورآقای هاشمی) ای بزرگواران آنچه شما می خواستید به وقوع پیوست.با توجه به اینکه اسرا همگی عربی را می فهمیدند متوجه اطلاعیه شدند ولی باور نمی کردند و از طرفی در پوست خود نمی گنجیدند که بالاخره خون شهیدان و رنج خانواده هایشان و فراق اسرا به یاری خدا دشمن خواسته های کشورمان پذیرفت.در این اطلاعیه علاوه بر قبول آتش بس و عقب نشینی به مرزهای بین المللی صدام دستور تبادل اسرا را اعلام می کرد. آن روز در زندگی من استثنایی شد در اردوگاه شور و هیجان خاصی بر پا بود وکسی باور نداشت که از دست دیو صفتان بعثی رهایی یابیم.اسرایی که در طول دوره اسارت لحظه ای آسمان و ستاره هایش را ندیده بودند، آن شب اسرا برای چند ساعت بیرون محوطه که برای قدم زدن آزاد بودند از لذت تماشای آسمان و هوای آزاد بهره می بردند و باور نداشتند، آنها هستند که به پرگشودن به سوی وطن نزدیک می شوند.بالاخره پس از چند روز نوبت به اردوگاه ما رسید و نمایندگان صلیب سرخ به اردوگاه ما آمدند تا مقدمات آزادی اسرا را فراهم کنند.آنها قرار بود که با تک تک اسرا مصاحبه و نظرخواهی در رابطه با پناهندگی یا بازگشت به ایران. ولی قبل از آن چون اسرا انگلیسی می فهمیدند قبل از اقدام آنان همگی یک صدا فریاد می زدند:…….NO NOو این علاقه به وطن پس از گذشت سالها اسارت و عدم پناهندگی برای نمایندگان صلیب سرخ که اسرای جنگهای دیگر را دیده بودند تعجب آور بود.انتظار به سر رسید در تاریخ ۳/۶/۶۹ اتوبوسهای عراقی برای انتقال اسرا به مرز به اردوگاه آمدند. با این که به ظاهر همه چیز خوب بود و حداقل می توانست با پایان خوشی همراه باشد؛ ولی باز هم محدویت… تا جایی که در آن هوای گرم و آن مسافت طولانی تا مرز یک قطره آب برای خوردن در آن اتوبوس تعبیه نشده بود که راننده و شاگرد راننده برای آب با هم مشاجره داشتند. ولی برای بچه ها یک موضوع عادی بود که به آن عادت داشتند.اما به محض اینکه به مرز خسروی رسیدیم بچه ها با شور و شعف بوسه بر خاک وطن که آغشته به خون شهیدان بود، زدند و سجده شکر را بجای آوردند و خود را در دریای مهر و عطوفت مردم ایران که به استقبال آنان آمده بودند، می دیدند که این لطف و استقبال بی نظیر باعث التیام رنجهای دوران اسارت آنان شد.