*آییننامه کشفِ حقیقت*واقعیت این است که هیچگاه تمامِ حقیقت را به تو نشان نمیدهند؛ تنها پارهای از…
انتشار: 2026/06/21 06:04 UTC
*آییننامه کشفِ حقیقت*واقعیت این است که هیچگاه تمامِ حقیقت را به تو نشان نمیدهند؛ تنها پارهای از آن را پیشِ رویت میگذارند، آن هم بهاندازهای که نیاز بدانند – و این، نهتنها ناامیدکننده، که ترسناکترین لحظه است.*کدام لحظه؟*لحظهای که در میان سیلابی از نیمهحقیقتها و دروغها، ناگهان به پارهای بزرگتر از حقیقت برمیخوری؛ چنان بزرگ که خیال میکنی دیگر تمامش را دیدهای، غافل از اینکه همان پارهٔ بزرگ، خودْ حجابی است بر اصل ماجرا.*چاره چیست؟*دو راه وجود دارد: یا از طلبِ حقیقتِ کامل و بینقص دست برداری، و یا – اگر تابِ جهل را نداری – آن پارهٔ کشفشده را نه پایان، که سرآغاز بدانی؛ آن را مانند نخستین واژهٔ یک جملهٔ ناتمام در نظر بگیری و برای کشفِ باقیِ جمله، از نیروی تخیل و تعقلی مدد بگیری که وابسته به هیچ ایدئولوژیِ ازپیشساختهای نباشد؛ تعقلی که نه به تعصب تن میدهد و نه به تقلید، و تنها مرجعش، خودِ پرسش است – و سرانجام، راه را برای ادامهٔ مسیر، همیشه باز بگذاری.
پستهای تلگرام — فرنود فغفور مغربی
تازه بعد از محرم و صفر است که آدم میفهمه، روضه و اشک برای امام حسین (ع) چه مزهای داشته...
موسم عزا به سر آمد و سیاهپوشی را کنار نهادیم، اما برای شیعه، هر روز عاشوراست و هر سرزمینی کربلا. شیعیان اصیل را در ماههای پس از محرم و صفر، از عبادتشان، پاکیِ نگاهشان و خوشخلقیشان میتوان بازشناخت.
فاطمه بدرالدجی امشب سه جا دارد عزا...سه جا فقط؟ نه! صدها جا دارد عزا. مگر حسین (ع) درس آزادگی را فراتر از هر دین و مذهبی به انسانهای جهان نیاموخت؟#آخر_صفر
خوراکی با خوردن پایان مییابد و سنگ با شکستن. صدا اما؟ در هیچ حبسی نمیگنجد. نشنیدنش ممکن است، آری؛ اما طنینش در نسلها ریشه میدواند و باز در گوشها ترانه میشود. من، پس از نزدیک به چهل سال، هنوز گاهبهگاه صدای تو را از زیر خروارهای خاک، در مغاکی ناشناخته، میشنوم...بُردِ یمانی و ساعت و مسواکِ تو را برادرانت از ما پنهان کردند؛ میدانستند شوریدگیِ تو در نسلهای بعد زبانه خواهد کشید. ما اما سالهاست در بینشانیِ تو به سوگ نشستهایم. از خاک تو نشانهای نیست؛ تسلی ما، تنها این است که گورگاه قاتلت پیداست. اینجا، در حریم امام هشتم، ما و همهٔ زائران، زیر لب و گاه بیپروا، بر او لعنت میفرستیم؛ پیش از هر صلواتی که بر مدفونِ ارض طوس فرستاده میشود...#مرثیه#خاوران
چندیاست خبر انتصاب آقای فلانی به فلان منصب خطیر در فضای مجازی دستبهدست میشود، همراه با انبوه پیامهای تبریک از سوی مسئولان عالیرتبه کشوری و لشکری. اگر مسئولیت را نه یک امتیاز، که انجام وظیفهای سنگین و میدانی برای محاسبه دقیق بدانیم، این جایگاه را مبارک نمییابیم؛ بلکه آن را سبب رنج دنیوی و اخروی میشماریم. چه رسد به اینکه کوتاهی یا خطایی سر بزند که دیگر پایانی بر آلام آن متصور نیست. بهنظرم، فرهنگ انقلابی و اسلامی با آفرینگویی به فردی صرفاً بهدلیل انتصاب (و حتی نه رأی و گزینش مردمی) ناسازگار است و این مراسم تبریک، بیشتر یادآور آیینهای جهان سرمایهداری است؛ و چه پوچ است که با همان ابزار فرهنگی دشمن، به جنگ فرهنگ و سازمان نظامی او برویم.
علیه امر سیاسی در هر شکل! اگر به مجموعهٔ مسائل سیاسی در یک سال اخیر – چه در حوزهٔ داخلی ایران و چه در واقعیتهای بینالمللی دربارهٔ ایران – با نگاهی کلنگر بنگری، به این نتیجه میرسی که سیاست، خانهتکانی کرده و بخش قابلتوجهی از (مگوها و مکنهای) خود را بیرون ریخته و بیمهاباتر از همیشه به سوی بیاخلاقی و تنگتر کردن معیشت و فهم انسانها، اعم از موافق، مخالف و بینظر، میتازد. بارها گفتهام که مخالف امر سیاست در همهٔ شئون آن هستم. دقت کنید که من مخالف یک شخص یا یک نظام خاص نیستم؛ بلکه مخالف هر سیاستی در هر شکلی و در هر جایی هستم و اصولاً این حوزه را حوزهای ضدِّانسانی میدانستهام و میدانم.نکتهٔ مهم آنکه حتی با نیت اصلاح هر وضعیت سیاسی، به وضعیتی غیرانسانی دچار میشویم؛ و از سوی دیگر، باقیماندن، سکوت، مماشات و پیگیری نکردن مسائل اجتماعی نیز عملاً رفتاری غیرانسانی است! ما در باتلاقی زیست میکنیم که سیاست آن را لزجتر ساخته است.