تنزل قیام عاشورا به سیاه‌پوشیدن، گریه کردن و شله خوردن از طرفی و محدود کردن مسئله‌ی تولّا به شادی ا…

*کجای کار هستیم؟ *خیلی از دوستان متدین مشتاق‌اند که حکم خدا را بدانند. این نشانه‌ی دینداریِ جدی است، اما گاهی فراموش می‌کنیم که شناختِ درستِ موقعیتِ خودمان، پیش‌نیازِ تطبیقِ صحیحِ احکام بر زندگی‌مان است. اصلِ احکام از قرآن، سنت و عقل به‌دست می‌آید، اما این که کدام حکم در کجا و برای چه کسی جاری می‌شود، نیازمندِ شناختِ دقیقِ خود، زمانه، توانایی‌ها و محدودیت‌هاست؛ یعنی هم‌زمان که حکم را می‌جوییم باید از خود بپرسیم: «در چه جایگاهی‌ام؟ ظرفیتم چیست؟ چه موانعی دارم؟»با این نگاه، از خودبزرگ‌بینی و انتظاراتِ بیش از حد رها می‌شویم و خود را منجیِ جهان (فرد یا امت مبعوث) نمی‌پنداریم.بدونِ خودشناسیِ واقع‌بینانه، ممکن است خیال کنیم در راهِ رضایتِ خداییم، اما از او دورتر شویم.#ولاالضالین

برخی دنیا را سفید یا سیاه می‌پندارند و برخی خاکستری‌اش می‌خوانند، اما ما می‌گوییم که دنیا هم سیاه‌پوش است و هم سرخ‌گون. در دل سیاهی، هرگز از یاد نمی‌بریم که سرخی و شادمانی پشت در ایستاده‌اند و در اوج سرخی، می‌دانیم که غمِ سیاهی هنوز بخشی جدایی‌ناپذیر از روایتِ ماست. شیعه این گونه می‌اندیشد.#محرم و #ربیع

نویسندگان جهان از هر مسلکی که باشند، بالاخره باید اعتراف کنند که لااقل در نوجوانی یا جوانی، کتابی را از کتابخانه‌ای دزدیده‌اند. شاید متواضعانه بتوان از این تقصیر مختصر چشم‌پوشی کرد، اما بدتر این است که آن نویسنده‌ در بزرگسالی، کتاب دیگری را فهمیده یا نفهمیده، دوباره بنویسد و این روزها با بهره‌گیری از هوش مصنوعی، آن را چرب‌تر و دگرگونه کند و به نام خود به بازار مکارهٔ فرهنگ بفرستد.#نفهمی#کتابهای_بیخودی

تازه بعد از محرم و صفر است که آدم میفهمه، روضه و اشک برای امام حسین (ع) چه مزه‌ای داشته...

موسم عزا به سر آمد و سیاه‌پوشی را کنار نهادیم، اما برای شیعه، هر روز عاشوراست و هر سرزمینی کربلا. شیعیان اصیل را در ماه‌های پس از محرم و صفر، از عبادتشان، پاکیِ نگاهشان و خوش‌خلقی‌شان می‌توان بازشناخت.

فاطمه بدرالدجی امشب سه جا دارد عزا...سه جا فقط؟ نه! صدها جا دارد عزا. مگر حسین (ع) درس آزادگی را فراتر از هر دین و مذهبی به انسان‌های جهان نیاموخت؟#آخر_صفر