پشه‌ها حشرات کوچکی از خانواده Culicidae هستند. جنس ماده بیشتر گونه‌ها برای تأمین مواد مورد نیاز تخم…

چرخی بزن رقصی بکن دیوانگی هم عالمی دارد .....۱یک دقیقه ،چرخی بزن ،رقصی بکن ،دیوانگی کن ،به هیچ جای دنیا بر نمیخوره 😁😁والااااااا 😍💃💃حمید_هیرادشبتون بخیر @farsbo

#داستانکروزی ملا نصرالدین با کلاه کهنه‌اش وارد بازار شد. کلاه در باد می‌لرزید و رنگش رفته بود. مردم گفتند: «ملا، این کلاه دیگر به تو نمی‌آید. وقتش رسیده یکی نو بخری.»ملا که اهل تکلف نبود، اما دلش خواست ببیند هنرمندان شهر چه می‌کنند، به دکان کلاه‌دوز معروف رفت؛ همان که در بازار به طعنه و مزه‌پرانی مشهور بود.کلاه‌دوز تا ملا را دید، لبخندی تمسخرآمیز زد و گفت: «ملا جان، تو را چه به کلاه نو؟! مگر کسی که دنیا را وارونه می‌بیند، کلاه هم لازم دارد؟»ملا گفت: «درست می‌گویی. من دنیا را وارونه می‌بینم، اما وای به حال آن‌که خودش را سرپا می‌پندارد و دیگران را مسخره می‌کند.»کلاه‌دوز کمی از این پاسخ جا خورد، اما همچنان برای اثبات برتری‌اش کلاهی دوخت؛ اما کلاهی که کارش نبود: نخ‌ها شل، لبه‌ها کج، و اندازه‌اش گشادتر از حدّ معمول. او با شیطنت گفت: «کلاه حاضر است؛ فقط مواظب باش باد نبردش!»ملا کلاه را بر سر گذاشت. کلاه چپ و راست می‌چرخید، گاهی روی چشم می‌آمد و گاهی روی گوش. مردم که از کنارشان می‌گذشتند، پچ‌پچ می‌کردند و می‌خندیدند. اما ملا آرام بود. لبش به تبسمی نرم آراسته، گویی از چیزی باخبر است که دیگران نیستند.کلاه‌دوز که از دیدن خندهٔ مردم کیف کرده بود، جلو آمد و گفت: «راحت است ملا؟»ملا گفت: «از راحتی‌اش که بگذریم، یک فایده بزرگ دارد.»کلاه‌دوز با غرور پرسید: «چه فایده‌ای؟»ملا آهسته و شمرده گفت: «این کلاه به من نشان داد تمسخر، مثل آینه است. هرکس می‌خندد، چهرهٔ خودش را می‌بیند، نه مرا. مردم به این کلاه نمی‌خندند؛ به دستان تو که آن را دوخته‌اند می‌خندند.»کلاه‌دوز خشک شد. ملا ادامه داد:«آدمِ مسخره‌کننده خیال می‌کند دیگران را کوچک می‌کند، اما خودش را در چشم آنان کوتاه می‌سازد. خنده‌ای که از تمسخر برآید، همیشه اول به صاحبش برمی‌گردد؛ مثل سنگی که در چاه بیفتد، صدایش به همان دستی می‌رسد که پرتابش کرده.»کلاه‌دوز سرش را پایین انداخت. ملا کلاه را برداشت، روی میز گذاشت و گفت: «کلاه را نمی‌خواهم. پندی که داد، کافی بود.»از آن روز به بعد کلاه‌دوز هرگاه وسوسه می‌شد کسی را مسخره کند، صدای ملا در گوشش می‌پیچید: «تمسخر، پیش از آن‌که به دیگری برسد، صاحبش را رسوا می‌کند.»@farsbo

بامامانم رفتیم پالتو بخریمدونه دونه رنگاش وطرح هایی که بود رو پوشیدم میام جلوش یه چیزی میگهمشکی：مگه بابات مردهسفید：مگه عروسی؟صورتی：خرس گنده خجالت نمیکشی مگه بچه ایقرمز：شنل قرمزیخاکستری：مگه فیلی؟راه راه مشکی سفید：شبیه گورخرمیشی!سفید لکه های دایره ای مشکی：مگه گاوی!سفید آستین های مشکی：فتوکپی پنگوئن شدیدور گردنش خز داشت：چقدر شبیه شترمرغ بودی من نمیدونستمساده ی کوتاه：این چیه خجالت نمیکشی؟ساده ی بلند：شبیه جادوگر شهر از شدىاومدیم خونهمیگه آدم میاد با تو خرید پشیمون میشه. اینهمه پالتو هیچکدوم رونخریدی😐😐@farsbo

#ترفند گرم نگهداشتن😍 @farsbo

ژاپنی‌ها مفهومی دارن به نام یوهاکو 余白 و معنای لغویش «فضای سفید، حاشیه یا بخش خالیه»؛ یعنی قسمتی از صفحه که عمداً چیزی در اون نوشته یا ترسیم نشده.. این مفهوم در اصل مربوط به فضا و هنر بوده، اما امروز می‌تونیم به‌صورت استعاری ازش در زندگی روزمره هم استفاده کنیم:• لازم نیست موقع غذا خوردن، استراحت یا انتظار، فوراً سراغ گوشی برید؛ چند دقیقه اجازه بدید هیچ کاری نکنید.• لازم نیست در هر گفت‌وگویی بلافاصله جواب بدید؛ چند ثانیه مکث می‌تونه واکنش هیجانی رو به پاسخی آگاهانه تبدیل کنه.• لازم نیست برای تمام آینده از همین حالا پاسخ قطعی داشته باشید؛ بعضی تصمیم‌ها برای روشن‌ شدن به زمان و تجربه نیاز دارن.• لازم نیست هر سکوتی در رابطه رو با حرف‌زدن پُر کنید؛ گاهی سکوتِ امن هم بخشی از صمیمیته.• لازم نیست هر زمان خالی رو با کار تازه‌ای اشغال کنید؛ استراحت پاداشِ تمام‌کردن همهٔ کارها نیست، یکی از نیازهای زندگیه. هر فضای خالی‌ای نیاز به پُر شدن نداره؛ بعضی فضاها کمک می‌کنن ذهن نفس بکشه و آنچه واقعاً مهمه، واضح‌تر دیده بشه.🕊@farsbo

#چی_بپزیممواد لازم:سیب‌زمینیکرهپیازقارچفلفل دلمهپنیر موزارلاروغن زیتونادویه‌ها:نمکفلفلزردچوبهپودر پیازپودر سیرآویشن@farsbo