‍ «شهر به مثابه موجود زنده» (Urban Metabolism) #فرزین_وفائـےنژادتمرکز بر «سیستم عصبی» با تاکید بر ا…

‍ ارتباطات کلید «حکمرانی نرم» در شهر#فرزین_وفائـےنژاددر شبکه عصبی شهر بازگشت به وحدتِ کالبد و اعصاب تنها رویکرد تفکر انسان محوری است. زیرا تصویر نهایی در ذهن انسان تنها با تجربه های زیسته شکل می گیرد. توهمات و خیالات مدیران شهری و استعاره های ساختگی کمالگرایانه سبب قطع ارتباطات مردمی شده و دلزدگی شهروندان را در پی خواهد داشت. زیرساخت نرم(Soft Infrastructure)مبتنی بر مغز افزارها «توسعه متوازن» را تنها از راه تقویت کانالهای ارتباطی فیزیکی(خیابانها و معابر) و شبکه های ارتباطی ( کانال های دوسویه) شکل می دهند و هر عاملی که جریان حرکتی را در این کانال ها مختل کند از سوی شهروندان پس زده می شود.در نظریه ارتباطی شهر، تاکید می شود که توسعه کالبدی(رگ‌ها) و توسعه ارتباطی (اعصاب) باید با هم رشد کنند و اخلال در هر کدام به منزله مرگ ارتباطات است.همواره در ادبیات عامه پسند، شخص ابلهی که به خود و دیگران آسیب وارد می کند را اینگونه تشریح می کنند « فلانی یک سیمش قطع است» و این قابل تعمیم به شهریست که جریان حرکت شهروندان در آن مختلف شده است.اگر ارتباطات را سیستم عصبی بدانیم، توسعه نامتوازن (رگ‌های بزرگ بدون اعصاب حسی) منجر به ایجاد شهری «غول‌پیکر اما احمق» می‌شود؛ شهری که بزرگ است اما خودش را حس نمی‌کند و نمی‌تواند از خودش مراقبت کند. «حکمرانی نرم» یعنی تقویت این شبکه‌ی درهم‌تنیده که در آن جاده و جریانِ معنا، یکی می‌شوند تا «رضایت شهروندی» که همان سلامت کل ارگانیسم است، محقق شود.باید مهندسان بدانند که شهر را هندسه ها نمی سازد، بلکه شهروندان، شهرها را معنا می بخشند.#فرزین_وفائـےنژاد@farzinvafaeinezhad

‍ بازتعریف نقش شهردار از «پیمانکار» به «رهبرِ معنا».#فرزین_وفائـےنژاددر نظریه «رهبری تحول‌آفرین» (Transformational Leadership) و مفهوم «شهر به مثابه پلتفرم» (City as a Platform) مدیر در مقامِ معمارِ معنا؛ فراتر از تکنوکراسی می باشد و همسو با « رهبر معنایی » است. شهردار نوین، فقط مسئول بتن و قیر نیست؛ او مدیر «ادراک شهروندان» است همچون ادارک انسانی که بخشی از معناهای زیستی را با دریافت های حسی برای خود معنا می کند.در یک ارگانیسم، مغز تنها دستور حرکت نمی‌دهد، بلکه «معنای محیط» را نیز تفسیر می‌کند.هر سکوت یا تأخیر مدیر، یک پیام عصبی به جامعه است. مدیری که ارتباطات را جدی نمی‌گیرد، مانند مغزی است که با بدن خود قهر کرده است؛ نتیجه این قهر، بی‌اعتمادی و در نهایت «رد پیوند» (عدم مشارکت شهروندان در پروژه‌ها) خواهد بود.هر تصمیمی، هر سخن، هر تاخیر در پاسخگویی یا سکوت برای شهروندان معنایی تولید می کند که با آن قضاوت می کنند.شهردار در راس بزرگترین سازمان خدماتی باید بپذیرد که فقط مدیر پروژه های عمرانی نیست بلکه مدیر شبکه ارتباطات شهری می باشد و برای هر طرح و برنامه عملیاتی باید پاسخی منطقی، منطبق با زمان و مکان و بر آمده از واقعیت های دست یافتنی برای افراد ذی نفع. داشته باشد.بزرگترین آفت که سبب سرخوردگی در ارسال پیام توسط مدیریت ارشد شهر در ذهن مردم می شود، استفاده از واژگانی چون « مدیریت جهادی، ان شالله، به امید خدا و ...» است که این معنا را متجلی می کند که در این اقدام هیچ برنامه مشخص زمانبندی و بودجه ریزی وجود ندارد و این پاسخ برای از سر باز کردن مسئولیت است.#فرزین_وفائـےنژاد@farzinvafaeinezhad

‍ آناتومی بحران های ارتباطی در مدیریت شهری#فرزین_وفائـےنژادهمواره نخستین ترک ها که سبب فرو ریختن دیوار اعتماد شهروندان می شود در عدم ارتباطات سازنده مدیریت شهری است.روابط عمومی بعنوان خط مقدم ارتباطی و دفاعی زمانی می تواند شبکه ارتباطی عصبی در شهر را شناسایی کند که به آنها از قبل متصل باشد.همه مدیران شهری باید به این باور برسند که اقناع سازی می بایست توسط متخصصان حوزه ارتباطات انجام شود و از رفتار مهندسی شده در اجرای پروژه های شهری بدون چراغ سبز روابط عمومی پرهیز کنند.ارتباطات به مثابه سیستم ایمنی شهر است و هر اقدامی که آنها انجام می شود را باید روابط عمومی، برای آن پاسخی مناسب داشته باشد که «مدیریت بحران از منظر ارتباطی» (Crisis Communication Management) بدان می پردازد. در لحظه بحران، شهر به مانند بدن انسان آسیب دیده به شدت به «پاسخ متناسب و اطلاعات قابل اعتماد» نیاز دارد تا از فروپاشی اجتماعی و ذهنی جلوگیری کند.در روان‌شناسی محیطی مبتنی بر علوم شناختی، وقتی سیستم عصبی شهر در زمان بحران (سیل، ترافیک سنگین، عملیات عمرانی از پیش تعریف نشده) پیام‌های متناقض دریافت می‌کند، جامعه دچار «اضطراب جمعی» می‌شود.مرکز پایش مدیریت شهری زمانی که پاسخ مناسبی ارسال نکند، مغزِ متفکر شهر در لحظات پرفشار قرار می گیرد و واکنش هیجانی جامعه را بیدار می کند. اگر این مغز نتواند با اندام‌ها(مردم) ارتباط برقرار کند، تجهیزات (بولدوزر و آمبولانس) کارایی خود را از دست می‌دهند.ارتباطات صحیح در بحران، مانند ترشح آدرنالین عمل می‌کند که بدن را برای واکنش سریع و منسجم آماده می‌سازد.#فرزین_وفائـےنژاد@farzinvafaeinezhad

‍ فیزیولوژیِ پیام‌رسانی سالم در ارتباطات مدیریت شهری #فرزین_وفائـےنژادشاخص‌های سلامت ارتباطات در نظام شهری مبتنی بر جانبخشی اعصاب؛ سرعت، دقت و دو سویگی می باشد.نظریه «کنش ارتباطی»(Communicative Action) یورگن هابرماس به ما گوید ارتباطی منجر به تفاهم می‌شود که بر پایه صداقت، درستی و وضوح باشد.فلسفه زیستی در شهر انسان محور که مبتنی بر ارتباطات پویا است یادآوری می کند که یک سیستم عصبی سالم باید پیام را بدون «تأخیر» (Latency) و با «دقت» بالا منتقل کند. «دوسویه بودن» در اینجا حکم «فیدبک یا بازخورد» (Feedback Loop) را دارد؛ همان‌طور که مغز برای تنظیم حرکت دست به بازخورد حسی نیاز دارد، مدیر شهری نیز بدون شنیدن صدای شهروند، دچار «آتاکسی مدیریتی» (عدم هماهنگی حرکتی) می‌شود. شفافیت، در واقع همان «رسانایی اعصاب» است که مانع از بروز شایعه (عفونت ذهنی) می‌شود.مدیریت شهری که دارای سلامت سازمانی است، شبکه عصبی شهر را خوب می شناسند و تلاش نمی کند که کنش‌گران شهری را با ایجاد خبرهای زرد کم اثر کند .بلکه روابط عمومی بعنوان بزرگترین کانال ارتباطی را تقویت می کند تا تمام بازیگران واقعی و نقش آفرینان را بعنوان گروه های ارتباط با شهروندان، همراه و همسو کند تا از ایجاد آماس و تروما در بین شهروندان جلوگیری کند.مدیران باید بدانند بزرگترین آفت ارتباطی در شبکه عصبی شهر، پول پاشی در بین رسانه ها یا ایجاد خبرهای کلیشه ای می باشد، زیرا آنچه را رسانه ها فریاد زنند شهروندان با چشم و گوش و احساسات خود دریافت می کنند و این تجربه سبب از بین رفتن مرجعیت خبر و اعتماد در بین مردم می شود.#فرزین_وفائـےنژاد@farzinvafaeinezhad

‍ گذار از روابط عمومی متمرکز به چرخه ارتباطات شبکه‌ای #فرزین_وفائـےنژادشهر به مثابه یک شبکه عصبی توزیع‌ شده مبتنی بر نظریه «ارتباطات سازمانی همه‌جانبه»(Total Communication) استوار است. در یک موجود زنده، انتقال پیام فقط وظیفه یک رگ یا عصب خاص نیست؛ تمام سلول‌ها در حفظ تعادل (Homeostasis) نقش دارند. اگر شدت درد یا سرعت ایجاد درد زیاد باشد، مثل قطع اندام یا کانال نخاعی، انتقال درد از طریق شبکه چشمی با دیدن، انتقال می یابد. مطابق مدل «حکمرانی شبکه‌ای»(Network Governance)، هر کنشگر شهری (از پلیس تا پاکبان) یک «نقطه تماس» (Touchpoint) برند شهری است. اگر سیستم عصبی را به لایه‌های مختلف تقسیم کنیم، بیانگر آن است که اختلال در هر گره (مثلاً برخورد نامناسب یک کارمند اداری)، کل شبکه را دچار «نویز» می‌کند.یکی از بزرگترین اخلال گران، نویزها هستند که سبب انحراف پیام ارسال شده می شوند و پیام دریافتی متفاوت می شود. ارتباطات در اینجا، نه یک واحد اداری، بلکه یک «فرهنگ زیستی» است که در تمام اندام‌های مدیریت شهری جریان دارد.برای نمونه پیام واقعی را عصب درگیر می دهد ولی نویز یا عدم ارسال درست پیام در بدن ممکن است دریافت اشتباهی در گیرنده ایجاد کند.مانند پیام دردهای معده ای که معمولا بصورت درد در قفسه سینه احساس می شود و این دقیقا در شهر نیز اتفاق می افتند که پیام درست را باید از افراد ذی نفع در یک اقدام گرفت نه دیگر شهروندان گذری.پس نباید توقع داشت که در مدیریت شهری نیز تمام پیام ها را روابط عمومی به درستی دریافت کند و باید همه بدنه مدیریت شهری گیرنده ای معتبر باشند.#فرزین_وفائـےنژاد@farzinvafaeinezhad

‍ حکمرانی هوشمند و ارگانیک مبتنی بر ارتباطات#فرزین_وفائـےنژاداین واژه همواره بیان می شود که «عصر شهرداران پیمانکار به پایان رسیده و عصر شهردارانِ ارتباط‌گر آغاز شده است.» شهری که اعصابش (ارتباطاتش) فلج باشد، هرچقدر هم که خون رسانی (خیابان‌هایش) بهتر گردد، باز هم توان حرکت به سمت توسعه پایدار را نخواهد داشت.این همان موضوعی هست که خود سبب ضایع شدن عدالت شهری شده و منابع نسل حاضر فدای اتفاقاتی می شود که نه پاسخگوی نیاز جامعه هست و نه منطبق با نیاز شهروندان است.لزوم توجه مسئولیت همگانی در شبکه ارتباطی و جایگاه افراد در شهر همچنین توجه به مدیریت بحران و پدافند غیرعامل و نقش راهبردی مدیر شهری به عنوان «مهندس اعصاب شهر» همه و همه بیانگر این موضوع است که نبود ارتباطات واقعی سبب سکته مغزی شهرهاست.امروزه مبحث «متا-ارتباطات» مبتنی بر مدیریت عصبی شهر مطرح است.نظریه «نشانه‌شناسی شهری» (Urban Semiotics) و رویکرد رولان بارت تاکید بر آن دارد. هر المان شهری (بوی جوی آب، نور چراغ، لبخند پاکبان و ...) یک نشانه(Sign) است که در مجموع «متن شهر» را می‌سازد. مدیریت شهری باید بداند که «پاسخ‌گویی» فقط پشت میز سامانه ۱۳۷ یا سامد۱۱۲ نیست؛ کیفیت آسفالت و نحوه برخورد نیروی خدماتی، حال خوش کارکنان و غیره پیام‌های عصبی هستند که به مغزِ شهروند مخابره می‌شوند. اختلال در این لایه، باعث «مرگ حسی» می‌شود؛ جایی که شهروند در شهر احساس غربت و بی‌ارزشی می‌کند و اینجاست که گفته می شود؛ شهردار از مدیریت هوش تا مرگ موش را عهده دار و از کافور و کفن تا وفور چمن سبک مدیریت خود را منتقل می کند.#فرزین_وفائـےنژاد@farzinvafaeinezhad