#فودوشین468 دست برد و تڪهاے از موهایش را ڪہ ڪنار لپش آویزان بود پشت گوش انداخت. باز لبهایش ترڪ بردا…

#فودوشین468 دست برد و تڪهاے از موهایش را ڪہ ڪنار لپش آویزان بود پشت گوش انداخت. باز لبهایش ترڪ برداشتہ و اوضاعش بہ هم ریختہ بود. _من دیشب حرفام رو زدم. اون ڪسے ڪہ چیزے نگفت و سوال من رو بے جواب گذاشت تو بودے. توے صدایش شرم بود، درست برخلاف دیشب. اصلا دیشب انگار یڪے دیگر بود نہ آرامش! _باورم نشدہ حرفے رو ڪہ زدے. بدون ارادہ و در واڪنش بہ این حرفم بود ڪہ آنطور محڪم سرش را بالا گرفت و نگاهم ڪرد. منم نگاهش ڪردم، تازہ فهمیدم ڪہ احساسم بہ چشمهایش چہ بود؟ دلتنگے _اینڪہ عاشقت شدم رو؟ باید بہ حرف میڪشیدمش. بیشتر از اینے ڪہ گفتہ بود را میخواستم. _آرہ طوفان؟ باور نڪردے احساسم رو؟ ذهنم میان آشفتہ بازار افڪارم دنبال قلبم رفت تا جواب این سوال را از آن بگیرد. _شڪ ندارم ڪہ در مورد احساست دروغ نگفتے، ولے در مورد صداقت بقیهے حرفات تردید دارم. چشمانش ڪمے بزرگتر از حد معمول شد. مژههاے مشڪیاش شڪستہ بود و صورتش داغان تر از صورت من شدہ بود. _چہ تردیدے؟ _دلت چے میخواد آرامش نگاهش را اینبار بہ دستم دوخت ڪہ بہ جان پیراهنم افتادہ بود. دو دڪمہ ے ابتدایے اش را باز ڪردم. _دلم! یہ قصهے عاشقانہ و سراسر آرامش و امنیت ڪہ هیچ نفر سومے توش رفت و آمد نڪنہ. اینڪہ منظورش از نفر سوم لیلا بود را فعلا ڪنار گذاشتم و ذهنم باز مثل ڪنہ چسبید بہ ڪلمهے امنیتے ڪہ گفتہ بود. دیشب توے حرفهایش آنقدرے ڪہ از این ڪلمہ استفادہ ڪردہ و بہ شڪلهاے مختلف تڪرارش ڪردہ بود از ڪلمهے عشق و دوست داشتن نڪردہ بود. _و تو اون قصہ رو از من میخواے؟ صدایم گرفتہ بود. گلویم خشڪ بود و چقدر دلم میخواست یڪ پارچ آب سرد را سر بڪشم و بعدش دو تا سرفہ هم از تہ دل بزنم. _پس دروغ گفتے ڪہ عشقم رو باور ڪردے! حتما با خودت گفتے این دختر چہ میدونہ عشق چیہ؟ نگاهش هنوز همراہ دستم بود ڪہ داشت دڪمهے سرآستینم را باز میڪرد. _نگفتم! صدایش ڪمے بالا رفت. _گفتے، من مطمئنم ڪہ گفتے. ولے من برعڪس تو بہ احساسے ڪہ دارم مطمئنم. اولین بارے ڪہ فهمیدمش... صدایش لرزید، میان حرف زدنهایش ناگهان انگار ڪہ خودش را میباخت و ڪمے زمان میبرد تا باز برگردد بہ همان جایے ڪہ حرفش را ول ڪردہ بود. _خودمم باورم نشد! هیچ اسمے براے گذاشتن روے اون احساسے ڪہ داشتم پیدا نمیڪردم. حتے اوالش بلد نبودم چہ طورے باهاش ڪنار بیام! چہ جورے بگم؟ بہ چے تشبیهش ڪنم تا متوجہ بشے؟ براے دقایقے این حس بہ من دست داد ڪہ ممڪن است خواب باشم؟ این آرامش بود ڪہ باز جلوے من ایستادہ بود و این حرفها را میزد؟! _یہ آدم نابینایے رو تصور ڪن ڪہ از لحظهے تولد تا ۲۳سالیگش در مورد آسمون فقط شنیدہ باشہ بعد یهو بتونہ ببینہ و با وسعت آسمون روبرو بشہ. آسمونے ڪہ تا قبل از این فقط اسمش رو شنیدہ بود و حتے نمیدونست چہ شڪلے و چہ رنگیه؟!... طوفان فقط یہ ڪلمہ بگو، احساست بہ من چیہ؟#ادامہ_دارد 📚@fazayeadaby