#فودوشین‌548 سحر برخاست و آمد ڪنار من نشست. موهایم را از توے پیشانیام سمت بالا ڪشید و با لحنے مملو…

شب که میشه آدم یاد همه کسایی میفته که دوستشون دارهولی بهشون نگفتهامشب بگو، فردا دیر نشهشب بخیر💫✨💫

#فودوشین 550_بفرما... چیزے لازم داشتے بهمون بگو. چشمانم را بہ نشانهے تشڪر باز و بستہ ڪردم و سمت اتاق گام هاے بزرگے برداشتم. بہ محض داخل شدن در را بستم و برگهے فاڪتور را از یقهے گرد تونیڪم بیرو ن آوردم. روے آن تڪہ ڪاغذ مستطیلے با خودڪار آبے اسم میوهها و یڪ سرے ارقام را بدخط و خیلے محڪم نوشتہ بود، طورے ڪہ ر د نوشتہ ها از پشت برگهے فاڪتور هم قابل لمس بود. سر انگشتانم را روے ڪاغذ ڪشیدم و لمسش ڪردم. چندین روز بود ڪہ از هرچہ مربوط بہ او بود دور ماندہ بودم و میدانم ڪہ این دورے قرار است تا آخر عمر طول بڪشد. روے تخت نشستم، پنجرہ همچنان باز بود، برگہ را روے سینهام گذاشتم و چشمانم را بستم، حرفهاے آن شبش مثل دیڪتهے یڪ معلم براے دانش آموز ابتدایے اش واو بہ واو توے ذهنم تڪرار شد. من زخمے، گناهڪار، دروغگو و عاشق بودم، اما آنقدر احمق و بے ارزش نبودم ڪہ باز براے بہ دست آوردن دل مردے ڪہ قصد ازدواج با زن دیگرے را داشت التماس ڪنم. مثلا این روزها مدام با دلتنگے و حسرتهایم دست و پنجہ نرم میڪردم و با هر یادگارے و وسیلهاے ڪہ دم دستم بود و متعلق بہ او، دلتنگیام را سرگرم میڪردم اما امان از شبها و دورے از آغوشش... ارادہ و هشدار عقلم براے فراموش ڪردنش را بہ تعویق میانداخت این دلتنگیهاے شبانہ. فاڪتور را لمس و استشامم ڪردم، بوے جوهرش توے بینے ام پیچید... بیچارہ تر از عاشقے ڪہ معشوقش گفتہ بود نمیخواهدش چہ ڪسے بود؟ من غرق شدہ در استیصال و بے پناہ قرار بود سرنوشت این زندگے چگونہ رقم بخورد؟ براے تحمل و ڪنار آمدن با این جدایے بہ خودم قول دادہ بودم ڪہ حداقل چند روزے بہ این یڪ مورد فڪر نڪنم بہ اینڪہ قرار است بعد از جدایے ڪجا بروم و چڪار ڪنم؟ من هم یڪ انسان بودم چقدر میتوانستم روے تظاهرم استقامت ڪنم؟ از اینڪہ سالهاے طوالنے هر روزش زرہ پوشیدہ بودم و با حرف مردم، ترس، تنهایے، نگر انے مالے و احساس خطر و ڪمبود امنیت و حمل ڪردن این راز سیاہ و خیلے سنگین و تصمیم برگشت بہ خانهاے ڪہ شڪنجہ گاهم بود جنگیدہ بودم خستہ و بیمار شدہ بودم. این همہ فشار خرد و خاڪشیرم ڪردہ بود و چیزے بہ لہ شدنم نماندہ بود. _آرامشصداے سحر همراہ شد با باز شدن صداے در. سریع فاڪتور را انداختم زیر تخت و او بانگرانے آمد روے تخت و در ڪنار من نشست. _قهر ڪردے قربونت برم؟ دستش را روے گونهام گذاشت. خیلے دوستش داشتم، او هم دوستم داشت. _قهر؟ چرا؟ ببخشے ڪہ بے ادبے و گستاخے ڪردم. دست دیگرش را هم آورد و روے آن یڪے گونهام گذاشت. _ڪاش ازم جونم رو بخواے تا بهت بدم. حداقل یہ چیزے ازم بخواه... طلب ڪمڪ ڪن یا بگو چیڪار ڪنم تا حالت خوب بشہ_میخوام برم جایے ڪہ هیچ ڪس نباشہ، بخصوص هیچ مردے. _چرا؟_چون دوستشون ندارم.حین گفتن احساسم در مورد مردها، تصویر طوفانے ڪہ جلوے چشمم بود را پس زدم تا صادقانہ و بدون عذاب وجدان این حرف را بزنم. طوفان از این قائدہ مستثنے بود!_همہ مردها؟لبخندے ضمیمهے این سوالے ڪرد ڪہ پرسیدہ بود.#ادامہ_دارد 📚@fazayeadaby

#فودوشین549 ڪف دستانم را بہ صورتم ڪشیدم و همزمان هم نفسے، سینهام درد میڪرد. ڪسے ڪہ ساڪنش بود، گفتہ بود مرا نمیخواهد. _معذرت میخوام... چانهام لرزید. _یہ لحظہ ڪنترل خودم رو از دست دادم و نمیدونم چے گفتم. سحر چیزے نگفت فقط گونهام را بوسید و سینا خیلے آهستہ گفت: _اینجا اول خونهے شوهر توئہ و بعد خواهرت. هر ڪارے ڪہ تو بخواے همون رو میڪنیم تا ببینیم قرارہ چے بشه؟ولے لطفا سر قضیهاے ڪہ باعث شدہ اینطورے از هم جدا بشید عجولانہ تصمیم نگیر. داداشم از تو بزرگترہ، اما میدونم تو از اون صبورترے. پس از تو میخوام ڪہ اینقدر زود و راحت زندگیت رو ول نڪنے. در ادامهے حرفش صدایش پر از حرص شد. _حیفه... آرامش بخدا داداش من لیاقت اینو دارہ ڪہ براش بجنگے. و بلاخرہ اشڪم ریخت پایین. من نجنگیدم برایش؟ من هر ڪارے ڪردم تا از دستش ندهم. و اگر از دستش دادم فقط بہ خاطر این بود ڪہ نتوانستم با خودش هم براے بہ دست آوردنش بجنگم. چون خیلے محق بود و مهم اینڪہ ڪس دیگرے را میخواست نہ من را...! _بوے سوختگے نمیاد این سوال را سحر پرسید و قبل از شنیدن جوابے از سوے ما، سریع سمت آشپزخانہ دوید. سینا هم رخ از من گرفت و سمت سحر بہ عقب چرخید. _سحر لطفا یہ مسڪن هم واسہ من بیار... نہ لازم نیست خودم میام همونجا میخورم. از این فرصت استفادہ ڪردم و یڪے از برگہ هاے فاڪتور را دزدیدم. میدانم ڪار وقیحانهاے بود، ولے این دزدے را من نہ، دلم ڪرد. ڪاغذ را چهارتا ڪردم و توے لباس زیرم انداختم. سینا برگشت سرجایش، ترسیدم فهمیدہ باشد. _تو هم میخواے؟ منظورش قرص بود... من قلبم درد مے ڪرد نہ سرم. قرص قلب درد داشتن _نہ مرسے نشست سر جا ِے قبلیاش. _من با داداشم بزرگ نشدم، زیر دستش بزرگ شدم. میشناسمش بهتر از هرڪسے ڪہ بهش نزدیڪه... همیشہ از یہ چیز ترسیدہ، از رفتن اون ڪسے ڪہ دوستش دارہ. صورتم تڪانے خورد و لبخندے محو و غمانگیز روے لبم نشست. _خودت هم میگے از رفتن ڪسے ڪہ دوستش دارہ، داداشت منو دوست دارہ؟ برخاستم، نگاہ سینا همراہ با من سمت بالا آمد. _مگہ میشہ دوست نداشتہ باشہ! _چرا نشہ؟ ما چہ جورے با هم ازدواج ڪردیم؟ با عشق و علاقہاز مطرح ڪردن این سوال ناراضے بود._اوضاع فرق ڪردہ. همہ دیدیم ڪہ بین شما همہ چے داشت تغییر میڪرد و من خیلے خوب متوجہ تاثیر تو توے زندگے داداشم شدہ بودم. حضورت توے زندگیش خیلے پررنگ شدہ بود.اینڪہ توے حرفش از فعل گذشتہ استفادہ میڪرد دلم میگرفت._میشہ برگردم توے اتاق؟با دست سوے در اتاق ڪہ پشت من و مقابل خودش بود اشارہ ڪرد.#ادامہ_دارد 📚@fazayeadaby

#داستانمشهدی رحیم باغ زردآلویی کنار جاده ترانزیت دارد. روزی به پسرش جعفر که قصد رفتن به سربازی دارد پندی می‌دهد. می‌گوید: پسرم، هر ساله در بهار وقتی درختان شکوفه می‌دهند و در تابستان میوه‌شان زرد شده و می‌رسد، رهگذران زیادی خودروی خود را متوقف کرده و با درختان من عکس یادگاری می‌گیرند ولی دریغ از مسافری که در پاییز و زمستان بخواهد این درختان را یاد کند، جز پدرت که باغبان آن‌هاست. در زندگی دنیا هم دوستان آدمی چنین‌اند، اکثر آن‌ها رهگذران جاده زندگی هستند و هرگاه پولی یا جمالی بر تو بود که با آن بر آنان زینتی نقش بندد و یا سودی رسد، به تو نزدیک می‌شوند و تبسم می‌نمایند و در آغوش‌ات می‌کشند، آن‌گاه هرگز از آغوش آن‌ها حس حرارت بر وجود خود مکن که لحظه‌ای بیش کنار تو نخواهند ماند، اما والدین تو بسان باغبان عمر تو هستند که تو ثمره تلاش وجود آنان هستی. آنان هرگز در روزهای سرد و گرم زندگی از کنار تو دور نخواهند شد و بالاترین باغبان خالق توست که بعد از مرگ آنان نیز همیشه همراه تو خواهد بود. دوستان عکس یادگاری‌ات را بشناس و بر آنان هرگز تکیه نکن.. 📚@fazayeadaby