یه نمایش فوق العاده برا بازی شروع فصل بودو فلیک دقیقا همون انتظاری که از گوردون و آدیمی داشت برآورد…

‏اگر افسردگی روبرت اِنکه، دروازه‌بان ملی‌پوش آلمان و بازیکن پیشین باشگاه‌های بارسلونا، بنفیکا، فنرباحچه، مونشن‌گلادباخ و هانوفر، به‌درستی درک و درمان شده بود، او امروز چهل‌ونهمین سالگرد تولدش را جشن می‌گرفت.‏روبرت را مردی با روحیه‌ای لطیف و حامی حقوق حیوانات می‌شناختند؛ او کسی بود که شش سال تمام با اختلال افسردگی عمده دست‌وپنجه نرم می‌کرد و تحت نظر روان‌پزشک نیز قرار داشت.‏نخستین نشانه‌های جدی این بیماری در دوران حضورش در بارسلونا و با ظهور اضطراب عملکردی پدید آمد. مرگ دختر بیولوژیکی‌اش در دو سالگی (سال ۲۰۰۶) بر اثر نقص مادرزادی قلب، بر شدت این افسردگی افزود و ما می‌دانیم که او هرگز نتوانست از آن اندوه عمیق رهایی یابد.‏در ماه مه ۲۰۰۹، اِنکه و همسرش دختری به نام لیلا را به فرزندخواندگی پذیرفتند. او می‌ترسید که فاش شدن بیماری‌اش به سلب حضانت لیلا یا پایان دوران حرفه‌ای‌اش بینجامد. از این‌رو رنج خود را پنهان می‌داشت، از بستری شدن در کلینیک سر باز می‌زد و حتی در برابر نزدیکان تظاهر به بهبودی می‌کرد. اما این هراس و فشار درونی سرانجام در دهم نوامبر ۲۰۰۹ به خودکشی او انجامید؛ تنها دو روز پس از آخرین بازی حرفه‌ای‌اش.‏موضوع خودکشی شوخی‌بردار نیست و از منظر بسیاری از دیدگاه‌های روان‌شناختی، حتی نباید علت آن را صرفاً به یک «تصمیم» تقلیل داد. خودکشی غالباً نتیجهٔ ترکیبی از درد روانی شدید، احساس بن‌بست مطلق و کاهش شدید توانایی حل مسئله است. ‏ هرگونه اشاره به انگیزهٔ چنین اقدامی، حتی در کوچک‌ترین مقیاس، باید با نهایت جدیت مواجه شود؛ زیراکه غفلت در این زمینه می‌تواند پیامدی جبران‌ناپذیر به همراه داشته باشد. ⁦«Soshiyant Nr»@foot_twitte

ژاوی اسپارت قدش اندازه انگشت کوچیکه منه ولی نیمه اول از سه تا دوئل هواییش سه تاشو برده.«بنزمای کریم»@foot_twitte

بگم اگه نتفلیکس یه فیلم از اسپایدرمن میخواست بسازه یا دیگه قدیمی شده؟«ته خط»@foot_twitte

خیلی زور داره بخواییم لفظ استعداد سوخته رو به ناف گاوی ببندیمگاوی هنوزم خیلی چیزا برا ارائه کردن داره ولی سبک بازی خشن و‌بیش از اندازه فیزیکیش اجازه نمیده که سالم بمونه که بخواد بازی کنه«اسی آلوز»@foot_twitte

این آلفاجو سیسه بازیکن تازه وارد میلان رو اصلا بازیش رو ندیدم ولی حسم میگه بازیکن خوبیه و از اون لیائو به درد نخور خیلی بهتره...احتمالا سورپرایز این فصل میلان باشهامیدوارم خیتمون نکنه...«محمد پارسا رحمانی»@foot_twitte

شش روز تا آغاز فصل تازهٔ بوندسلیگا باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از ماتیاس سامر، شمارهٔ ۶ دورتموند، یکی از آخرین و زیباترین تجسم‌ها از یک بازیکن در نقش لیبرو. در این مورد خاص، شاید ابتدا بهتر باشد که نگاهی به داستان پشت موفقیت دورتموند آن روزها…پنج روز تا آغاز فصل تازهٔ بوندسلیگا باقی مانده‌است؛ به همین مناسبت یادی کنیم از لحظهٔ خاص پاتریک اندرشون، مدافع سوئدی و شمارهٔ ۵ بایرن مونیخ و مونشن‌گلادباخ.اندرشون پس از درخشش در مونشن‌گلادباخ، در تابستان ۱۹۹۹ راهی باواریا شد و تحت نظر اوتمار هیتسفلد به یکی از رکن‌های اصلی خط دفاع بایرن بدل شد.او طی دو فصل حضور خود، ۷ جام با بایرن کسب کرد؛ از جمله قهرمانی بوندسلیگا و لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۰۱-۲۰۰۰.اما نام او بیش از هر چیز به یک لحظهٔ منحصربه‌فرد گره خورده‌است: گل‌زنی در آخرین روز فصل بوندسلیگا.در نوزدهم مه ۲۰۰۱، بایرن در هامبورگ تنها به یک امتیاز نیاز داشت تا قهرمان شود. تا دقیقهٔ ۹۰ همه‌چیز بر وفق مراد بود؛ تا اینکه سرگی باربارز، گلی به ثمر رساند که میزبان را پیش انداخت و شالکه را برای ۴ دقیقه قهرمان کرد.هواداران معدنچی‌ها، به داخل زمین آمدند و جشن گرفتند؛ اما در دقیقهٔ ۹۴، خطای هند دروازه‌بان هامبورگ، یک ضربهٔ آزاد غیرمستقیم را در محوطهٔ جریمه نصیب بایرن کرد.کاپیتان اشتفان افنبرگ، این توپ را به اندرشون سپرد؛ مدافعی که تا آن روز حتی یک گل هم برای بایرن مونیخ نزده بود. پاتریک قدر آن لحظه را دانست و با ضربه‌ای محکم و زمینی، توپ را از میان دیوار دفاعی عبور داد و دروازه را با گشود تا ناقوس قهرمانی در مونیخ به صدا در آید.جالب است بدانید که آن گل، تنها گل او در ۶۹ بازی با پیراهن بایرن بود و قهرمانی را به مونیخ بازگرداند.«Soshiyant Nr»@foot_twitteپنج روز تا آغاز فصل تازهٔ بوندسلیگا باقی مانده‌است؛ به همین مناسبت یادی کنیم از لحظهٔ خاص پاتریک اندرشون، مدافع سوئدی و شمارهٔ ۵ بایرن مونیخ و مونشن‌گلادباخ.اندرشون پس از درخشش در مونشن‌گلادباخ، در تابستان ۱۹۹۹ راهی باواریا شد و تحت نظر اوتمار هیتسفلد به یکی از رکن‌های اصلی خط دفاع بایرن بدل شد.او طی دو فصل حضور خود، ۷ جام با بایرن کسب کرد؛ از جمله قهرمانی بوندسلیگا و لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۰۱-۲۰۰۰.اما نام او بیش از هر چیز به یک لحظهٔ منحصربه‌فرد گره خورده‌است: گل‌زنی در آخرین روز فصل بوندسلیگا.در نوزدهم مه ۲۰۰۱، بایرن در هامبورگ تنها به یک امتیاز نیاز داشت تا قهرمان شود. تا دقیقهٔ ۹۰ همه‌چیز بر وفق مراد بود؛ تا اینکه سرگی باربارز، گلی به ثمر رساند که میزبان را پیش انداخت و شالکه را برای ۴ دقیقه قهرمان کرد.هواداران معدنچی‌ها، به داخل زمین آمدند و جشن گرفتند؛ اما در دقیقهٔ ۹۴، خطای هند دروازه‌بان هامبورگ، یک ضربهٔ آزاد غیرمستقیم را در محوطهٔ جریمه نصیب بایرن کرد.کاپیتان اشتفان افنبرگ، این توپ را به اندرشون سپرد؛ مدافعی که تا آن روز حتی یک گل هم برای بایرن مونیخ نزده بود. پاتریک قدر آن لحظه را دانست و با ضربه‌ای محکم و زمینی، توپ را از میان دیوار دفاعی عبور داد و دروازه را با گشود تا ناقوس قهرمانی در مونیخ به صدا در آید.جالب است بدانید که آن گل، تنها گل او در ۶۹ بازی با پیراهن بایرن بود و قهرمانی را به مونیخ بازگرداند.«Soshiyant Nr»@foot_twitte