https://t.me/cherouu⭕️سایت چرو بروز شد ⭕️➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖🛑شهرام شیدایی https://cherouu.ir/شعر-شهرام-شیدای…

به زحمت شکل زورم به بهار نمی رسددار می زنم به زُلتا پادشاهی نهنگبر ریزش موسفید هم ایستاده جلوی کشتارگاهرنگ ها علیه تو زرد اندهُد هُد باید دست از سر مرغابی برداردبرود دنبال اشک در آوردن از نمککمک کن به ولادت ماستکهبرف روی پوست های خالصسرم را فرو می کند در کبکامروز هم تصادفاً داریم کباببا کمک هم به اسلحهدر مزار شریف هم همین طور است سگ بازیادا در می آورد و باز کردنش پیراهنم را قفل کرده استما می گوییم ولی شما کاری به انار نداشته باشیدبروید دنبال گردوواصحاب کهفبادام هم که شروع کرده به گوشت خوک خوردنپسمیان ما و شما عهد در ازل رفته استپس دنبال قاتل نگردیمگربه هنوز دوشیزه استابوالفضل حکیمیt.me/forough_dar_zaman

'هادس'دور باش از رذالت‌های فربه در ساطورهای ناسورکه خون را نجاستی نبود مگر به ریختن؛آن همه اشکال جمود در کسالتِ روزن‌ها،شرحی نانوشته بود بر شریطه‌ی دوام.تو خود مکتوب دیگری باش بر سریر نگون‌بختی که از افول بازگشته؛ماضی هم اگر بودی به بعید خود دست نمی‌بردیطریقت مَجاز و وهن مستوربا تمایلاتت به ستیزحیوانی درشت‌مو، خزیده لای بطن‌های موروثی‌شموهای درشتت را در سوراخ‌های نمور اماله کن تا وقت دیگری یابی برای تهاتر*هادس در پوسته‌های زیرینت حلول کرده که این‌گونه پیچیده‌ای و هیچ نمی‌گویی؟!من اما مدامِ گفتن‌ام، دهانی به کفایت باز در ارتکاب مونولوگ‌های مشروططاقت از حرف‌ نباشد و چیزی بگو!آن روز که دوازده سال داشتیپسری هرزه‌مو از مادری عبریزبان نمی‌دانستی و تو را بر گرده‌ی یک فیل گذاشتند بدون عاج؛از دیو و دد ملول بودی و چراغ نداشتیاز مادرت هم؛دیوانه‌وار از خرطوم فیل به درآمدیو بازوهات دو مشعلِ بی‌حیاشرم‌ات اگر به خونابِ ما *اروس را در آسمان دیگری از خرطوم فیل بزایندزیرا که ما حرف بودیمزیرا که ما لکاته‌های دهر نبودیم.خرناس‌های دوآسمانتوفنده، ناشکیب، می‌غرد ودرخت‌‌هات از آتش‌اش دو نیمیا بگذار بار دیگر برایت از ستاره‌ها بگویمحالا که زبان گنجشک را با شاخه‌های سرخ درآمیخته‌ایبلدِ شانه‌های مردانه‌ای شدی که مادرش راانکار می‌کرد،دردا که رنج را بر مادیان‌های بریده‌نفس هی تاختی نتاز؛زن‌های رام فرزندان چموش‌تری دارندچون تو فیلی بدون عاجزن‌های رام را رامشگرانی چون تو بایداثیری نیستند اما با چشم‌های مارشانافسونِ دیو و دد را شهری باید از خاموشی به‌در کنندپس مرعوبشان باشرمنده‌ای که زبان نمی‌دانست یانمی‌خواست بداند. پسرانِ سست‌موی درشت‌هیکلآتش هیچ هیزمی را نرستندروده‌های منزه‌‌شان آکنده از شرارت‌های نجیبروده‌های دراز، زبان‌های ناخشنود، گردن‌های فراخ، با دیدگاهی اومانیستیبیرون جهیده از اردوگاه‌هایی با طعم سیانورپسرانِ از انهدام‌های شنیع جان به‌در بردهبه آغوش مشعوف لکاته‌ها خزیدهسردیس‌های مضحک و تندیس‌های مفلوک را وانهادهپسران از ختنه‌های دسته جمعی بازگشتهبه ندامتگاه‌های انفرادی باکرگی‌شان را باختهبا روده‌های درازشان به دار آویختهبا زبان‌های ناخشنودشان به رگبار بستهبا گردن‌های فراخ به مرگ صلا دادهپسرانِ سست‌موی درشت‌هیکل لابد پسران ما بودند!*خدای مردگان و دنیای زیرین است که هر دو نمادی از ناخودآگاه درون آدمی‌ست.*در اسطوره‌های یونان خدای عشق بود.#سمیه_جلالیشهریور ۱۴۰۰#مجموعه_شعر#گزاره‌های_معترض#نشر_دگرگون instagram.com/p/DcLmSasjsk-/?igsh=MW45bnp…

اکبر قناعت زادهنام معشوق مورد علاقه ی منقمری بوددر آئینه نگاه نمی کردممی گوید فراموش کنکو آن سرت - افسرت کو؟مگر آدم چندبار خاکستر می شودمرا بکشاما به خودت آسیب نرسانباور نمی کنم چها که نمی کردیفاخته جای دیگریچیزش را باخته بودحالاقمری لال ومن بلال بودم....#اکبر_قناعت_زاده

قباد حیدرسینیوریتا تا می توانی برقصچیزی به پایان جهان نمانده استکرم‌های مقدس سر از خاک در آورده و آدم‌ها را زنده زنده می‌خورندسینیوریتا تا می‌توانی برقصتا می توانی عاشق شو، ببوستا می توانی سعی کن آبستن نشویچیزی به پایان جهان نمانده استنیمی از دریا خون است ونیم دیگرش بوی سیاه نفت برقص و دامن چین دار ِ گلدارت را برقصانما نظاره گران دنیاییمو در گورهای دسته جمعی آه‌ می‌کشیم#قباد_حیدرhttps://t.me/forough_dar_zaman

محمد لوطیجدر تذکره الاولیا عصب های تاریک بسیار است من نگران توام رابعهمیان این همه مرد خدا!(از کرامات شان بودتابیدن بر سطوح غیر مسطح)و عطار فلفل بریزد دهان کسی که فکرش و ذکرش..._صورت کشیده ای داردوَ سبزینهبا دو چشم درشت سیاه.(در خبرها آمدهوی از کودکی، علوم زمانه را فراگرفت)چه نیشابوری ریخته در این دایره ی محزونیخ بگذار بوالحسن!یخ بگذار بر عصب بسطامیخ بگذار بر تذکره الاولیا.در بلخ همعصب های تاریک بسیار است.و تو کجایی رابعه؟!#محمد_لوطیج#شعر#ادبیاتصفحه فروغ در زمان instagram.com/p/DcIpMpCuCvr/?igsh=eHh6ajk…

شنبه‌ها با شعراشعار منتخببه کوشش دبیر شعر: سمیه جلالیشعری از الهام بسویطبیهوده نبود ترس من از آدمی!آنگاه که می‌دریدند وَرید مرا؛از شاهرگ شعرزمان در زخم جاری بودو من در صدایت که ریشه‌های هزارساله ی انجیرِ سرخ بود!صدایم زدی دخترمآیا مرگ، کینه را بی اعتبار می‌کند و اندوه را صیقل می‌بخشد؟- گفتم مرگ همه چیز را با خود نمی‌برد پدر از رفتگان، آنقدر به جا می‌گذارد،که با آن‌ها بشود گریست!گاه خندیدگاه گُریخت...گفتی تردید کن !و با شماتت زودگذرهم ریشه نشوکه جهان به فضیلت‌های کوچک احتیاج دارد!- جهان دریچه می‌خواهد پدربرای قلب هایی کهاز ورای انسدادِ عروقشان ،هنوز در انتظارِ گُشایش می تپنددر من هر زخم به زبانی فریاد می زند در من هر زخم به اسمی صدایم می زندهیچ زخمی به فروش نمیرسد ؛کسی چه می داند زخم ها به کجا باز می شوند!در خون، دائما چیزی از جریان می‌ایستد تا لخته‌های تلخش را بگریدآنجا که مرگ؛از جانِ شاعران، سهم بیشتری می‌بردمیان من و بند‌های انگشتتکه آتش به اختیار ،سیگاری گیرانده‌اندیک درخت آزاد بود وُچند پرنده در گور!🔗لینک شعر در سایت خانه جهانی‌ماه‌گرفتگان🔗لینک ارتباط با دبیر شعر فصلنامه ماه‌گرفتگی#الهام_بسویط#اشعار_منتخب_در_سایت#سمیه_جلالی#شنبه_های_شعر#فصلنامه_مطالعاتی_انتقادی_ماه_گرفتگی#خانه_جهانی_ماه_گرفتگان