📢 تصویر روز ناسا🗓 جمعه ۳۰ مرداد ۱۴۰۵عنوان: تایم‌لپس گردش ستاره S301 به دور سیاه‌چاله مرکز کهکشانعکس…

🪐 اگر به درون زحل سقوط کنید، چه خواهید دید؟شبیه‌سازی واقع‌گرایانه‌ای از آنچه در صورت سقوط به درون سیاره زحل خواهید دید.این شبیه‌سازی با استفاده از نرم‌افزار SpaceEngine ساخته شده و برای ایجاد نتیجه نهایی، ویرایش‌های زیادی روی آن انجام شده است.💫@galaxy8667💫

📢 تصویر روز ناسا🗓 شنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۵عنوان: بیشتر شهاب‌ها از بارش برساوشی بودندعکس و کپی‌رایت: یاکوب کوکال (رصدخانه ولاشسکه مزیریچی)در شب ۱۲ تا ۱۳ اوت، تصاویر گرفته‌شده از چهار دوربین مخصوص رصد شهاب‌سنگ در یک رصدخانه نجومی در چک، با هم ترکیب و هماهنگ شدند تا این نمای سراسری از آسمان شب را بسازند. در آن شب، مجموعاً ۱۷۰۶ شهاب ثبت شد. چون این زمان با اوج بارش شهابی برساوشی سال ۲۰۲۶ همزمان بود، بیشتر این شهاب‌ها مربوط به همین بارش بودند. تعداد زیادشان باعث می‌شود به راحتی دیده شوند. جالب اینجاست که رد همه شهاب‌های برساوشی به یک نقطه مشخص در سمت راست بالای آسمان می‌رسد؛ جایی که صورت فلکی برساوش قرار دارد و این بارش هم به نام همان است. البته شهاب‌هایی از بارش‌های دیگر که فعالیت کمتری دارند هم دیده می‌شوند، اگر نقطه شروع ردشان را پیدا کنیم. مثلاً، شهاب‌هایی که ردشان از میان ردهای برساوشی می‌گذرد، مربوط به بارشی هستند که نقطه شروعش در صورت فلکی دجاجه (قو) است و به نام کاپا دجاجه‌ای شناخته می‌شود. همچنین، منطقه‌ای نزدیک صورت فلکی دلو... 🔗🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

کاسینی: فضاپیمایی که بخشی از زحل شدمأموریت کاسینی ناسا یکی از جاه‌طلبانه‌ترین کاوش‌های منظومه شمسی بیرونی بود. این فضاپیما در سال ۱۹۹۷ پرتاب شد و نزدیک به ۲۰ سال در فضا فعالیت کرد؛ از جمله بیش از یک دهه که صرف مطالعه زحل، حلقه‌های آن و قمرهایش شد.پس از سفری هفت‌ساله و طی کردن میلیاردها مایل، کاسینی در سال ۲۰۰۴ به زحل رسید. آنچه پس از آن اتفاق افتاد، درک ما از این سیاره و منظومه شگفت‌انگیز قمرهایش را دگرگون کرد.کاسینی طوفان‌های عظیم زحل و حلقه‌های پیچیده آن را با جزئیاتی بی‌سابقه بررسی کرد. این فضاپیما تایتان را مطالعه کرد و جهانی را نشان داد که در آن دریاچه‌ها، دریاها و رودخانه‌هایی از متان و اتان مایع وجود دارند. در انسلادوس نیز فواره‌هایی از بخار آب و ذرات یخ را کشف کرد که از زیر سطح یخ‌زده این قمر به فضا پرتاب می‌شدند؛ شواهدی که نشان می‌دهند در زیر سطح آن یک اقیانوس عظیم از آب مایع وجود دارد.تا سال ۲۰۱۷، سوخت کاسینی رو به پایان بود. دانشمندان با تصمیم مهمی روبه‌رو شدند. به‌جای اینکه خطر برخورد احتمالی فضاپیما با انسلادوس یا تایتان و آلوده کردن این جهان‌ها را بپذیرند، تصمیم گرفتند کاسینی را عمداً به سمت زحل بفرستند.در جریان پایان بزرگ (Grand Finale)، کاسینی ۲۲ شیرجه جسورانه در منطقه ناشناخته میان زحل و حلقه‌هایش انجام داد و تا آخرین لحظات به جمع‌آوری داده‌های علمی ادامه داد.در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷، کاسینی وارد جو زحل شد و ارتباطش با زمین قطع شد.پس از سال‌ها مطالعه زحل، مقصد نهایی کاسینی همان جهانی شد که میلیاردها مایل برای کاوش آن سفر کرده بود. 🪐💫@galaxy8667💫

نیمه تاریک پلوتو: آنچه نیوهورایزنز آشکار کرددر ژوئیه ۲۰۱۵، پس از بیش از ۹ سال سفر در فضا، فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا سرانجام به پلوتو رسید. آنچه این فضاپیما کشف کرد، نگاه دانشمندان به این دنیای دوردست را تغییر داد.تنها ده روز پیش از عبور تاریخی از کنار پلوتو، مأموریت تقریباً با مشکل بزرگی روبه‌رو شد. در ۴ ژوئیه، تیم مأموریت ناگهان ارتباط خود را با نیوهورایزنز از دست داد. دانشمندان سه روز پرتنش تلاش کردند تا ارتباط را دوباره برقرار کنند و فضاپیما را برای ملاقات با پلوتو آماده نگه دارند.وقتی تصاویر سرانجام رسیدند، پلوتو اصلاً شبیه آن دنیای ساده و یخ‌زده‌ای نبود که بسیاری انتظارش را داشتند. سطح آن کوه‌های عظیمی از یخ آب، دشت‌های شگفت‌انگیز و هموار، و منطقه معروف قلب‌شکل موسوم به «تومبو رجیو» را نشان داد. برخی نواحی از نظر زمین‌شناسی نسبتاً جوان به نظر می‌رسیدند، که نشان می‌داد پلوتو بسیار طولانی‌تر از چیزی که تصور می‌شد فعال باقی مانده است.دانشمندان همچنین نشانه‌هایی از آتشفشان‌های یخی احتمالی و دیگر ساختارهای عجیب پیدا کردند؛ ویژگی‌هایی که این احتمال را مطرح می‌کنند که شاید هنوز در اعماق زیر سطح یخ‌زده پلوتو، یک اقیانوس مایع وجود داشته باشد.فرستادن این اطلاعات به زمین نیز کار ساده‌ای نبود. نیوهورایزنز در جریان این رویارویی حدود شش گیگابایت داده جمع‌آوری کرد، اما در فاصله میلیاردها کیلومتری، ارتباط آن با زمین بسیار کند بود. بیش از یک سال طول کشید تا مجموعه کامل داده‌های این عبور به زمین برسد.نیوهورایزنز برای نخستین بار نمایی نزدیک از پلوتو در اختیار بشر قرار داد. به جای یک توده یخی مرده و بی‌ویژگی، با جهانی پیچیده و شگفت‌انگیز روبه‌رو شدیم؛ جهانی که هنوز هم رازهای زیادی برای کشف شدن دارد.💫@galaxy8667💫

📢 تصویر روز ناسا🗓 پنجشنبه ۲۹ مرداد ۱۴۰۵عنوان: خرطوم فیل در صورت فلکی قیفاووسعکس: ادی اسگاربوستاخرطوم فیل مثل یک نقاشی در داستان‌های کهکشانی، در میان منطقه ساطع و خوشه ستاره‌ای جوان IC 1396 در صورت فلکی دوردست قیفاووس پیچ و تاب خورده است. این خرطوم کیهانی که به نام vdB 142 هم شناخته می‌شود، بیش از ۲۰ سال نوری طول دارد. در این عکس دقیق تلسکوپی، لبه‌های روشن و برگشته و جیب‌هایی از گرد و غبار و گاز سرد بین‌ستاره‌ای دیده می‌شود که در این منطقه فراوان هستند. اما ابرهای تیره و رشته‌ای شکل، مواد اولیه برای ساخت ستاره‌ها را در خود دارند و ستاره‌های تازه متولد شده را پنهان کرده‌اند. این مجموعه IC 1396 که حدود ۳۰۰۰ سال نوری از ما فاصله دارد، بخش بزرگی از آسمان را می‌پوشاند و بیش از ۵ درجه وسعت دارد. تصویری که اینجا می‌بینید، از بالا تا پایین تقریباً ۱ درجه از آسمان را می‌گیرد، که کمی کمتر از اندازه زاویه‌ای دو ماه کامل است.... 🔗🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

🔴 چگونه مریخ میدان مغناطیسی خود را از دست داد — و به یک بیابان تبدیل شد 🪐میلیاردها سال پیش، مریخ دنیایی بسیار متفاوت بود. این سیاره جوّ ضخیم‌تری داشت، آب مایع روی سطح آن وجود داشت و یک میدان مغناطیسی قدرتمند از آن محافظت می‌کرد. اما با گذشت زمان، این سپر از بین رفت و مریخ به جهانی کاملاً متفاوت تبدیل شد.☀️ تهدید باد خورشیدی: خورشید دائماً جریانی از ذرات باردار را به نام باد خورشیدی در فضا منتشر می‌کند. زمین تا حد زیادی به وسیله میدان مغناطیسی خود از این ذرات محافظت می‌شود؛ میدانی که مانند یک سپر عظیم در اطراف سیاره عمل می‌کند.🌍 دیناموی محافظ زمین: میدان مغناطیسی زمین در اعماق سیاره ایجاد می‌شود؛ جایی که حرکت فلزات مذاب و رسانای الکتریکی در هسته، میدان مغناطیسی سیاره را به وجود می‌آورد.🔴 مریخ هم زمانی چنین سپری داشت: شواهد باقی‌مانده در سنگ‌های باستانی مریخ نشان می‌دهد که این سیاره زمانی دارای یک میدان مغناطیسی سراسری بوده که توسط درون داغ و فعال آن ایجاد می‌شده است.❄️ اما مریخ بیش از حد کوچک بود: قطر مریخ تنها حدود نصف قطر زمین است. به دلیل اندازه کوچک‌تر، درون این سیاره گرمای خود را سریع‌تر از دست داد. در نهایت، دیناموی داخلی آن ضعیف شد و میدان مغناطیسی سراسری مریخ تا حد زیادی از بین رفت.💨 جوّ مریخ بی‌دفاع ماند: بدون یک سپر مغناطیسی قوی، جوّ مریخ در برابر باد خورشیدی بسیار آسیب‌پذیر شد. در طول دوره‌های بسیار طولانی، بخشی از ذرات جوّی به فضا گریختند و این فرایند به نازک شدن جو و از بین رفتن شرایطی کمک کرد که زمانی امکان وجود آب مایع پایدار در سطح مریخ را فراهم می‌کرد.🌌 نتیجه، مریخی است که امروز می‌بینیم: جهانی سرد و خشک با جوی رقیق؛ اما سنگ‌ها و چشم‌اندازهای باستانی آن هنوز شواهدی از گذشته‌ای گرم‌تر و مرطوب‌تر را در خود حفظ کرده‌اند.🔴 مریخ یادآوری قدرتمندی است از اینکه درون یک سیاره و میدان مغناطیسی آن تا چه اندازه می‌توانند در سرنوشت جو و سطح آن نقش داشته باشند.💫@galaxy8667💫