گنج حضور

تو چرا جمله نبات و شکری تو چرا دلبر و شیرین نظریتو چرا همچو گل خندانی تو چرا تازه چو شاخ شجریتو به یک خنده چرا راه زنی تو به یک غمزه چرا عقل بریتو چرا صاف چو صحن فلکی تو چرا چست چو قرص قمریتو چرا بی‌بنه چون دریایی تو چرا روشن و خوش چون گهریعاقلان را ز چه دیوانه کنی ای همه پیشه تو فتنه گریساکنان را ز چه در رقص آری ز آدمی و ملک و دیو و پریتو چرا توبه مردم شکنی تو چرا پرده مردم بدریهمه دل‌ها چو در اندیشه توست تو کجایی به چه اندیشه دریدیوان شمس غزل شماره ۲۹۳۰

اصلاً این فرمول را یاد بگیرید. درد مساوی است با روی خودم کار کنم. اگر شما کارکن را معنی کنید ، من باید روی خودم کارکنم نه روی دیگران . اگر شما بخواهید شکایت کنید و با سبب سازی خودتان علت این درد را نسبت بدهید به یک آدمی ، از بس همسرم به من فشار آورده ، از بس این کار فشار آورده . . .  راه غلط را میروید . علتش در درون شماست .شما خشمگین شدید معنی‌اش چیست؟ این آدم بد است؟ مزاحم شما می‌شود؟ نه، روی خودم کار کنم. چه خاصیتی در من هست که این آقا یا خانم را جذب می‌کنم که بیاید مرا اذیت کند، به من درد بدهد؟ چه خاصیتی؟ این را بپرس. اگر این را بپرسی، بیت را درست معنی کردی.چون که غم بینی، استغفار کن. یعنی عذرخواهی کن. از کی؟ از خداوند. و غم به امر خالق آمد. می‌گوید این را زندگی، خداوند فرستاده که من یاد بگیرم، روی خودم کار می‌کنم. . پرویز شهبازی