جان بجهان و هم بجه، سَر بِمَکِش سَرَک بنهگر چه درونِ هر دو دِه، نیست درونِ قابلیمی گوید فضا را باز…

جان بجهان و هم بجه، سَر بِمَکِش سَرَک بنهگر چه درونِ هر دو دِه، نیست درونِ قابلیمی گوید فضا را باز کن و بگذار ناظر جنس منظور را تعیین کند. همین که ناظر ذهنت بشوی وجودت از همانیدگی ها می جَهد، و این فرصتی است برای ایجاد فقر در مرکزت که تو را با فاصلهٔ بین دو فکر که زندگی است، آشنا می کند. پس مقاومت نکن و تسلیم شو، و از عقل خدا استفاده کن، و آگاه باش که نباید درون دویی ذهن باشی. فقط با فضاگشایی باید فقر را پیدا کنی و از ذهن بیرون بجهی. بدان که در دِه بالا که وضعِ خوب فرعونیت است و در دِه پایین گله و شکایت، درون هیچ کدام از این ها که از ذهن ساخته شده اند چیز قابلی وجود ندارد.عاشق صُنع تواَم در شُکر و صبرعاشق مصنوع کی باشم چو گَبر؟(مولوی،مثنوی، دفتر سوم، بیت ١٣۶0)ای زندگی من عاشق صنع و شادی تو هستم، به لحاظ ذهنی چه وضع خوب باشد شُکر می کنم، چه وضع بَد باشد صبر می کنم. من عاشق چیز ساخته شده ذهنی نمی شوم. چون اگر آن چیز را به مرکزم بیاورم، کافر هستم. ای تبریز مُشتهر، بند به شمس دین کمرزآن که مبارک است سَر، بر کف پای کاملی(مولوی دیوان شمس، غزل ٢۴٩٢) ای انسان که وقتی فضای درونت به اندازهٔ کافی باز شود، به اندازه کائنات می شوی. پس هر لحظه اقرار به الست، بله گفتن به خداوند کن. برای این که خداوند می خواهد به بی نهایت و ابدیت خودش در تو زنده بشود، به همین خاطر تو در کائنات مشهوری و همه منتظر تو هستند، و همه تو را می شناسند. متعهدانه کمر همت ببند به این که خداوند به صورت خورشید از مرکزت طلوع کند. نه این که من ذهنی را بالا بیاوری و بالای تپه بازی و مسخره بازی کنی، و عمرت را تلف کنی. این لحظه متعهد به فضاگشایی شو، بگو من هر لحظه منبسط می شوم و اجازه می دهم آن کشت اول رشد کند، و این عقل و سَر من ذهنی را کنار می گذارم و خاک پای بزرگان می شوم تا به کمک آنها به زندگی وصل شوم.با سپاس فراوان از برنامه گنج حضوررقیه اردبیل🌹👇t.me/GanjeHozourMessages