گزیده‌ای از برنامهٔ ۱۰۶۱ گنج‌حضور: وآن‌که اندر وَهْم او ترکِ ادببی‌ادب را سرنگونی داد ربمولوی، مثنو…

گزیده‌ای از برنامهٔ ۱۰۶۱ گنج‌حضور: وآن‌که اندر وَهْم او ترکِ ادببی‌ادب را سرنگونی داد ربمولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۷۰۵ در وهمِ ما، چون من‌ذهنی یک وهم است که امروز گفت نِی است، اسبِ ذهنی، نِی کودکان است که سوار می‌شوند. در وهمِ ما، در من‌ذهنی، در زمان مجازی «ترکِ ادب» است. یعنی ما الآن به خداوند می‌گوییم ما وهم خودمان را، فکرهای من‌ذهنی خودمان را به‌جای تو گذاشتیم، به‌جای تو یک جسم را می‌پرستیم. شما نگاه کنید با یک آدم همانیده هستید شب و روز در فکر او هستید، او به‌جای خداوند نشسته، این غلط است. در این وهمِ شما ترک ادب وجود دارد و بی‌ادب را خداوند سرنگون می‌کند که ما سرنگون شدیم.ای دل به ادب بنشین، برخیز ز بدخوییزیرا به ادب یابی آن چیز که می‌گوییمولوی، دیوان شمس، غزل ۲۶۲۰شما به مرکز خودتان الآن واقعاً فرمان می‌دهید مُودَّب باش، به حرف‌های مولانا گوش کن، حواست به خودت باشد، دیگران را «حَبْر و سَنی» نکن، فضا را باز کن، فضا را باز کن، از این میخانه نیا بیرون، کودک نشو، سوارِ نی چوبین نشو. «ای دل به ادب بنشین»، از این بدخویی من‌ذهنی برخیز. فقط با ادب، با فضاگشایی می‌توانی به آن چیزی که به زبان می‌گویی خواهی رسید. شما می‌خواهید به خدا برسید به زبان می‌گویید؟ عملاً چه‌جوری می‌خواهید برسید؟ با ژاژ؟ نمی‌توانی با ژاژ برسی. ژاژ بی‌ادبی است. واضح است، وقتی ما فرمان خاموشی ذهن را نمی‌شنویم، وقتی صریحاً می‌گوید:پس شما خاموش باشید اَنْصِتواتا زبان‌ْتان من شوم در گفت‌وگومولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۶۹۲اَنْصِتوا: خاموش باشید، ذهنتان را خاموش کنید.نمی‌شنویم، یعنی چه؟ این بی‌ادبی نیست؟ می‌گوید عجله کنید از این من‌ذهنی بپرید بیرون. نمی‌پریم، این بی‌ادبی نیست؟ گفته خودتان را در من‌ذهنی نکُشید، ما خودمان را در من‌ذهنی می‌کُشیم و من‌ذهنی را زنده نگه داشتیم. این‌قدر درک نداریم که ما من‌ذهنی نیستیم، ما امتداد او هستیم.نمی‌شود یک توهم را یک فکرهای توخالی را در مرکز‌مان بگذاریم، یک باور توخالی را، باوری که هیچ فایده‌ای ندارد، بر‌اساس آن ما می‌جنگیم. این جنگ بر‌اساس باور‌ها جنگ لایَنْفَعی است، یعنی نه فایده برای من دارد، نه به او دارد، فقط تخریب جهان و تخریب خودمان است و این مجاز نیست، موجه نیست.فایل صوتی پیغام👇🏻