مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۱۱۷​دل ناظرِ جمالِ تو، آن‌گاه انتظار؟جان مستِ گلستانِ تو، آن‌گاه خارخا…

مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۱۱۷​دل ناظرِ جمالِ تو، آن‌گاه انتظار؟جان مستِ گلستانِ تو، آن‌گاه خارخار؟​هر دم ز پرتوِ نظرِ او به سویِ دلحوری‌ست بر یَمین و نگاری‌ست بر یَسار​هر صبحدم که دامِ شب و روز بردریماز دوست بوسه‌ای و ز ما سجده صد هزار​امسال حلقه‌ای‌ست ز سودایِ عاشقانگر نیست بازگشت در این عشق عمرِ پار​بنواز چنگِ عشق به نَغْماتِ لَمْ یَزَلکز چنگ‌هایِ عشقِ تو جان‌ است تارتار​اندر هوایِ عشقِ تو از تابشِ حیاتبگرفته بیخ‌های درخت و دهد ثِمار​غوطی بخورد جان به تکِ بحر و شد گهراین بحر و این گهر ز پیِ لعلِ توست زار​از نغمه‌هایِ طوطیِ شِکّرستانِ توستدر رقص شاخِ بید و دو دستک‌زنان چنار​از بعدِ ماجرایِ صفا صوفیانِ عشقگیرند یکدگر را چون مستیان کنار​مستانه جان برون جَهَد از وحدتِ الستچون سیل سویِ بحر، نه آرام و نه قرار​جزوی چو تیر جسته ز قبضهٔ کمانِ کُلاو را نشانه نیست به‌جز کلّ و نی گذار​جانی‌ست خوش برون شده از صد هزار پوستدر چار بالشِ ابد او راست کار و بار​جان‌هایِ صادقان همه در وی زنند چنگتا با نوا شوند از آن جانِ نامدار​جان‌ها گرفته دامنش از عشق و او چو قطببگرفته دامنِ ازلِ محضْ مردوار​تبریز رو دلا و ز شمسِ حق این بپرستا بر براقِ سرِّ معانی شوی سوار​___دل ناظرِ جمالِ تو، آن‌گاه انتظار؟جان مستِ گلستانِ تو، آن‌گاه خارخار؟هر دم ز پرتوِ نظرِ او به سویِ دلحوری‌ست بر یَمین و نگاری‌ست بر یَسار​هر صبحدم که دامِ شب و روز بردریماز دوست بوسه‌ای و ز ما سجده صد هزارجان ما که امتداد روح خداست، مست گلستان خداست. پس با این وجود ایا ما باید خارخار را تجربه کنیم؟ فکر های پی‌درپی همانیده را تجربه کنیم؟ فکر همانیده همیشه همراه با درد است.این انتظار از کجا ساخته میشود؟ این مصرع به مقصود آمدن ما اشاره دارد. ما آمده ایم به بی نهایت و ابدیت خداوند زنده شویم. فقط چیز های افل می‌میرند. وقتی ابدیت خدا را تجربه میکنیم بی نهایت اورا هم تجربه میکنیم و نامیرا میشویم. یکی از جنبه های خارخار،ترس دائمی ماست. ناظر جمال بودن و مست گلستان بودن را موقتا از دست داده ایم. هرچند نمیبینیم اما دائما ناظر او هستیم. باید پرده پندار که از کنارهم قرار گرفتن همانیدگی ها ساخته شده را بدریم.قبل از ساختن پرده کمال توسط مختار مطلق اداره می‌شدیم اما از وقتی این ایجاد شده ما فضول شده ایم و بخاطر انقباض بر اثر همانیدگی ها به خداوند اعتراض میکنیم. در فضای انساب گیر افتاده ایم. تمام مردم جهان در فضای انساب بهم وصل هستند و اسم این شبکه ما هست. بخشی از شبکه هم من هستش.صحبت با من ذهنی هیچ سودی به نفع ما ندارد و تماما خرابکاری است. پس بهتر است سکوت کنیم. همچنین در این شبکه اگر مردم مارا تحریک میکنند باید فضا را باز کنیم.همچنین باید حواسمان به خودمان باشد. ما مانند درخت هستیم. باید از طریق ریشه به خداوند و زندگی وصل باشیم.اگر فضا باز شود و دام دویی را بدریم، از سوی خدا بوسه ای میگیریم و اگر فهمیدیم از جنس خداییم و در درون تجربه کردیم بعد از ان مرتب سجده خواهیم کرد.یعنی مرتب فضا را باز خواهیم کرد. چگونه فضا را باز کنیم؟ باید مقاومت نکنیم و تسلیم شویم تا خدا صبح خودش را در درون ما باز کند. باید به خودمان بقبولانیم که من بلافاصله واکنش نشان نخواهم داد. هرکس مارا به واکنش می اورد ما باید برگردیم به خودمان و بپرسیم من چه اشکالی دارم؟ دیگران هرچه میکنند درحال نشان دادن یک خاصیت بد در ما هستند.وقتی این فضا در ما باز میشود، وقتی به راست نگاه میکنیم چیز زیبا میبینیم و وقتی به چپ نگاه میکنیم باز هم چیز زیبا میبینیم. و در این صورت میفهمیم چپ و راست همه زیباست و دیگر توجهمان را به ان نمی‌دهیم و فقط به خودمان تمرکز میدهیم.همچنین میدانیم فکر کردن و خشمگین شدن بر اساس همانیدگی ها سودی ندارد و از ان می‌گذریم. از ان که بگذریم فکر کردن واقعی ما و صنع ما شروع میشود.مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۴۵۱۵​گر ز صندوقی به صندوقی روداو سَمایی(¹) نیست، صندوقی بود​فُرجهٔ(²) صندوق نَو نَو(³) مُسْکرِ(⁴) استدر نیابد کو به صندوق اندر است​۱: سمایی= آسمانی.مجازاََ از جنس زندگی و حضور۲: فرجه= گشایش ۳:نونو= تازه تازه۴: مسکر= مست کننده بستن فرجه صندوق و نخوردن نونو مسکر همان خارخار است.اگر فکر ها یواش باشد ما به آرامی متوجه فاصله بین دو فکر میشویم و اگر ان را به اندازه کافی تجربه کنیم میفهمیم به شراب نونویی که از ان طرف می اید نیاز داریم.اگر روی فاصله دو فکر تمرکز داشته باشیم آن‌گاه بیشتر میشود. اما اگر روی صندوق تمرکز داشته باشیم همش فکر پشت فکر میاید و فضا بسته می‌شود و پرده پندار دریده نمیشود. با تمرکز بر نونو مسکر و فرجه صندوق بعد از مدتی به هوشیاری نظر تبدیل میشویم و میبینیم افکارمان هویت ندارند.رضا ۱۹ ساله 👇t.me/GanjeHozourMessages